Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Throane – Plus Une Main À Mordre (Debemur Morti Productions)

Ζόφος ο [zófos] : 1. το βαθύ σκοτάδι του Άδη. 2. (μτφ.) κατάσταση στην οποία επικρατεί φόβος, τρόμος

Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να σχηματίσουμε ένα πολύ επιγραμματικό πορτρέτο της υπόστασης του μπλακ μέταλ μουσικού.

Θα χρειαστούμε σίγουρα μια ατμόσφαιρα επιβλητική, μια νιχιλιστική προσέγγιση της σύνθεσης αλλά και της παρουσίας του ίδιου του υποκειμένου της, βρυχηθμούς να υποδύονται φωνητικά και παύσεις πιο νοηματοδοτημένες από τις εμφατικές μπασογραμμές – trademark του είδους.

Έχουμε, άραγε, κατακτήσει έναν ικανοποιητικό ορισμό για το σύνολο των μουσικών που εντάσσονται στη μπλακ μέταλ σκηνή; Έχουμε χορτάσει την έμφυτη ανάγκη μας για αναγνώριση, κατηγοριοποίηση και κατανόηση του αγνώστου;

Σίγουρα όχι.

Έχουμε όμως συναντήσει τον Throane.

Η εύκολη οδός θα ήταν να αναφερθούμε στον Throane (κατά κόσμον Dehn Sora) ως ένα ακόμα μέλος της κολεκτίβας των Amenra, Church of Ra. Είναι αληθές ότι μια τέτοια προσέγγιση θα μας γλίτωνε τη βάσανο του να αποτυπώσουμε σε λέξεις μια εμπειρία τόσο πλούσια σε καταβύθιση όσο αυτή που μας έχουν προσφέρει όλα τα Mass των Amenra ως τώρα.

Εξίσου αληθές θα ήταν το ότι με αυτόν τον τρόπο θα κονιορτοποιούσαμε την ιδιαιτερότητα της ακουστικής εμπειρίας που προσφέρουν (εφάμιλλα) τόσο το ντεμπούτο του Throane, Derrière​-​nous, la lumière, όσο και ο δεύτερός του δίσκος, Plus une main à mordre, που αποτελεί και τον πυρήνα αυτού του κειμένου.

To Plus une main à mordre κυκλοφόρησε στα τέλη του Οκτώβρη και δεν απέχει πολύ από το να κλείσει ήδη ένα δίμηνο καθημερινών ακροάσεων στον μικρόκοσμό μας.

Ο σκοπός του είναι ένας – να πονέσεις.

Ο δυναμισμός του εναρκτήριου “Aux Tirs Et Aux Traits” δεν είναι παρά το σκοινί που δένεται γερά γύρω από τον λαιμό σου – οι μνήμες που σε κρατάνε καθηλωμένο στο παρελθόν. Στο τέλος του σε προϋπαντά το “Et Ceux En Lesquels Ils Croyaient” – τα πρόσωπα στα οποία επένδυσες αρκετά ώστε να σε προδώσουν απόλυτα και να κάνουν την ήττα σου πιο ένδοξη παρά απελπιστική. Μία μικρή παύση, το “A Trop Réclamer Les Vers” έρχεται σαν ένα απόκοσμο χάδι να σε προετοιμάσει για την πτώση της τελικής τριάδας των “Et Tout Finira Par Chuter”, “Mille Autres” καιPlus Une Main À Mordre”.

Η αλήθεια είναι μία: όλοι θα πέσουμε στο τέλος και καθώς θα χανόμαστε στη ζοφερή αγκαλιά της λήθης, χιλιάδες χέρια θα μαζευτούν για να δαγκώσουν το ένα που τους θρέφει.

Και τότε, ευχαριστημένοι, θα επιστρέψουμε στην αρχή που μας υπόσχεται πάντοτε ένα νέο τέλος.

 

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου 

 

Amenra – Mass VI (neurot recordings)

Πολλές φορές η διατύπωση ενός ήχου, μιας μουσικής ή ενός δίσκου στο χαρτί είναι δύσκολη υπόθεση. Ειδικά αν την ώρα της συγγραφής, και ακούγοντας τον δίσκο, περνάνε χίλιες σκέψεις από το κεφάλι. Είναι δύσκολο το φρενάρισμα σε βρεγμένο δρόμο. Και ακόμη πιο δύσκολη η διαδικασία της τοποθέτησης σε μια εύλογη σειρά. Παρόλο που η μουσική των Amenra έχει φαινομενικά αρχή, μέση και τέλος, το βαθύτερο συναίσθημα που βγάζει είναι ένας μικρός στρόβιλος από χίλιες αρνήσεις. Και προστίθεται άλλη μια στη λίστα. Αυτή από το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο Mass VI.

Ο δρόμος που έχουν χαράξει δεν παρεκκλίνει πολύ από την αρχή του. Εντάσεις και ξεσπάσματα, ηρεμία και σκοτάδι. Νομίζω πως αυτό που αλλάζει στους δίσκους τους είναι η σκοπιά του ακροατή κάθε φορά. Ανά κυκλοφορία δίσκου και με την πάροδο του χρόνου και τις χιλιάδες επιρροές που μπορεί να έχει ο κάθε ακροατής, επιστρέφει σε κάτι γνώριμο, αλλά κάθε φορά και λίγο διαφορετικό. Σε κάθε δίσκο, παλιό και καινούριο. Αυτό είναι και η μουσική. Έχει άπειρα στολίδια, και κάθε φορά μπορεί κανείς από την πλευρά του μουσικού να το ερμηνεύσει διαφορετικά και από την πλευρά του θεατή να το αφουγκραστεί διαφορετικά. Οπότε, μπορεί κάποιος να φανταστεί ότι μπορεί να βγουν άπειροι συνδυασμοί από την αλληλεπίδραση μουσικού-ακροατή.

Με την εισαγωγή του “Children of the Eye”, ακούμε και το πολύ αγαπημένο γνωστό ύφος των Amenra. Αλλά κάτι έχει αλλάξει. Ο προσδιορισμός αυτού είναι δύσκολος, αλλά νομίζω ότι με τη συγκομιδή λεπτομερειών μπορεί να προσδιοριστεί, ως ένα τουλάχιστον σημείο. Μια από αυτές είναι η επιστροφή της μπάντας στη Neurot για την κυκλοφορία. Και αυτό φαίνεται από τα αμιγώς καθαρότερα φωνητικά του Colin H. van Eeckhout, αλλά ταυτόχρονα την εκκωφαντική βρομιά της κιθάρας στο υπόβαθρο. Με εξαίρεση ίσως την αρχή από το “Plus Pres De Toi”, όπου οι εντάσεις φωνητικών και οργάνων είναι στο ίδιο σημείο. Μια ακόμα λεπτομέρεια, που ίσως μόνο με μια αυτιστική επανάληψη ακροάσεων μπορεί να διακριθεί. Ίσως το μόνο που μένει σταθερό και η ραχοκοκαλιά της μπάντας είναι ο πόνος. Και όλα να χτίζονται γύρω από αυτόν. Σαν ένα βαθύ πηγάδι που στον λασπωμένο πάτο του κάθεται μια σκοτεινή φιγούρα. Από επιλογή. Ένα είδος αυτοτιμωρίας για τις αμαρτίες του ανθρώπου.

Στο κομμάτι “A Solitary Reign”, διακρίνεται η προσαρμοστικότητα στο σκοτάδι με αυτοσκοπό την παράνοια. Τα μελωδικά κοψίματα έρχονται και κουμπώνουν άψογα με τα δαιμονισμένα ξεσπάσματα. Με την ίδια ικανοποίηση που τοποθετείς το τελευταίο κομμάτι στο παζλ. Χωρίς κόπο και δισταγμό. Μια τελευταία λεπτομέρεια είναι νομίζω και η ενασχόληση των μελών της μπάντας με side project τους. CHVE, Syndrome, Wiegedood κλπ. Οι επιρροές αχνοφαίνονται κατά τη διάρκεια του δίσκου από τα ήρεμα κομμάτια όπως το “Spjit” και το “Edeikroone” μέχρι και το “Diaken”. Νομίζω, το τελευταίο κομμάτι σηματοδοτεί την αρχή του κορεσμού. Τα διπλά φωνητικά ηχούν σαν τη χιλιοστή φωνή ενάντια στη κανονικότητα. Ο όμορφος κύκνος κείτεται άψυχα σε ένα κομμάτι ξύλου.

Εν κατακλείδι, οι διαφορές του Mass VI είναι μικρές συγκριτικά με τους προηγούμενους δίσκους, χωρίς όμως αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Δεν σημαίνει ότι είναι απλώς άλλος ένας δίσκος Amenra, ίδιος με τους παλιούς. Αυτό που δείχνει, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ότι η πορεία τους είναι σταθερή, σκοτεινή και οφείλουμε να δώσουμε μια σημασία στη λεπτομέρεια.

 

 

 

ichie

 

Amenra – Alive (Consouling Sounds)

amenra-alive.againstthesilence

Δεκαεφτά χρόνια παρουσίας μετρούν πλέον οι Amenra, μία τετράδα μουσικών με εξίσου έντονη παρουσία σε προσωπικά ή άλλα ομαδικά σχήματα (βλ. Syndrome, CHVE, Oathbreaker, Wiegedood). Οι μόλις πέντε δίσκοι τους Mass I: Prayer IVI, Mass II:Sermons, Mass III, Mass IIII και Μass V θα έμοιαζαν ενδεχομένως λίγοι αν δε μεσολαβούσε μια πλειάδα από split κυκλοφορίες με τους The Black Heart Rebellion, Hive Destuction, Oathbreaker, Hessian και Eleanora μεταξύ άλλων σχήματα με τα οποία οι Amenra μοιράζονται τη βελγική καταγωγή τους.

Το 2016 τους βρίσκει να συμμετέχουν στο line up του Roadburn, αφότου έχουν κυκλοφορήσει το τρίτο άλμπουμ ζωντανών τους εκτελέσεων, Alive. Η μια πλευρά του δίσκου (Kant A) αποτελείται από τα τρία κομμάτια του EP Afterlife “Τhe Dying of Light”, “Wear My Crown” και “To Go On and Life With Out”, μία διασκευή του “Parabol” των Tool και το ήμισυ της περσινής τους συνεργασία με την ποιήτρια και συμπατριώτισσά τους Sofie Verdoodt, “Buiten Datum”.

Η δεύτερη πλευρά (Kant B) επιφυλάσσει περισσότερες εκπλήξεις. Το εισαγωγικό κομμάτι, “The Longest Night”, είχε κυκλοφορήσει μήνες πριν από τον λογαριασμό της μπάντας στο soundcloud με τη σημείωση ότι αφιερώνεται στη μνήμη του Alan Kurdi, ενός από τα μικρότερα θύματα της απάνθρωπης πορείας των Σύριων μεταναστών στη Μεσόγειο. Έπειτα ακολουθεί το “September”, το έτερον ήμισυ της προαναφερόμενης συνεργασίας με τη Sofie Verdoodt, εξίσου στοιχειωτικό με το “Buiten Datum” αλλά κινούμενο σε ακόμα πιο υποτονικούς, υπνωτιστικούς τόνους. Τα κομμάτια “Aorte” (πρώτη εμφάνιση στο Mass IIII) και “Razoreater” (πρώτη εμφάνιση στο split με τους Hitch το 2007) βρίσκουν σταθερά τον δρόμο της επανεμφάνισης στις ζωντανές εμφανίσεις και τις συλλογές των Amenra εδώ και χρόνια, γεγονός που επιβεβαιώνεται και στο Alive. O δίσκος κλείνει με απόλυτη ισορροπία, δηλαδή με ακόμη μια διασκευή. Αυτή τη φορά πρόκειται για τον Βέλγο μουσικό της φολκ, Zjef Vanuytsel, και το τραγούδι “Het Drop” από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά, De Zotte Morgen. Μία ανάλαφρη μελωδικά νότα με γλυκόπικρο στιχουργικό τόνο που «ξεπλένει» επιτυχημένα τη συναισθηματική φόρτιση που έχει προηγηθεί.

Μέσα σε 48 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα, οι Amenra επιχειρούν μία αντιπροσωπευτική αναδρομή στη μουσική τους πορεία ως τώρα, ανασκευάζουν σημεία της μουσικής παραγωγής άλλων καλλιτεχνών και εκπέμπουν στιγμιαία ένα μήνυμα για την παρανοϊκή καθημερινότητα που αντιμετωπίζουμε. Η αποτίμηση για τις περισσότερες συλλογές ζωντανών εκτελέσεων είναι συνήθως αρκετά πιο βαρετή από την παραπάνω.

 

 

Βικτώρια