Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Caspian – Dust And Disquiet (triple crown records)

Δεν είναι άσχημο μερικές φορές να γνωρίζεις τα όρια των δυνατοτήτων σου. Ως μπάντα οι Caspian εδώ και αρκετά χρόνια σταθερής παρουσίας φαίνεται να τα έχουν ορίσει, ώστε να πορεύονται με μια είδους ασφάλεια. Αυτό σε πρώτο χρόνο δεν δηλώνεται με αρνητικό πρόσημο, καθώς η μπάντα ξέρει καλά πως το δυνατό της σημείο είναι οι συναυλιακές επιδόσεις της, οπότε συνεχίζει να φτιάχνει δίσκους οι οποίοι είναι σαν να τους ακούς να παίζουν τα κομμάτια τους ζωντανά, με φουλ ενέργεια.

Στο περίπαθο post rock στερέωμα αυτό το στοιχείο συνήθως οδηγεί μια μπάντα να ακούγεται ελαφρώς παιδική. Οι Caspian όμως καταφέρνουν να γλυτώσουν από αυτή την παγίδα, ακόμη και στο νέο τους άλμπουμ στο οποίο δυναμώνουν σε αρκετά σημεία του τις εντάσεις και πιστοποιούν τον λόγο που έχουν στη σύνθεση τους τρεις κιθαρίστες. Βασικά πρέπει να παραδεχτούμε πως γνωρίζουν πως να φτιάξουν έναν όμορφο και χορταστικό δίσκο. Πώς, δηλαδή, να βάλουν στη σειρά ήπιες εισαγωγές, να απογειώσουν δυναμικές συνθέσεις και πως να τα θέσουν όλα σε μια ροή. Τολμώ να πω πως ξέρουν επίσης να κρύβουν τις αδυναμίες τους πίσω από τα δυνατά στοιχεία του μουσικού τους χαρακτήρα.

Πιο συγκεκριμένα, για άλλη μια φορά έχουμε ένα δίσκο που τα έχει όλα, χωρίς όμως να δημιουργεί την έκπληξη που ένιωθες την πρώτη φορά που άκουσες το παλαιότερο τους πόνημα με τον τίτλο Tertia, και στο οποίο έφτασαν αισθητικά στο δημιουργικό ζενίθ τους. Έχουν κατασταλάξει σε αυτό που θέλουν να παίξουν και απλά το ραφινάρουν εκτελεστικά. Για άλλη μια φορά τα λιγοστά μέρη που κάνουν χρήση φωνητικών ακούγονται παράταιρα και αρκετά τυποποιημένα, με το “Run Dry” να φέρνει στο νου ραδιοφωνική μπαλάντα! Ευτυχώς υπάρχουν αρκετά κομμάτια τα οποία άνετα μπορούν να χαρακτηριστούν ως φορείς «συγκινησιακής πανούκλας», με τις μελωδίες να σε συνεπαίρνουν συναισθηματικά.

Αυτό βέβαια το uptempo και άκρως συναυλιακό ύφος που δεσπόζει στο άλμπουμ, εμποδίζει κάπως το βάθεμα στον ήχο τους. Σίγουρα υπάρχουν αρκετές στιγμές που είναι αδύνατο να μη σε σηκώσουν στο πόδι κλωθογυρίζοντας στο δωμάτιο με κλειστά μάτια και κινούμενα χέρια, αλλά στο τέλος δεν νιώθεις πως άκουσες κάτι που σε σημάδεψε ανεξίτηλα. Αυτό λοιπόν είναι το όριο που έχει θέσει η μπάντα και στο οποίο έγινε αναφορά στην εισαγωγή του δίσκου, το οποίο μια χαρά λειτουργεί ως εκεί που φτάνει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Russian Circles – Afformance – Caspian

Russian Circles – Memorial (sargent house)

 

Russian Circles - Memorial

 

Βλέποντας το εξώφυλλο αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι στα γνωστά χωράφια του ορχηστρικού/κιθαριστικού ήχου. Διαβάζεις και το όνομα της μπάντας και θυμάσαι πως τους ξαναπέτυχες τότε που έψαχνες κάτι νέο στον χώρο αλλά τα αρκετά μεταλλικά τους μέρη σε κρατούσαν σε μια απόσταση αναπνοής. Ξεκινά λοιπόν ο δίσκος και είναι σαν να ακούς μια νέα μπάντα με το ακουστικό intro να οδηγεί απότομα σε ένα ευέλικτο ορυμαγδό που όμως δεν βγάζει κάτι το επιδεικτικά τεχνικό. Ναι, οι τρεις τους ξέρουν να βαρούν τα όργανα τους σε τέτοιο βαθμό που απορείς πως γεμίζουν τόσο πολύ τον ήχο τους, αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για αυτό. Για την ακρίβεια πρόκειται για την αισθαντικότητα και την γοητεία της συνθετικής γραφής τους η οποία καθώς συναντά την αρκετή πλέον εμπειρία τους ως μπάντα, παράγει μικρά θαύματα. Τι να γράψεις για το ας πούμε ρεφρέν του “1777” που σε αφήνει αποσβολωμένο. Για την ευστοχία των λεπτομερειών του δίσκου, για την μετέωρη ευθύτητα των σκληρών στιγμών που θυμίζουν Year Of No Light σε πιο μαζεμένο και sludge ύφος. Τέλος τι να γραφτεί για την λικνιζόμενη ομώνυμη σύνθεση που κλείνει την ακρόαση μας και έχει την άσφαλτη Chelsea Wolfe στο μικρόφωνο. Σίγουρα το να αναφέρεις το Animals των Pink Floyd ως βασική επιρροή του δίσκου, είναι μάλλον προτέρημα, αλλά ο ίδιος ο πλούτος του Memorial είναι αυτόφωτος.

 

 

Afformance – Affection (name your price)

 

afformance.affection.againstthesilence

 

Σαν να μην έφτανε το φετινό τους ep, οι φορμαρισμένοι Αθηναίοι επέλεξαν να κυκλοφορήσουν μια συλλογή με ακυκλοφόρητα τους κομμάτια και remix τα οποία καλύπτουν ολόκληρη την δημιουργική τους περίοδο ως μπάντα. Μια κίνηση που σπανίζει στην ημεδαπή μουσική πραγματικότητα όπου η κάθε κυκλοφορία μιας και μόνο δουλειάς απαιτεί ιώβεια υπομονή και λεόντεια δύναμη. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. καθώς η μπάντα πετυχαίνει το ακόμη πιο σπάνιο να κερδίσει την απόλυτη σχεδόν συνοχή μέσω ενός υλικού που βγήκε ως ιδέα σε διαφορετικές περιόδους. Ακούγοντας το Affection κάλλιστα το θεωρείς ως μια σοδειά νέου τους υλικού. Αποφεύγοντας για άλλη μια φορά τα κακώς κείμενα της εγχώριας παραγωγής σε θέματα ήχου, βάζουν αρκετά ηλεκτρονικά στοιχεία σε ορισμένες τους συνθέσεις θυμίζοντας λίγο τους Misuse στο April. Σε αυτό βοηθάνε και τα remix πάνω σε συνθέσεις του πρόσφατου ep τους που υπάρχουν εδώ. Με όλα αυτά, πάλι φτάνουν σε ένα γλυκό post που το ατού του είναι η ουσιαστική μελωδικότητα του και οι μικρές εκπλήξεις που επιφυλάσσει όπως το μοναδικό κομμάτι με στίχους ή το θορυβώδες και καταλυτικό φινάλε.

 

 

Caspian – Hymn For The Greatest Generation (triple crown records)

 

caspian-hymn-for-the-greatest-generation-againstthesilence

 

Η ταχύτητα των γεγονότων και των αποριών που γεννιούνται από αυτά είναι τέτοια που πάλι ακολουθούμε την συγκεκριμένη μπάντα από πίσω. Πρώτον, πως αποφάσισαν να βγουν για περιοδεία ακριβώς αμέσως μετά τον θάνατο του νεαρού μπασίστα τους; Δεύτερον, τι δουλειά έχουν να σαπορτάρουν τους HIM; Τρίτον, πως έτυχε να παίζουν ξανά στα ευρωπαϊκά εδάφη με τους Defeater που δεν ταιριάζουν στον ήχο, δείχνοντας ίσως τον δρόμο που μας επιφυλάσσουν οι συνεργασίες του μέλλοντος;

Με αυτά τα περίεργα ερωτήματα βέβαια θα ξεχάσουμε την νέα τους κυκλοφορία που αποτελείται από τρεις νέες συνθέσεις, ένα demo και δυο remix από το περσινό τους δίσκο. Τα νέα κομμάτια δεν αποτελούν απολειφάδια από το παρελθόν αλλά είναι εντελώς φρέσκα βγάζοντας κάτι ίσως περισσότερο λυρικό από ότι η μπάντα μας έχει συνηθίσει. Μεγάλη θετική έκπληξη είναι το δεύτερο κομμάτι εδώ, το “The Heart That Feeds”, το οποίο έχει αυτό το midtempo μελωδικό σφάξιμο που προσωπικά δεν θυμάμαι να το συνάντησα στο τελευταίο τους δίσκο. Το ομώνυμο τραγούδι ξεκινά διακριτικά και στην συνέχεια απλώνεται παντού στον χώρο, το ακουστικό τρίτο κομμάτι είναι φόρος τιμής στον εκλιπόντα μπασίστα τους, το demo έχει ενδιαφέρον με τον θόρυβο που κουβαλά και τα remix μάλλον φαντάζουν ανούσια. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύουν πάντως πότε να δίνουν ένταση στο ύφος τους και πότε να κουλουριάζονται υπηρετώντας την πρωταρχική (αλλά όχι μοναδική) αποστολή της μουσικής που είναι να ευφραίνει ότι έχουμε μέσα μας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

5 σχήματα του λεγόμενου post rock που θα μας απασχολήσουν το σωτήριο έτος 2012!

JAKOB

 

 Ξεκίνησαν από την μακρινή Ν.Ζηλανδία παίζοντας διασκευές από Helmet πριν δεθούν ως μπάντα και κατασταλάξουν στον ορχηστρικό rock ήχο ο οποίος γλυκοκοιτάζει το ambient. Ήδη οι δίσκοι που μας έχουν παραδώσει πιστοποιούν την υψηλή τους κλάση και τον πρωτοποριακό τρόπο που συνθέτουν λιτά στη φόρμα τους αλλά τόσο άρτια κομμάτια. Αν και σπανίως εμφανίζονται επί σκηνής, πέρυσι συνόδεψαν τους Isis στις τελευταίες τους συναυλίες, όπως επίσης και τους Tool μπροστά σε σαφώς μεγαλύτερα ακροατήρια από τα συνηθισμένα που αντικρίζουν. Ο καιρός έφτασε για να λάβει τέλος η «χειμερία νάρκη» τους από το 2006 και το τελευταίο τους πόνημα, το Solace. Τα πρώτα δείγματα από τα demo που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μας προδιαθέτουν για τα καλύτερα και τον Ιούλιο, όταν και θα κυκλοφορήσει επιτέλους ο δίσκος, προμηνύεται πολύ μελέτη.

 

 

IF THESE TREES COULD TALK

 

 Θα μπορούσαν να είναι άλλο ένα κοινότυπο αμερικάνικο group του ορχηστρικού rock, που είδε ανοικτή πόρτα και μπήκε. Όμως πρόπερσι με το δεύτερο τους πόνημα Above The Earth, Below The Sky κατάφεραν να κάνουν ένα άλμα προς τα μπρος γράφοντας μελωδίες που εντυπώνονταν για τα καλά στις ευαίσθητες πλευρές του εγκεφάλου. Μπορεί να μην κέρδισαν την απήχηση που θα τους άξιζε και ίσως να μην έχουν ανακαλύψει με την μουσική τους καμία νέα ήπειρο, αλλά σίγουρα το επερχόμενο τους album αναμένεται με αρκετό ενδιαφέρον. Κατά την άνοιξη όπως προστάζει και η φύση, τα δέντρα όντως θα μπορέσουν να μας μιλήσουν.

 

 

YEAR OF NO LIGHT

 

 Ιδού το συγκρότημα από το Bordeaux της Γαλλίας, του οποίου το ντεμπούτο έχει τις περισσότερες επανακυκλοφορίες. Ο ήχος του εξάλλου, ειδικά στην απαρχή της ύπαρξης του group, περιείχε πολλά gothic & metal στοιχεία με αποτέλεσμα πολλοί νεόκοποι μεταλλάδες να δουν σκότος και να κολλήσουν. Στην πορεία είχαμε την απώλεια του, ας πούμε, τραγουδιστή και την περίεργη αντικατάστασή του με έναν τρίτο κιθαρίστα και έναν δεύτερο ντράμερ στη σύνθεση μαμούθ! Οι τόνοι χαμήλωσαν, οι πειραματισμοί οξύνθηκαν και το προπέρσινο Ausserwelt ήταν ένας από τους πιο βαθείς και λυρικούς δίσκους των τελευταίων χρόνων όσον αφορά τον βαρύ αλλά όχι βαρεμένο ήχο. Για φέτος η ατζέντα τους περιλαμβάνει split δίσκο με τον Thisquietarmy κατά την άνοιξη, με τους Altar Of  Plagues τον Φλεβάρη, μια σειρά εκδόσεων δικού τους νέου υλικού, την επανακυκλοφορία των 2 προηγούμενων δίσκων τους, καθώς και σποραδικές συναυλίες με παράλληλες προβολές δρακουλιάρικων ταινιών στο background! Τόσο καλά.

 

 

GIARDINI DI MIRO

 

 Αμυδρές εικόνες επανέρχονται από την πρώτη τους συναυλία που έδωσαν στα μέρη μας το 2002 σε ένα κατάμεστο Αν, όταν το post rock ήταν στα ντουζένια του και η ιταλική αυτή μπάντα ακολουθούσε πιστά τη φόρμα του. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά και όσον αφορά το είδος αλλά και όσον αφορά τα μονοπάτια που ακολούθησε το group. Λείαναν τον ήχο τους πάνω σε πιο κλασσικές δομές κουπλέ-ρεφρέν και πρόσθεσαν σε όλες σχεδόν τις συνθέσεις τους φωνητικά. Βέβαια, ακούγεται κάπως περίεργη η σύνδεση του πρώτου ep, που ηχογράφησαν σε μια αποθήκη, με τις τελευταίες super – ντούπερ ηχογραφημένες δουλειές τους. Ενώ πρόπερσι κυκλοφόρησαν έναν καθαρά ορχηστρικό δίσκο, βασισμένο σε μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία, το Il Fuoco, στο νέο τους album που θα ονομάζεται Good Luck και θα σκάσει κατά τον Μάρτη αναμένεται η επιστροφή στις φωνές, οπότε παραμένει γλυκό αίνιγμα το τι να περιμένουμε.

 

 

CASPIAN

 

 Υπάρχουν συγκροτήματα που όταν τα πρωτοακούς, δεν τους το έχεις να κάνουν την διαφορά. Η συγκεκριμένη αμερικάνικη μπάντα αποδεικνύει πως με 3 κιθάρες, ένα δυνατό rhythm section και αρκετό ψάξιμο πολλά μπορείς να καταφέρεις. Με τα 2 τελευταία τους πονήματα να έχουν κερδίσει αρκετά αυτιά, το επερχόμενο album αναμένεται με αρκετή περιέργεια ως προς τα που και πόσο μπορεί το σχήμα να προχωρήσει τον ήχο του. Προς το παρόν έχουμε το φρεσκότατο Live At Old South Church ως μια ηχογραφημένη συναυλία, όπου από την μια νιώθουμε άτυχοι που δεν ήμασταν παρόντες, από την άλλη αισθανόμαστε περιχαρείς που υπάρχουν ακόμη τέτοια groups στο κουρμπέτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης