Μετά από τα 10 χρόνια της εμφάνισης στη Death Disco το μουσικό σχήμα του Jérôme Reuter από το Λουξεμβούργο επιστρέφει στην Ελλάδα για τον εορτασμό της επετείου των 20 χρόνων ύπαρξης τους (One Fire Worldwide). Στις 16-17/1/26 ξεκινάνε από τη Θεσσαλονίκη στο 8Ball και καταλήγουν στην Αθηναϊκή σκηνή του Gazarte.

Περιμένοντας αυτή τη συναυλία και ακούγοντας τη μουσική τους παράλληλα γεννιούνται ερωτήματα για την πορεία τους, τις εναλλαγές και τις αναδιπλώσεις τους. Ουσιαστικές αναρωτήσεις για το πώς εξακολουθούν να ανοίγουν περάσματα και να χρησιμοποιούν σαν αισθητικό-δημιουργικό εργαλείο τα μελαγχολικά μουσικά ιδιώματα (postpunk και darkwav eεκτός άλλων)  ώστε να μπορέσουν να καταλήγουν στις μουσικές ηχητικές αποδόσεις του διφορούμενου πολιτικά neofolk σε αρκετές περιπτώσεις. Ακούγοντας τους να περνάνε μέσα από νοηματικούς λαβύρινθους με αναφορές τόσο στην ποίηση, τη λογοτεχνία και την ιστορία και με τη συνύπαρξη του Burroughs, του Celine, του Brecht και Mishima βρίσκουμε στο μεγεθυντικό φακό παράλληλα και την πολιτική αμφισημία. Ακόμη, η εξέταση σημαντικών ιστορικών στιγμών και περιόδων όπως π.χ. του ισπανικού εμφυλίου για παράδειγμα με το εξαιρετικό (και για τις υπόγειες νοηματικές του συνδηλώσεις) “Flowers from Exile” και η σημαντική επεξήγηση της δημιουργίας του μέσα από την επιρροή της συμμετοχής συγγενικού προσώπου στον ένοπλο εμφύλιο απέναντι στις δυνάμεις του Φράνκο.

Οι θέσεις σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τα μανιφέστα με τις άμεσες και έμμεσες αναφορές στην αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, τη Μέση Ανατολή και την πάλαι ποτέ Ροδεσία (Ζιμπάμπουε) με τα διαμάντια της στο στέμμα της Μεγάλης Βρετανίας και τον πόλεμο τους. Βρίσκουμε εκείνες τις Ευρωκεντρικές θέσεις που στοχεύουν στην υπεράσπιση του αισθητικού μεγαλείου και της ιστορίας μιας ιδιαίτερης «ανθρωπιστικής κουλτούρας» που προσπαθεί να αναδυθεί, ωστόσο δεν μπορούν αυτές οι θέσεις να κρύψουν τον «μεταμφιεσμένο ελέφαντα της πολιτικής». Τον «ελέφαντα» που κοντράρει παράλληλα τις προπατορικές third position καταβολές όπως αυτές των Death in June με τις παράλληλες αναφορές στα γραπτά έργα των Μαρξ και Χίτλερ. Μεταφέροντας τες όμως από τις φιλοσοφικές αντιθέσεις που παραμονεύουν για παράδειγμα περνώντας μέσα από τον Celine στον Brecht και στη συνολική θεματολογία του σχήματος της ανθρώπινης τραγωδίας, του πολέμου και της κατάρρευσης.

Όλο αυτό το μουσικό έργο που μένει να παρουσιαστεί μπορεί να λειτουργεί και σαν κριτική προσέγγιση που οδηγεί στην υπεράσπιση του συντετριμμένου, διωγμένου και απόκληρου ανθρώπου που μπορεί να είναι και αγνώστου εθνικής ταυτότητας. Μπορεί επίσης να θυμίζει την κριτική και φιλοσοφική ματιά του W. Benjamin και του Thomas Bernhard όμως σαν ειρωνικό χαμόγελο πάνω στα ερείπια. Μπορεί συγχρόνως να βρίσκεται στους Rome εκείνη η εξεταστική καλλιτεχνική ματιά που εστιάζει στο να αρνείται την πολιτική εμπλοκή έξω από το συμβολικό και τις ομαδοποιήσεις της αποδοχής του ξεκάθαρα πολιτικού αλλά α/πολίτικου στο Neofolk ιδίωμα. Οι αρνήσεις των Rome/Jérôme Reuter στο να υποδύονται απόλυτα την αισθητική υπεροχή των συμβόλων κυριαρχίας και επιβολής βρίσκονται σε διαφορετικές στιγμές μέσα στα νοήματα των τραγουδιών. Μένει να δούμε με τα μάτια μας πώς μπορούν να βρίσκονται στο εδώ και το τώρα της πραγματικότητας χωρίς να χρειάζεται να κρυφοκοιτάζουν στα σημαίνοντα της σημερινής ιστορικής στιγμής αλλά παίρνοντας ουσιαστική και δημιουργική θέση απέναντι στην υποκρισία της εξουσίας των συμβόλων και της σημασίας τους. Αναμένουμε λοιπόν τις πολύ όμορφες αποδόσεις και απαγγελίες τους.

NIKOPOL