Universe217 – Change (Ván Records)

Η τετραμελής σύνθεση των Universe217 μας συστήθηκε με τον ομώνυμό της δίσκο το 2007. Στα επτά κομμάτια του Universe217 γνωρίσαμε την φωνή της Τάνιας, παθιασμένη αλλά και επιτακτική, το αργό tempo των μελωδιών και τις «χαμηλο-κουρδισμένες» κιθάρες, τις οποίες έχουμε μάθει να αγαπάμε στις δουλειές doom metal σχημάτων. Ουρλιαχτά όπως αυτό στο τέλος του “Swallow” έμελλε να επισκεπτούν τα αυτιά μας και στους μεταγενέστερούς τους δίσκους, ενώ η δυσοίωνη εισαγωγή του κομματιού 66 είναι κάτι που επιζητούμε παρά μας βρίσκει απρόσμενα.
Έκτοτε, με απαράμιλλη σχεδόν συνέπεια, επανέρχονταν με μία κυκλοφορία ανά διετία II  το 2009 (EP), Familiar Places το 2011 και Never το 2013. Tα split των ετών 2009 Lucky Funeral/Universe217 και 2013 Intercourse και η συμμετοχή τους στη συλλογή Miss Fortune Was A Henhouse Manager το 2011 μάλλον ενέτειναν, παρά διατάραξαν τη χρονική αυτή συνέπεια, η οποία και σπάει τελικά το 2014 με την κυκλοφορία του EP
Ease Σε αυτό το σημείο μπορούμε ενδεχομένως να εντοπίσουμε μία νέα αφετηρία για το μέτρημά μας, καθώς η τέταρτη full-length κυκλοφορία τους, το άλμπουμ Change, μετράει ήδη δύο βδομάδες φυσικής παρουσίας.
Αν είστε εξοικειωμένοι με τη μουσική τους πορεία ως τώρα, ίσως συμφωνήσετε ότι οι τρυφερές στιγμές του Familiar Places ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Ο νέος δίσκος προσεγγίζει σε μεγάλο βαθμό την ατμόσφαιρα του Never , χωρίς πολλές εκπλήξεις ή πειραματισμούς, αλλά με την ίδια επιβλητική ένταση και αισθαντικότητα.
Αυτό αντιληφθήκαμε και στην παρουσίαση του Change στο Κύτταρο στις 18 Μαρτίου, μια που τα κομμάτια από τις δύο κυκλοφορίες ακούγονταν σα να ανήκουν στο ακριβώς ίδιο σύνολο. Τέλος, σε αυτή τη δουλειά συναντάμε και τη μεγαλύτερή τους σύνθεση ως τώρα, το ομότιτλο κομμάτι “Change” με τα δώδεκα λεπτά του να προσφέρουν την απαραίτητη κατακλείδα στην ακουστική εμπειρία την οποία συναπαρτίζουν οι μικρότερες συνθέσεις του δίσκου.
Οι Universe217 έχουν τη δική τους θέση στην αθηναϊκή – κι όχι μόνο- σκηνή, και  απολαμβάνουν της στήριξης ενός πιστού κοινού, το οποίο και αντάμειψαν για την αναμονή.
Βικτώρια

Universe217 – EASE (self-released)

Universe217.againstthesilence

 

Τί είναι αυτό που δίνει υπόσταση σ’ ένα μουσικό συγκρότημα;

Μια βασική οντολογική συνθήκη θα ήταν να πούμε ότι, πάνω απ’ όλα, συγκρότημα υφίσταται όταν συνεργάζονται δύο ή περισσότεροι οργανοπαίκτες με σκοπό την επιδίωξη ενός μουσικού αποτελέσματος. Αυτό σαν , κατά κάποιο τρόπο, καθολική συνθήκη ∙ αλλά παραείναι γενικόλογο για να μας βοηθήσει να διακρίνουμε μεταξύ των επιμέρους κατηγοριών συγκροτημάτων. Υπάρχουν, λόγου χάρη, συγκροτήματα διασκευών, ή ad hoc συνυπάρξεις μουσικών που λειτουργούν υπό πλήρως ελεγχόμενες συνθήκες και υπό εξωτερική καθοδήγηση (π.χ. σύμφωνα με τις υποδείξεις, εκτελεστικές και συνθετικές, ενός παραγωγού) – ή ακόμη και συνενώσεις μουσικών για μια και μόνη εμφάνιση, «ερασιτεχνική» ή «επαγγελματική», ή απλά και μόνο για λόγους ατομικής και συλλογικής ψυχαγωγίας, σαν εβδομαδιαία ενασχόληση σ’ ένα σαλόνι σπιτιού ή σ’ έναν ιδιόκτητο ή με ωριαία χρέωση χώρο για πρόβες.

 Ούτε η επιδίωξη ενός μουσικού αποτελέσματος δεν αρκεί για να ξεχωρίσει μεταξύ συγκροτημάτων και συγκροτημάτων. Όλα τους έχουν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, κάποιο λόγο ύπαρξης, και όλα επιδιώκουν κάποιο μουσικό αποτέλεσμα (αλλιώς δεν θα έπαιζαν κιόλας) αλλά δεν έχουν όλα τους την ίδια βαρύτητα. Για να το θέσω πιο ξεκάθαρα: αφήνοντας απ’ έξω την εξατομικευμένη εκτελεστική ικανότητα, οποιουδήποτε επιπέδου, η μπάντα που μαζεύεται μια φορά την εβδομάδα για να παίξει έντεχνα σε κάποιο στούντιο ούτε ασκεί την ίδια γοητεία σε όσους δεν μετέχουν σ’ αυτή, ούτε και έχει το ίδιο κύρος με τη μπάντα που επιδιώκει τη συστηματική ενασχόληση και αλληλεπίδραση των μελών της με σκοπό την συνολική εξέλιξη του αυτόνομου δημιουργικού σκέλους του συγκροτήματος σαν ολότητα, σαν αυτούσια, ανεξάρτητη και αυτόνομη μουσική οντότητα.

Ας διευκρινιστεί, σε αυτό το σημείο, κάτι βασικό: δεν προκρίνω υπέρ του ενός ή του άλλου τύπου συνύπαρξης μουσικών, μιας και, όπως είπα πριν, όλοι τους έχουν κάποιο σκοπό εφόσον έτσι έχει αποφασιστεί από τα μέλη (ή από τον κεντρικό συντονιστή τους). Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι δεν αφήνουν όλα το ίδιο στίγμα στα ευρύτερα μουσικά δρώμενα – και σε κάθε περίπτωση, τίποτε δεν είναι καθοριστικότερο από το προσωπικό (του συγκροτήματος σαν ολότητα) στίγμα μουσικής δημιουργίας και εξέλιξης. Αυτό είναι που μένει σε βάθος χρόνου. Οι μουσικές συνθέσεις αυτές καθ’ αυτές είναι που δίνουν υπόσταση σ’ ένα συγκρότημα ∙ και αυτές είναι που, εντέλει, αφήνουν το αποτύπωμα του συγκροτήματος στον χρόνο, ότι δηλαδή για ένα (εξ ορισμού αόριστο) χρονικό διάστημα το συγκρότημα όχι μόνο υπήρξε, αλλά άφησε και κάτι πίσω του: μια παρακαταθήκη που ανάλογα με την (επίσης εξ ορισμού αόριστη, μιας και το αισθητικό κριτήριο μεταβάλλεται με τον χρόνο) ποιότητα της θα κριθεί από τους μετέχοντες, μουσικούς και ακροατές, στο μουσικό και μουσικολογικό διηνεκές.

Η περίπτωση των Universe217 δείχνει ότι ανήκουν ξεκάθαρα στον δεύτερο τύπο συγκροτημάτων, ενώ την ίδια στιγμή, δείχνουν ότι δεν επαναπαύονται στην κρίση ενός μεμονωμένου αποτυπώματος (δίσκου ή κομματιού), αλλά μάλλον επιδιώκουν να κριθούν από την συνολική τους πορεία – ή, τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση δίνουν από τη συχνότητα με την οποία βγάζουν νέες δουλειές, αλλά και τις συχνές τους ζωντανές εμφανίσεις εντός κι εκτός λεκανοπεδίου.

Το νέο τους ep, με τίτλο EASE, περιλαμβάνει τέσσερα κομμάτια με σχετικά σύντομη συνολική διάρκεια – όπως εξάλλου είναι και τα περισσότερα κομμάτια στην δισκογραφία τους.  Αυτή τη φορά, οι συνθέσεις είναι ως επί το πλείστον ακουστικές ∙ τα ηλεκτρικά μέρη είναι πιο περιορισμένα, με αποτέλεσμα ένα πιο lo-fi, ατμοσφαιρικό (και σε σημεία ψυχεδελικό) αποτέλεσμα σε σύγκριση με τις προηγούμενες δουλειές τους. Το EASE αποτελεί, τρόπον τινά, την πιο «ραδιοφωνική» (από άποψη εντάσεων) και πιο «ενήλικη» (από άποψη προσέγγισης μεγαλύτερου ακροατηρίου) δουλειά τους μέχρι τώρα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι θα απογοητεύσει τους πιο παλιούς και πιστούς οπαδούς των Universe217. Η φωνή της τραγουδίστριας είναι σε εξίσου μεγάλη φόρμα, ενώ οι συνθέσεις χαρακτηρίζονται από την ίδια ποιότητα όπως και σε όλες τους τις δουλειές – ενδεχομένως με πιο τονισμένο το blues στοιχείο (π.χ. “Burden Of Evil”) σε σχέση με άλλοτε.

Μολαταύτα, δεδομένων όλων των παραπάνω, συν την μικρή διάρκεια του EASE, δεν είμαι σίγουρος με ποιο τρόπο να κρίνω το ep : η μέχρι τώρα πορεία των Universe217, από το ομώνυμο του 2007 έως το Never του 2013, δείχνει ότι η κάθε μια κυκλοφορία τους δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αποκομμένη συνθετικά από την επόμενη. Από αυτή την άποψη, το EASE δίνει μια πρόγευση της μελλοντικής τους κατεύθυνσης, η οποία μάλλον είναι πιο… rock, κατά κάποιο τρόπο. Σε παλιότερα χρόνια θα έλεγαν ότι οι Universe217 σιγά-σιγά ωριμάζουν – με όλες τις θετικές, αλλά και αρνητικές, αντικειμενικές και υποκειμενικές συνδηλώσεις μιας τέτοιας κρίσης. Αλλά, όπως και πριν, δεν υπάρχει λόγος να προκρίνουμε, ειδικά από τη στιγμή που ένα συγκρότημα δεν έχει απλά και μόνο αυτούσια υπόσταση, αλλά είναι επίσης συνεχώς εξελισσόμενο. Εξάλλου, εντός χρόνου, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

 

 

ΑΤΜ