Ten New Songs Countdown, 56

Sums – Matha

Συνήθως μια συνεργασία δύο μουσικών δεν αποτελεί άσκηση απλών μαθηματικών, να προσθέσεις το ποιόν τους και να πάρεις το άθροισμα σε μουσική. Έλα ντε όμως που στην περίπτωση των Sums η σύμπραξη του Kangding Ray με τον αναμορφωτή του ήχου των Mogwai, Barry Burns, έχει επιφέρει την απόλυτη πρόσθεση στο τελικό αποτέλεσμα. Το ακόμη πιο σπάνιο που συμβαίνει είναι ότι το υλικό τους είναι υψηλότατου επιπέδου, βλ. το δεύτερο κομμάτι του πρώτου τους EP, οπότε δεν μένει τίποτα άλλο παρά να ευχαριστήσουμε την Berlin Atonal για την ιδέα που είχε να φέρει κοντά τους δύο αυτούς δημιουργούς.

BEAK> – Sex Music

Πλέον θα αδικούσαμε το συγκεκριμένο σχήμα αν για άλλη μια φορά το αναφέραμε ως ένα side project του Geoff Barrow των Portishead. Ο λόγος είναι ότι πλέον έχουν κατασταλάξει στον ήχο τους και μπορούν να φτιάξουν κομμάτια σαν και το “Sex Music”. Το λες άνετα και υποψήφιο σουξέ σε έναν άλλο πλανήτη μιας άλλης εποχής.

Flasher – Winnie

Στην απλότητα κρύβεται η όλη μαγεία της κιθαριστικής μουσικής. Γλυκά ακόρντα, διφωνίες από το πουθενά και μια μελωδία που σου κολλά από την πρώτη στιγμή σχηματοποιούν το νέο single των Flasher. Να και μια ελπίδα που ήρθε τελικά!

Circassian – Proper Motion

Αν και ζούμε σε ηλιόλουστα μέρη, συνηθίζεται οι ημεδαπές μπάντες να μην έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα χαρούμενα ακούσματα. Το νέο βίντεο των Αθηναίων Circassian αποδεικνύει το αντίθετο με τους ουράνιους χρωματισμούς του. Ακολουθεί πιστά τη νέα τους σύνθεση που συμπεριλαμβάνεται στο νέο τους EP, πιάνοντας το χαμογελαστό μπάσιμο και ακολουθώντας την εναλλαγή ταχυτήτων, καθώς και τη σταθερή πορεία ενός ήλιου που είναι σαν να μη δύει ποτέ. (view)

My Favourite Things – A Little Closer

Ένα είδος που διανύει μια σπουδαία αναβίωση στις μέρες μας είναι το shoegaze. Κι ενώ στη Μεγάλη Βρετανία όλες οι μπάντες της πρώτης γραμμής του παρελθόντος επανεμφανίστηκαν με νέο δίσκο, στις Η.Π.Α. βγαίνουν συνέχεια νέες μπάντες από το underground. Εδώ ακούμε το εμμελές πρώτο δείγμα της επερχόμενης δουλειάς των MFT.

The Vagina Lips – The Internet Is Bringing Me Down

Το κομμάτι κάτι θυμίζει από τα παλιά. Η Θεσσαλονίκη στο φόντο του βίντεο ίδια και απαράλλαχτη όπως τότε που πήγες για πρώτη φορά. Ακόμη και η αισθητική του βίντεο παραπέμπει στην ανεμελιά περασμένων εποχών. Το νέο άσμα του υπέρ-δραστήριου Jimmy Polioudis πατά στα σίγουρα και ποντάρει στην ενέργεια του βασικού ριφ και του ρεφρέν. (view)

Wolvon – Positions

Οι Κάτω Χώρες πάντα έβγαζαν ενδιαφέρουσες μπάντες, αλλά τον τελευταίο καιρό παραέχει γίνει το κακό. Οι συγκεκριμένοι έρχονται από την Ολλανδία και, χωρίς να παίζουν κάτι πρωτότυπο, βγάζουν μια φρεσκάδα στο υλικό τους με αποτέλεσμα να έχουν κερδίσει μια αναγνώριση στη χώρα τους. Πέραν αυτού, το εναρκτήριο κομμάτι του νέου τους άλμπουμ δικαιολογεί για ποιο λόγο ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες σύγχρονες μπάντες που διαβαίνουν τα noise-rock μονοπάτια των 90’s.

Last Rizla – KLSS9532

Ιδού άλλη μια ημεδαπή μπάντα μετά τους Minerva Superduty, η οποία, ενώ ξεκίνησε παίζοντας ορχηστρικά, προσθέτει τραγουδιστή στη σύνθεσή της. Αυτό συνήθως φέρνει και διάφορες άλλες αλλαγές στον ήχο της μπάντας, όπως εδώ που το νέο τους κομμάτι ακούγεται πιο βαρύ και ευθύ από τα προηγούμενά τους. Προσωπικά, θα το χαρακτήριζα επικό με τη μη-μεταλλική έννοια του όρου και διατηρώ μια περιέργεια προς τα πού θα κινηθεί η μπάντα στις επόμενες κινήσεις της.

Andrea Belfi – Lead

Ο συγκεκριμένος μουσικός είναι το κλασικό παράδειγμα ενός ανήσυχου πνεύματος το οποίο έχει πάντα τις κεραίες του ανοικτές προς κάθε πειραματισμό και συνεργασία. Κάθε του κίνηση με άλλ@ς μουσικούς τροφοδοτεί μια πηγαία έμπνευση που εκβάλλει στις προσωπικές του δουλειές. Παράδειγμα, το νέο του κομμάτι το οποίο είναι μια πιστή απόδειξη του τι πετυχαίνει μόνος επί σκηνής, αφήνοντας μάλιστα κι έναν υπόγειο υπαινιγμό πάνω στο punk/hc παρελθόν του. Οι σκηνές που δένουν αρμονικά με την ερμηνεία του στα ντραμς είναι βγαλμένες από μια φανταστική ταινία με τον τίτλο Βερολίνο & Περίχωρα Άνωθεν! (view)

Six Steps Above The Earth – Darkness Is Just Light Turned Inside Out

Για να κατανοήσεις τι εννοεί ο τίτλος του νέου μαμούθ κομματιού των Θεσσαλονικέων SSATE σου παίρνει κάποια λεπτά. Με τον ίδιο τρόπο δίνει η μπάντα χρόνο και χώρο στη σύνθεση να αυτοβυθιστεί σε μια spiritual post rock mantra. Απλώς το αρχικό θέμα αναδεικνύεται στο βασικό του κομματιού με την αλλαγή στο δεκάλεπτο να έρχεται, όχι σαν έκρηξη ως όφειλε, αλλά ως ένα φυσικό επακόλουθο. Το εξωγήινο, πάντως, φινάλε αποτελεί και το κρυφό χαρτί της σύνθεσης. Όπως και κάθε φινάλε τελικά που γνωρίζει τι θέλει.

 

Andrea Belfi – Mytrip – Naaahhh

Andrea Belfi – Alveare (iikki)

andreabelfi.alvare.againstthesilence

  Απέναντι στο αίτημα για επιστροφή στη φύση το οποίο χωρά πάμπολλες αναγνώσεις, ως και ακραία συντηρητικές με βάση την απόρριψη κάθε νεωτερικότητας και την μυθοποίηση καθετί αρχαϊκού, έχουμε την ριζοσπαστικότητα που θρέφει στους κόλπους της μια μητρόπολη. Όλο αυτό το πιεστικό κλίμα του τσιμέντου, ο συναγελασμός τόσο πολλών πολιτισμών και η συμφόρηση τόσο πολλών απόψεων δημιουργεί ένα πλαίσιο ανοικτό για οτιδήποτε. Δεν είναι η ηρεμία της επαρχίας που θα προσφέρει αυτό το πρόσφορο έδαφος, αλλά παραδόξως είναι το χάος της πόλης που μας ωθεί στην απάντηση προσωπικών και συλλογικών ζητημάτων που θέτει χωρίς παύση.

 Αυτό προσπαθούν να απεικονίσουν ο πειραματιστής-ντράμερ Andrea Belfi και ο καλλιτέχνης Matthias Heiderich. Ο πρώτος ηχογράφησε ρυθμικές ασκήσεις ηλεκτροακουστικής μουσικής και ο δεύτερος μας προσφέρει ένα βιβλίο με εικόνες των μεταπολεμικών πόλεων στην Ιταλία. Μιας και έχουμε πρόσβαση μόνο στο μουσικό μέρος αυτής της διπλής κυκλοφορίας, το οποίο συστήνεται από τους δημιουργούς της να ακούγεται και αυτόνομα χωρίς τη συνοδεία των σχετικών εικόνων, αντιλαμβανόμαστε τη διάθεση του μουσικού να χρωματίσει με μια υπόκωφη ένταση μυστηριακές λούπες σχεδόν μινιμαλιστικές όπως οι τσιμεντένιες γωνίες μιας πολυκατοικίας. Στόχος δεν είναι η ανάδειξη της μουσικότητας καθαυτής, αλλά η έκφραση της περιπέτειας που ενυπάρχει στον διάλογο φυσικών και ηλεκτρονικών ήχων. Μιας παρόμοιας περιπέτειας που αναδεικνύεται μέσα από τις ρωγμές της καθημερινότητας κάθε πόλης.

Mytrip – Filament (amek collective)

mytrip.againstthesilence

Βέβαια, πέρα από όλα τα παραπάνω οι πόλεις παραμένουν ζωσμένες από κάθε είδους σκοτάδια. Ο Βούλγαρος Mytrip στο τελευταίο του άλμπουμ εκφράζει αυτόν το ζόφο που έχει απλωθεί σε όλα τα Βαλκάνια ως ένας καθολικός μηδενισμός που ακολούθησε την πτώση των αυτοαποκαλούμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων. Υπάρχει μια ενδοσκόπηση, όμως, εδώ και όχι μια απλωμένη ματιά προς τα έξω. Αυτή είναι γεμάτη θορύβους, επίμονες ατμόσφαιρες και απουσία μιας απλής μελωδικότητας. Μπορεί το συνολικό αποτέλεσμα να ακούγεται ελαφρώς μονότονο, αλλά κουβαλά τη δική του αυθεντικότητα. Αυτή ευθυγραμμίζεται με την ενέργεια που βγάζουν όλες οι συνθέσεις τείνοντας προς το άγνωστο κενό. Πτώση εντός του σημαίνει καταβύθιση στο ίδιο το υλικό.

Naaahhh – Themes (blackest ever black)

naaahhh.aganstthesilence

Τέλος, υπάρχει και το χάσιμο σε όλα αυτά. Η απέλπιδη προσπάθεια να ξεφύγεις και τελικά να βυθίζεσαι περισσότερο στα ίδια αδιέξοδα. Η ζωή στην πόλη είναι σκληρή και το γνωρίζει καλά όποι@ το αγνόησε αυτό στην αρχή. Γίνεται ακόμη πιο σκληρή για τα τρωτά άτομα, τα ευπαθή στη συνεχή συναισθηματική τριβή και την πίεση των ξέφρενων ρυθμών των αργών ζωών μας. Το συγκεκριμένο άλμπουμ με το χωρίς υπεκφυγές εξώφυλλο έρχεται να αποτυπώσει τη μουντάδα που ντύνει την επιλογή να κρυφτούμε πίσω από εφήμερες απολαύσεις. Το χάσιμο πάντα έρχεται μαζί με αυτά που χάνουμε, στα πάρτι χωρίς νόημα, τα ξενύχτια με τα φθαρμένα πρωινά και το οτιδήποτε γλυκό στην αρχή και ανούσια χαμογελαστό στο τέλος. Πικρές διαπιστώσεις υπό την επήρεια ενός ψυχοτρόπου και υπνωτικού δίσκου όπως το Themes. Blackest ever black όντως!

Μπάμπης Κολτράνης

 

B/B/S – Palace (miasmah)

BBS.againstthesilence

Όταν τρία μεγάλα ονόματα του drone/ambient/free αυτοσχεδιασμού ενώνονται εις μπάντα μία, διαισθανόμαστε ότι η μουσική που θα προκύψει θα είναι εξαιρετικά απαιτητική στο άκουσμα, ενδεχομένως αρκετά καθηλωτική, αλλά που εντέλει θα ανταμείψει όσους και όσες επιλέξουν να αφιερώσουν χρόνο και προσοχή για το άκουσμα της.

Το τρίο των Aidan Baker, Andrea Belfi και Erik Skodvin, υπό την κοινή ονομασία B/B/S/, δεν έχει μέχρι στιγμής κυκλοφορήσει κάτι που να μην ανταποκρίνεται στις παραπάνω προδιαγραφές. Το νέο γέννημα των πάντοτε δημιουργικών αυτών μουσικών – παρά τις διακυμάνσεις της δημιουργικότητας τους κατά μόνας –, το δεύτερο κατά σειρά για λογαριασμό της Miasmah, με τίτλο Palace, δεν αποτελεί εξαίρεση από τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, αν και πρέπει να τονίσουμε ότι είναι και το πιο συμμαζεμένο απ’ όλες τους τις κυκλοφορίες, όσον αφορά κατά κύριο λόγο την παραγωγή, αλλά και την ενορχήστρωση.

To Palace, λοιπόν, περιλαμβάνει 80 λεπτά ηχητικού αυτοσχεδιασμού, άλλοτε πιο δομημένου, ή και τιθασευμένου, που σε πολλά σημεία πλησιάζει την «μουσική», με την πιο τυπική της έννοια, και σε άλλα τόσα ξεφεύγει σε αχανείς ηχοεκτάσεις, λουσμένες σε ένα διαρκές μυστικιστικό, ή και μυσταγωγικό, ημίφως από τα πρώτα έως τα τελευταία δευτερόλεπτα της διάρκειας του. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το Palace είναι πιο δουλεμένο ∙ η τριάδα των συντελεστών των B/B/S/ φαίνεται να κινείται πιο στοχευμένα, καταλήγοντας σ’ ένα εξαιρετικά απόκοσμο αποτέλεσμα. Το Palace, σαν σύνολο, αποτελεί μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις τέτοιας «μουσικής» που το άκουσμα της δεν απαιτεί οπτικά βοηθήματα για να σε βοηθήσει να μπεις στο κλίμα – γεγονός που αποτελεί πραγματικό κατόρθωμα, ειδικά αν αναλογιστούμε την δυσκολία της αφομοίωσης του συγκεκριμένου ιδιώματος.

Βέβαια, υπάρχει κι αντίποδας σε όλα αυτά: οι ήχοι των κομματιών, μολονότι πολύ πιο επεξεργασμένοι – με την καλή έννοια – σε σχέση με τις παλιότερες κυκλοφορίες των B/B/S/, δεν διακρίνονται από μεγάλη ποικιλία, με άμεση συνέπεια τα κομμάτια να μην ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, πλην εξαιρέσεων (λόγου το L.A. Mom, με το μακροσκελές σόλο στα ντραμς από τον Belfi). Κατ΄επέκταση, από την έλλειψη ποικιλίας αυτή προκύπτει κι ένα ακόμη μειονέκτημα, αυτό της μεγάλης διάρκειας του Palace, που λειτουργεί αποτρεπτικά όσον αφορά την περίπτωση επαναληπτικών ακουσμάτων – και που σίγουρα δεν βοηθάει στο να απομονώσεις κομμάτια.

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι έως έναν βαθμό αναμενόμενα ∙ κι όσο απαιτητική είναι μια δουλειά όπως το Palace, άλλο τόσο ευχάριστο είναι να αφιερώνεις χρόνο να την ακούς, και να βιώνεις την αντίφαση μιας μουσικής που παρ’ ότι απαιτεί να μην σκέφτεσαι κάτι άλλο όσο την ακούς, να αφοσιώνεσαι σε αυτή, άλλο τόσο σου δημιουργεί η ίδια σκέψεις καθώς οι ήχοι της σε περιβάλλουν.

 

 

ΑΤΜ