Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Vagabon – Infinite Worlds (father/daughter records)

 Είναι πολλές εκείνες οι φορές που κατεβάζεις έναν δίσκο και κάθεται εκεί στα downloads αναμένοντας… Περιμένει να τον ακούσεις και κυρίως να τον ακούσεις και να τον εκτιμήσεις και… να τον ξανακούσεις.

 Κάπως έτσι και με την περίπτωση της Vagabon και το ντεμπούτο της Infinite Worlds, που κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2017, αλλά κατάφερε λίγους μήνες μετά να με κερδίσει για τα καλά.

 Η 24χρονη Vagabon, που το πραγματικό της όνομα είναι Laetitia Tamko, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Καμερούν. Παιδί του bandcamp, η Tamko ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο στη Νέα Υόρκη, όπου ζει από τα 13 της χρόνια. Με το ντεμπούτο της μάλλον δεν θέλει να σου πει κάτι καινούριο, αλλά σίγουρα θέλει να το πει με πολλή ειλικρίνεια και ωραίο indie τρόπο!

 Το “Embers”, πρώτο τραγούδι του δίσκου, σε “πετάει” στην αλήθεια τής Laeticia Tamko, η οποία συστήνεται ως ένα μικρό ψάρι (A small fish I’m just a small fish). Δηλώνει ότι νιώθει μικρή και ίσως αδύναμη μπροστά σε τόσους ψηλούς γύρω της (So small/My feet can barely touch the floor/On the bus, where everybody is tall), η φωνή της, όμως, έχει μια απίστευτη δύναμη και ένταση, ώστε να σου κάνει ξεκάθαρο ότι… δεν θα αφήσει κανένα καρχαρία να την κατασπαράξει!

 Το “Fear and Force” που ακολουθεί χαλαρώνει την ένταση του “Embers” και την επιστρέφει στο “Minneapolis”, στο οποίο η Vagabon με μια ανάσα μοιράζεται σκέψεις της για το μέρος όπου βρίσκεται, έχοντας αφήσει πίσω της το παλιό της σπίτι, κουβαλώντας όμως διάφορες εικόνες και αναμνήσεις (Shuffling around until they all woke up/ Never the same/I can’t go back to the place where I once was/Old home, where I was born).

 Το “Mal a L’aise” είναι η έκπληξη του δίσκου, καθώς αποτελεί μια πολύ διαφορετική σύνθεση. Σαν ένα διάλειμμα ή όνειρο, οι ambient ήχοι του “Mal a L’aise”, που στα γαλλικά σημαίνει δυσφορία(!), σε κάνουν να κλείσεις τα μάτια και να περιπλανηθείς για λίγο στη dream pop αφήγηση της Tamko.

 Tο Infinite Worlds έχει μόνο 8 τραγούδια και διάρκεια μόλις 28 λεπτά! Ωστόσο, σίγουρα δεν είναι ένας… μικρός δίσκος. Η Vagabon δεν βολεύεται στους indie ήχους και τα δυναμικά φωνητικά. Η φωνή της και οι συνθέσεις της άλλοτε “ουρλιάζουν” και άλλοτε σχεδόν ψιθυρίζουν, παρουσιάζοντας πολύ εσωστρεφείς στιγμές της, όπως στο “Cold Apartment” (ίσως η πιο ζεστή και ειλικρινής στιγμή του δίσκου). Το Infinite Worlds σ’ αρπάζει από το χέρι και σε πάει για μισή ώρα μια βόλτα στις σκέψεις και τις νεανικές ανησυχίες τής Vagabon, που αν και δείχνει λίγο χαμένη ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, δύσκολες σχέσεις και καινούριες εικόνες, μάλλον βρίσκει ένα ωραίο καταφύγιο στις μουσικές της κι εμείς καλούς λόγους για να ασχοληθούμε μαζί της!

Φανή Κ.