Οκτώβριος άλλωστε πάλι.

Τέταρτο solo άλμπουμ για τον Άγγλο μουσικό, μόνιμο κάτοικο Νορβηγίας πλέον με μια τεράστια -για την ηλικία του- μουσική παρακαταθήκη.
Ο RHYS είναι εκείνη η περίπτωση μουσικού που σε αποσβολώνει με τις μουσικές ιδέες, και το ταλέντο του, που αν μη τι άλλο είναι αστείρευτο. Κάθε στιγμή, κάθε γεγονός, κάθε εποχή, ένα διαφορετικό συναίσθημα, ένας άλλος ήχος, ένας άλλος τόνος ανάλογος τού παρόντος ψυχισμού του. Αυτό πολύ απλά μπορείς να το διαπιστώσεις όχι μόνο στις προσωπικές του κυκλοφορίες, αλλά και με τις μπάντες του, και με τις συνεργασίες και συνεισφορές του. Ένας ανεξάντλητος αγωγός μουσικής ροής. (Οι μπάντες του, The Autumn Ghost, Mandala & Kaukasus οι συνεργασίες του, Takashi Mori & Ingrid Chavez, Unit, και οι συνεισφορές του, The Opium Cartel, Peter Broderick, Trouble Over Tokyo, When Mary, Silje Leirvik & Tim Bowness.)

Ο RHYS κατάφερε με το καινούργιο του άλμπουμ λοιπόν, να με καθίσει στο γραφείο μου και να αρχίσω ξανά -μετά από διακοπή 6 μηνών- να γράφω. Οπότε κάτι σημαίνει αυτό. October, After All, σκέφτηκα, η εποχή τής συγκομιδής των συναισθημάτων με μόνα εργαλεία, τους στίχους, τα μουσικά όργανα, τις συνθέσεις.
Οι απρόβλεπτοι παράγοντες -που ενίοτε είναι και δυσάρεστοι- δίνουν απλά το χρώμα και τις πινελιές εκείνες που θα οριστικοποιήσουν το πόσο δραματικό ή όχι μπορεί να γίνει ένα μουσικό αποτέλεσμα.

Στο άλμπουμ αυτό λοιπόν, μόλις 7 κομμάτια καταφέρνουν να σύρουν πολύ συγκεκριμένες στιγμές που μοιράστηκε ο RHYS με τον πατέρα του. Δύσκολες και οδυνηρές, θλιβερές στιγμές που έδωσαν δύναμη στον καλλιτέχνη να δημιουργήσει μέσα από το στενάχωρο αυτό χρονικό διάστημα. Να κάνει την οδύνη του τραγούδι, μουσική και τέλος ένα άλμπουμ γεμάτο έντονο συναισθηματισμό, λυρισμό και ίσως ένα τελευταίο αντίο στο αγαπημένο του πρόσωπο.

Αν έχεις παρακολουθήσει τον καλλιτέχνη θα αντιληφθείς πως το Towards The West δεν θυμίζει τίποτα από ότι έχει ηχογραφήσει μέχρι στιγμής.
Ένα πιάνο που μπορεί να σε καθηλώσει με τις νότες του, λίγες ήπιες νότες mellotron, κάποιες μελαγχολικές γραμμές κιθάρας, κι ένας αργός ρυθμός από τύμπανα. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για υπερβολές. Δεν χρειάζονται.
Στο “It’s Like You Always Said” ακούμε την φωνή τού πατέρα του σε κάποια ηχογράφηση το 1970, και στο “Aspen” τη φωνούλα τού μικρού Daniel Leirvik-Marsh, γιου τού RHYS MARSH. Το παρελθόν και το μέλλον. Η ελπίδα που θα βρει τον δικό της δρόμο μέσα από τη μουσική.

Το Towards The West είναι ένα όμορφο μελαγχολικό άλμπουμ, στα χρώματα τού φθινοπώρου, ντυμένο με θύμησες, εξομολογήσεις και μια διαδρομή προς τη δύση. Εκεί που κάτι φεύγει και το χαιρετάμε με αγάπη και νοσταλγία.

(Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου φίλο Robert Wickman που έφυγε πριν λίγο καιρό.)

Eleni Liverakou Eriksson