A-Sun Amissa – Ceremony In The Stillness (gizeh)

Πόσα ονόματα αξίζει να αναφερθούν ως αυτά που χαρακτηρίζουν τη νέα μουσική σήμερα; Δεν είναι πολλά και σίγουρα αυτά στέκουν κάπου μακριά από το στόχαστρο των μεγάλων υποβολέων του θεάματος. Δίπλα σε αυτά υπάρχουν κάμποσα άλλα που βγάζουν σταθερά ενδιαφέρουσες δουλειές χωρίς να επιδιώκουν την απόλυτη πρωτοπορία. Ένα από αυτά είναι οι A-Sun Amissa, οι οποίοι, ενώ αποτελούν το προσωπικό σχήμα του Richard Knox, πάντα βγαίνουν μπροστά ως ένα συλλογικό εγχείρημα, με διαφορετική σύνθεση και σκόπευση σε κάθε τους δίσκο.

Έχουμε ήδη καταγράψει τις εντυπώσεις μας πάνω σε ορισμένες προηγούμενες κυκλοφορίες του σχήματος, οπότε έρχεται το νέο αυτό άλμπουμ να θέσει εκ νέου ερωτήματα διαθέτοντας μία και μόνο μονολεκτική απάντηση. Αυτή είναι η απλότητα! Καταρχάς, έχουμε για πρώτη φορά την προσθήκη ενός ντράμερ στο σχήμα, με αποτέλεσμα να ανοίγει ο ήχος τους, σε αντίθεση με το παράδειγμα των [ B O L T ] όταν έφεραν κι αυτοί στον ήχο τους έναν ντράμερ και όπου είχαμε το στένεμα του κάδρου. Το άνοιγμα δίνει προφανώς μια νέα δυναμική στον ορχηστρικό τους χαρακτήρα και κάνει πιο ευδιάκριτες τις βασικές επιρροές του δίσκου, ακόμη κι εκεί που τα ντραμς απουσιάζουν. Για παράδειγμα, όσο αυτά βροντούν ως υπόβαθρο του πηγαίου λυρισμού των μισών συνθέσεων εδώ, έρχεται στον νου η παρακαταθήκη των GY!BE. Όταν σιωπούν, ακούς ένα αεράκι με το όνομα Labradford να σου χαϊδεύει τα αυτιά!

Αυτή, όμως, η ευδιάκριτη φύση των επιρροών τους είναι που κάνει πιο συγκεκριμένη την όλη πρότασή τους. Το προσωπικό στίγμα της μπάντας είναι πιο συγκροτημένο από ποτέ και κάνει να ακούγονται όλα ως μια φυσική απόρροια των μουσικών περιπτύξεων των συντελεστών τους. Οι συνθέσεις κυλούν σαν να μη γινόταν να πορευθούν αλλιώς, χωρίς πίεση, με μια αθώα φυσικότητα. Για αυτό δεν κολλά πάνω τους καμία ρετσινιά άλλης μπάντας ή ακόμη και συγκεκριμένου μουσικού είδους, μιας και όλα αυτά συμπαρασύρονται από μια απαλή ροή, που είναι και η δύναμη του δίσκου.

Το σκοτάδι πάντως παραμένει παρόν. Γίνεται ευδιάκριτο κάτω από τη βρομιά της παραγωγής ή στην κατάληξη νοσταλγικών θεμάτων. Αυτό τα συνέχει όλα ως μια δέσμη εσώτερου φωτός που κάνει το Ceremony In The Stillness, πέρα από την πιο ολοκληρωμένη τους δουλειά, ένα άλμπουμ το οποίο μπορεί να μην εκφράζει πανηγυρικά την εποχή του, αλλά σίγουρα εκφράζει ανόθευτα τον κόσμο του. Κι αυτό, σε έναν κόσμο σύγχυσης και έκφρασης κάτι άλλου από αυτό που το καθένα είναι, είναι κάτι το σημαντικό!


How many names are deserved to be reffered as the ones that characterise new music today? There are not many and for sure they stand away from the lights of spectacle. By them, stand some others who release steadily interesting records without searching for the absolute innovation. One of those names is A-Sun Amissa, who always comes up as a collective – in spite of being a project of Richard Knox – with different members and targeting in each one of their releases.

We have already written down our impressions on some of their previous albums, so the new one comes to raise new questions, which have one and only answer. This is simplicity! First of all, we have, for the first time, the use of drums resulting to the openness of their sound in contrast to the example of [ B O L T ], where adding a drummer “shortened” their own sound. Obviously, a new dynamic emerges regarding their instrumental nature, making the main influences of the album more visible, even where the drums are absent. For example, when those drums bang in the background of the hearty lyricism in half of the songs here, the legacy of GY!BE comes to mind. When they stay silent, a soft wind named Labradford caresses your ears.

However, this appreciable nature of influences makes their impact more unique. Their personal imprint is more structured than ever and it makes everything here sound as a natural result of the musical clinches of the contributors. The arrangements flow as if there wasn’t any other way to go, without pressure, with a naive naturalness. That’s why A-Sun Amissa cannot be pegged as an imitator of another band or even a follower of a musical trend, since all things here are being carried away by a soft flow, which is the force of the album.

In any case, darkness is present. It can be detected beneath the raw production and the endings of the nostalgic themes. It resides in everything as a beam of internal light that makes Ceremony In The Stillness, apart from their most complete work, an album which may not represent its era in a celebratory way, but purely expresses its own world for sure. And this, while living in a world of confusion and misrepresentation, is something important!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Against The Silence VII

 

Υπήρξε μια εποχή που η τζίφρα κάτω δεξιά στην πίσω πλευρά του δίσκου ή cd υποδήλωνε το τι περίπου θα ακούσεις. Αυτό βέβαια ποτέ δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες, αλλά το θέμα ήταν ότι σου μάθαινε τον τρόπο να ψάχνεις και ουσιαστικά να ακούς με ανοιχτόμυαλο τρόπο την μουσική. Αυτό συνέβαινε γιατί πολύ απλά όλο αυτό βασιζόταν στο ψάξιμο και την ακρόαση αυτών που κρύβονταν πίσω από τα εν λόγω label. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν με κεκτημένη ταχύτητα, αλλά ο τρόπος αυτός παραμένει ο ίδιος γιατί βασίζεται στην πρωτόλεια ανάγκη ενός ή μιας να μοιραστεί την μουσική που αγαπά. Αυτό πράττουμε από τότε που εμφανιστήκαμε ως ομάδα, αυτό πράττουν και τα ανεξάρτητα δισκογραφικά label, οπότε μια συλλογή που θα βασιζόταν στις δικές τους δυνάμεις ήταν μια φυσική έκβαση. Ευχαριστούμε θερμά τα συγκεκριμένα label που συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση της αρχικής μας ιδέας και ελπίζουμε να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι τους που σε αυτό το σημείο μαζί μοιραζόμαστε!

There was a time when the signature down on the right at the back side of an album or cd would suggest about what you were about to listen to. That of course would never turn out to be exactly what you expected, but the thing was that it would show you how to browse and essentially listen to music in an open- minded way. That was the case simply because the whole thing was a function of browsing and listening to what was lying behind the labels in question. The seasons may well change at a fix speed, yet this way remains unchanged, for it is based on one’s vital need to share the music they love. This is what we’ ve been doing since we first emerged as a group, so do the independent record labels, thus a compilation based on their own forces was no more than a natural outcome. We cordially thank the labels which contributed to the fulfillment of our original concept and we hope that they will keep their beautiful trip at this point of which we have come to join!

 

01 The Prairie Lines – Sunset Scanners (Eilean Rec.)

02 Andrea Belfi – Vano (IIKKI)

03 Tatu Rönkkö – Olio (Sonic Pieces)

04 Thomey Bors – Haberia (Logarithm/previously unreleased)

05 Πέρα Στα Όρη – Το Ξινό Νερό (Numb Capsule Records/previously unreleased)

06 Nicolas Wiese – Expediency Atavism (Karlrecords)

07 A-Sun Amissa – The Black Path (Gizeh Records/previously unreleased)

08 Light Of The Morning Star – Nocta (Iron Bonehead)

09 Phantom Winter – Frostcoven (Golden Antenna)

 

 

artwork made by Phren Reaux
translation in English by Foteini Tsalouhou/Μετάφραση του κειμένου στα Αγγλικά από την Φωτεινή Τσαλούχου

A-Sun Amissa – Loke Rahbek – 9T Antiope

A-Sun Amissa – The Gatherer (consouling sounds)

Η συγκεκριμένη μπάντα, αν και είχε μια ακαθόριστη σύνθεση, κατείχε ανέκαθεν έναν σαφή προσανατολισμό προς μια μετά-GYBE αισθητική. Στον νέο της δίσκο με τον επεξηγηματικό τίτλο The Gatherer, με τη συμμετοχή αρκετών εξεχόντων μουσικών (βλ. Aidan Baker. CHVE κ.α.), η μουσική της ανοίγει σαν βεντάλια ηχοχρωμάτων. Ο λυρισμός τους γίνεται πιο σκοτεινός και οι ατμόσφαιρες πιο πολυσχιδείς από ό,τι μας είχαν συνηθίσει στις παλαιότερές τους δουλειές. Εντούτοις, η ταυτότητα της μπάντας παραμένει ανεξίτηλη και αυτό οφείλεται στην αναζήτηση ομόηχων ερωταποκρίσεων όλων των ομοτράπεζων μουσικών. Το The Gatherer είναι ένας λαβύρινθος με πολλούς παίκτες και παίκτριες, με τον μίτο της Αριάδνης να περιμένει τις ακροάσεις του για να βρεθεί η λύση του.

Loke Rahbek – City Of Women (editions mego)

Είναι ένα σκοτάδι που δεν τα βάφει όλα μαύρα. Καταλαμβάνει τον χώρο που του αναλογεί σαν συννεφιά που κάνει ένα φυσικό τοπίο να φαίνεται από μακριά σαν καμένο. Διεισδύει μέσα μας ως ξέχωρη οντότητα, αλλά αφήνει το στίγμα του στα λεπτά που περνούν. Μας κάνει μα ανασηκώνουμε το βλέμμα για να κοιτάξουμε προσεκτικά τι περνά επικίνδυνα από πάνω μας. Κανένας κίνδυνος όμως δεν ενυπάρχει στο πέρασμά του. Το αντίθετο συμβαίνει μάλιστα, καθώς αυτό καλείται να σε προστατέψει από απότομες αναταράξεις συναισθηματικής φόρτισης. Κάθε φορά σε συνταράσσει διαφορετικά για να σε βάλει ξανά στο τέλος σε όρθια θέση.

Στην ερώτηση πώς ηχεί το νέο άλμπουμ του Δανού Loke Rahbek θα απαντούσα με τα παραπάνω λόγια ως την αίσθηση που μου αφήνει κάθε φορά που το ακούω.

9T Antiope – Isthmus (eilean)

Το έργο αυτής της μπάντας το έχουμε επαινέσει ήδη αρκετές φορές και το ντεμπούτο της άλμπουμ φαντάζει σαν μια δουλειά που δεν έχουν να ειπωθούν πολλά παραπάνω. Αρχικά, ο αριθμός των συνθέσεων είναι ο ίδιος με αυτόν των δύο τελευταίων EP τους. Όμοια είναι και η τεχνική που ακολουθούν με τη μίξη field recordings, μονότονων φαινομενικά βιολινισμών και ηλεκτρονικών ηχοτοπίων και της ποιητικής φωνής της Sarah Bigdelli Shamlooo. Το σχήμα εδώ προσπαθεί να ανοίξει λίγο τον ορίζοντα των συνθέσεών της, με το αποτέλεσμα όμως να μη διαφέρει σχεδόν καθόλου με αυτό της προηγούμενης φετινής τους κυκλοφορίας.

Όσο το άλμπουμ προχωρά, καταλαβαίνεις ότι το όλο άκουσμα έχει τις ιδιαίτερες απαιτήσεις του, μιας και οι 9TA δοκιμάζουν, ως συνήθως, κάτι το σχεδόν πρωτοποριακό με τον συγκερασμό μητροπολιτικού θορύβου και απόκρυφου λυρισμού. Στο τέλος το “Telophase” αφήνει μια αίσθηση σωτηρίας διαθέτοντας την πιο εύηχη μελωδία του άλμπουμ και έχοντας τα κύματα να κατευθύνουν τις όποιες υπαρξιακές αναζητήσεις μας προς μια άγνωστη τρύπα.

Μπάμπης Κολτράνης