«Το ορχηστρικό ροκ πέθανε». «Τα μεγάλα συγκροτήματα που έχει βγάλει το είδος όχι μόνο απαρνιούνται τον σχετικό όρο αλλά έχουν αφήσει πίσω τον ήχο που τους καθιέρωσε προς χάρη μιας ευρύτερης προσβασιμότητας και αποδοχής». Ψίθυροι, απόψεις, βεβαιότητες. Από που λοιπόν βγήκε αυτός ο δίσκος που με το πάτημα του play νομίζεις ότι βυθίζεσαι στο κέντρο ενός ανεμοστρόβιλου σε αργή ταχύτητα; Ποιος πρόλαβε και έκλεισε το φως, καθώς η σκιά των πραγμάτων στο δωμάτιο βαραίνει γύρω σου με τους ήχους να κατακάθονται σαν γλυκιά σκόνη παντού; Πως ένα συγκρότημα όχι από τα πρωτοκλασάτα ονόματα, σαν τους THIS WILL DESTROY YOU καταφέρνει να πετύχει στα σκοτεινά και θολά νερά του συγκεκριμένου είδους, βουτιά πρωταθλητισμού;

  Ξεκινά η ακρόαση με το “Little Smoke” που διαρκεί 11 λεπτά. Κάποια χαμηλόφωνα και γλυκά πλήκτρα μας οδηγούν στο βασικό θέμα με το ύψωμα της έντασης και τοίχων θορύβου, χωρίς όμως ο λυρισμός να υπολείπεται προς χάρη ενός βαρύ ήχου. Στο απροχώρητο της έντασης όλα παύουν και η μινιμαλιστική εισαγωγή κλείνει ένα εκπληκτικό εναρκτήριο κομμάτι. Ακολουθεί ένα διάλειμμα ουσιαστικού θορυβώδες ambient με τον όγκο των ηχο-συναισθημάτων να κρατιέται στέρεο. Στο 3^ο “Communal Blood” που κυκλοφόρησε και σε 7ιντσο, μια αργόσυρτη μελωδία επιβάλλεται στον χώρο και μια αλλαγή προς το τέλος έρχεται να δώσει νέα ώθηση στην συγκεκριμένη σύνθεση. Στην συνέχεια άλλο ένα κομμάτι χωρίς ρυθμικά κρουστά που εξερευνούνται και αναμιγνύονται ήχοι και θόρυβοι με εξαίρετα αποτελέσματα.

  Στην δεύτερη πλευρά του δίσκου έχουμε 2 τραγούδια που λίγο παρεκκλίνουν από την συγκεκριμένη αισθητική της 1^ης πλευράς  μιας και φαντάζουν σαν μια χαραμάδα φωτός που γεμίζει το πλάνο με ανοιξιάτικες μυρωδιές. Έρχεται όμως το “Black Dunes”, ίσως η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ, να τραβήξει την κουρτίνα και με ένα crescendo λυρικότητας και εκρήξεων να πιστοποιεί το όνομα του γκρουπ. Στο φινάλε, το “Hand Powdered” μας αποχαιρετά με αργό και νωχελικό τρόπο σαν σκηνές τέλους μιας ταινίας που μας άφησε εκστασιασμένους και με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη.

  Αναμφισβήτητα το Tunnel Blanket θέλει τον χρόνο του για να πετύχει τον απώτερο σκοπό του, μιας και τα δύσβατα μοτίβα δύσκολα οικειοποιούνται άμεσα. Όσο περνάει ο καιρός όμως, τόσο θα αποκαλύπτεται πόσο σημαντικό και αψεγάδιαστο είναι το συγκεκριμένο ηχητικό-καταστροφικό πόνημα.

Μπάμπης Κολτράνης

ΥΓ. Παλαιότερο κείμενο το οποίο ανεβαίνει για τα 13α γενέθλια του άλμπουμ.