Rafael Anton Irisarri – The Shameless Years (umor rex)

 Αν ψάχνετε μουσική για να περνά η ώρα ευχάριστα και στο τέλος να μη μένει τίποτα, παρακαλώ ακολουθήστε τα βήματα προς την έξοδο ακίνδυνου. Αν όχι, έχειν καλώς. Από επιλογές άλλο τίποτα. Μόνο που λίγες περιπτώσεις ονομάτων είναι αυτές στις οποίες υπάρχει μια σιγουριά ότι αυτό που θα ακούσεις θα σου διαλύσει με διάφορους τρόπους το μέσα σου. Μια από αυτές είναι ο Rafael Anton, ο οποίος, αν και παίζει κατά μόνας αυτό το drone/ambient είδος, το οποίο είχα ορκιστεί να μην ξανακούσω μέσα στο καλοκαίρι, σε πιάνει ειδικά στο νέο του άλμπουμ από τα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα..

 Καμιά πρωτοπορία, κανένας νεωτερισμός, μόνο συναίσθημα. Ως εκ τούτου η ερμηνεία που μπορεί να αποδοθεί στο The Shameless Years επαφίεται σε καθαρά υποκειμενικά και όχι αυστηρά κριτήριά. Ευτυχώς, γιατί κάπου έχει κουράσει όλη αυτή η περιγραφή των μουντών κοινωνικών συνθηκών που ζούμε με τη βοήθεια εξίσου μουντών μουσικών. Οπότε, αν και ο τίτλος του άλμπουμ μπορεί να υποδηλώνει μια σαφή δήλωση περισσότερο εξωστρεφή, η επίδρασή του είναι εκ βαθέων εσωτερική. Τουτέστιν, ακούγοντάς τον, μια χυμώδης σκοτεινιά μετατρέπεται σε νοσταλγία και μετά σε φως αναμνήσεων, θαμπό αλλά κατακλυσμιαίο.

 Η συνεισφορά του Siavash Amini στη β’ πλευρά είναι καταλυτική ως προς την αποψίλωση όσων θέριεψαν μέσα σε ένα δάσος επικίνδυνων μονοπατιών πριν. Οι ταχύτητες πέφτουν και εκρέει η ενέργεια σε ένα αχαρτογράφητο νεκρό τοπίο. Καθόλου τυχαία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή η συνεργασία, καθώς οι δύο αυτοί δημιουργοί είχαν βγάλει πρόπερσι δίσκους οι οποίοι έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους. Το “Karma Krama” μπορεί να ακούγεται ως τυπικό κομμάτι του Siavash, αλλά το επικό “The Faithless” το οποίο κλείνει το δίσκο αποτελεί την απόλυτη επιτομή των δύο συμβαλλόμενων μουσικών χαρακτήρων.

 Βεβαίως θα μπορούσαν όλα αυτά να εγκλωβίζονται σε φορμαλιστικά μοτίβα του στιλ “σκοτεινή μελωδία->ζόφος καθημερινότητας”, “συνεργασία με Ιρανό μουσικό->κίνηση ενάντια στην ισλαμοφοβία”, αλλά η ίδια η μουσική τα καταφέρνει να ξεπεράσει τους σκόπελους θα λέγαμε όλης της σύγχρονης τέχνης, στο πλαίσιο της οποίας το συγκεκριμένο θαυμάσιο άλμπουμ κινείται.

Μπάμπης Κολτράνης

Siavash Amini – Christoph Berg – Olivier Alary

Siavash Amini – Tar (hallow ground)

 Τι άλλο μένει να ειπωθεί για τον Ιρανό δημιουργό Siavash Amini; Το μόνο που έχει αλλάξει από τότε που πρωτοασχοληθήκαμε μαζί του και μετά τις συνεργασίες του με τον Zenjungle και τον Matt Finney είναι η ευρεία αναγνώριση του έργου του στον χώρο της σύγχρονης πειραματικής-ορχηστρικής μουσικής. Απόδειξη αυτής της αναγνώρισης ήταν η φετινή του συμμετοχή σε ένα από τα σημαντικότερα μουσικά φεστιβάλ του Βερολίνου, το CTM. Εκεί έπαιξε σε παγκόσμια πρώτη εμφάνιση το άλμπουμ που σήμερα έχουμε την ευκαιρία να το ακούσουμε στην ολότητά του.

 Φαντάζομαι ότι αυτή η δουλειά αντιπροσωπεύει κάτι ιδιαίτερο για τον ίδιο, μιας και αυτή ήταν το υλικό της πρώτης του συναυλίας εκτός Ιράν. Το Tar ως εκ τούτου φαντάζει δικαίως η πιο εγκεφαλική δουλειά του. Οι σχεδόν ακίνητες ατμόσφαιρες θυμίζουν κάτι από τον απειλητικό πλανήτη του Melancholia του Trier. Τη μια στιγμή επικρατεί μια ηρεμία και την άλλη μια σύγκρουση θορύβων, συμβολίζοντας το εγώ που συναντά το εμείς και επηρεάζεται από αυτό. Οι Nima Aghiani στο βιολί και Pouya Pour-Amin στο τσέλο παίζουν έναν βασικό ρόλο στη ροή και τη φυσιογνωμία του Tar, το οποίο είναι σαν ένα πελώριο κομμάτι που παίρνει βαθιές εισπνοές και εκπνοές πριν το λυτρωτικό σβήσιμό του.

Christoph Berg – Conversations (sonic pieces)

 Το μολύβι μετέωρο λίγα χιλιοστά πάνω από την ημιθανή σελίδα. Μια μουσική διαπερνά το ανοικτό δωμάτιο αφήνοντας τη σκέψη ακινητοποιημένη. Το νέο άλμπουμ του Christoph Berg δεν χωρά πολλές αναλύσεις. Υπάρχει μια αίσθηση νοσταλγικής σκοτεινιάς ολούθε του, χωρίς να γίνεται ούτε μελό ούτε εξεζητημένο. Η μελωδικότητά του το ζώνει από τα μέσα και οι τίτλοι εξηγούν το υπόβαθρο κάθε σύνθεσης, καθώς οι λέξεις απουσιάζουν από μια τέτοια λυρική γιορτή.

 Η κάθε ακρόαση κυλά τόσο γλυκά που νομίζεις ότι πάντα μένει να ειπωθεί και κάτι άλλο την επόμενη φορά , σαν ένας λαβύρινθος με έναν μπορχικό Μινώταυρο στο κέντρο του, όπου η τελευταία του λέξη είναι το μυστικό που τον κρατά ζωντανό.

Olivier Alary – Fiction / Non Fiction (130701)

 Πολλές φορές το βιογραφικό ενός μουσικού μπορεί να είναι παραπλανητικό, καθώς τείνουν οι πίσω σελίδες του να επισκιάζουν την τελευταία προς ανάγνωση. Στην περίπτωση του δίσκου αυτού δεν ακολούθησα την πεπατημένη μου, δηλαδή να βιαστώ κάπως να γράψω την κριτική του αποτίμηση ή να αναλωθώ στη μελέτη του, πλούσιου κατά τα άλλα, ιστορικού του. Το Fiction/Non Fiction εμφανιζόταν θεόρατο μπροστά μου σε ανύποπτες στιγμές και ακολούθως φανέρωσε εν τέλει τις αρετές του. Κάτι παραπάνω από ένα απλό neo-classical άλμπουμ ή ένα υποθετικό σάουντρακ, το άλμπουμ αυτό δημιουργήθηκε από μια πηγή ολοζώντανης μουσικής έμπνευσης.

 Ανάμεσα σε στατικά βιολιστικά θέματα ξεπροβάλλουν συνθέσεις στεντόρειες μα και υπόγεια εσωτερικές. Ο τίτλος κρίνεται ως άκρως πετυχημένος, καθώς έχουμε κάτι σαν μια ιστορία που ξετυλίγεται εν μέσω σιωπών, βλεμμάτων ή ακόμη και κλειστών ματιών. Ειδικά όπου μπαίνουν τα αιθέρια πνευστά κάτι ριγεί στην ατμόσφαιρα, δείγμα του ότι εδώ έχουμε μια δουλειά σπάνιας γοητείας, η οποία ξεπερνά και τα στεγανά ή τα όρια αποδοχής του συγκεκριμένου μουσικού είδους.

Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2016 – This year’s 34 top records

 Μια χρονιά με βαρυσήμαντα γεγονότα φτάνει στο τέλος της. Υποσχέσεις, μεγαλόσχημα λόγια, εγγυήσεις, τροποποιήσεις και μεταθέσεις για το μέλλον πλημμύρισαν την πολύβουη καθημερινότητα μας και τελικά μετά από όλα αυτά είναι σαν να μην αλλάζει τελικά τίποτα. Σαν το τέλος κι αυτής της χρονιάς να φαντάζει το ίδιο με το τέλος της προηγούμενης. Την ίδια στιγμή πολλά μικρά στηρίγματα ορθώνονται γύρω μας. Είναι αυτές οι συλλογικές ή ακόμη και προσωπικές προσπάθειες έκφρασης και δημιουργίας που έχουν σοβαρή πιθανότητα να σταθούν απέναντι στο σάρωμα του μέλλοντος. Όλα αυτά που μας κρατάνε κινούνται στο περιθώριο τελικά.

 Έτσι ακριβώς και στη μουσική για φέτος δεν είχαμε τα μεγάλα αριστουργήματα, τις θεαματικές επιστροφές ή τα αξεπέραστα τραγούδια. Αντ’ αυτών είχαμε ένα πλήθος αξιόλογων άλμπουμ χαμηλού κυρίως βεληνεκούς που κατάφεραν να μας συνοδεύσουν στις μοναχικές ή μη, στιγμές και περιόδους της χρονιάς αυτής. Άλμπουμ τα οποία στο μεγαλύτερο τους ποσοστό αψήφησαν τα καλούπια οποιούδηποτε είδους κάνοντας με αυτόν τον τρόπο να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη μουσική όχι με όρους ταμπελών, αλλά με βάση την έμπνευση, το συναίσθημα και την πρωτοποριακότητα που αποπνέει. Ελπίζουμε σε αυτούς τους δίσκους που μας γοήτευσαν φέτος, συν τις αναγνωρίσεις – kudos, να βρείτε ονόματα προς αναζήτηση, αλλά με τη σειρά σας κι εσείς να μας προτείνετε φετινούς δίσκους που ξεχωρίσατε και οι οποίοι διέφυγαν από τα ραντάρ μας.

1. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

2. Negura Bunget – ZI

main-cover-front

3. Deathspell Omega – Synarchy of Molten Bones

deathspell-omega-the-synarchy-of-molten-bones-e1475279012978

4. Ash Borer – The Irrepassable Gate

aborer-front-prvw-6thoct_1000-630x625

5. Cultes Des Ghoules – Coven, Or Evil Ways Instead Of Love

ghoules.againstthesilence

Βικτώρια Λαμπροπούλου

1. DIIV – Is The Is Are

diiv.againstthesilence.com

2. Tim Hecker – Love Streams

timhecker.lovestreaks.againstthesilence

3. Klara Lewis – Too

eMEGO210_front

4. Amiina – Fantomas

amiina.againstthesilence

5. Mika Vainio – Maanerlaataa

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Kudos: Carla dal Forno – You Know What It’s Like

carladalforno.againstthesilence

Μπάμπης Κολτράνης

1. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

2. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

3. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

4. Syndrome – Forever & A Day

syndrome.againstthesilence

5. CHVE – 100910

chve.againstthesilence

Kudos: Siavash Amini & Zenjungle – Topology Of Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

ichie

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. MONO – Requiem For Hell

cover

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Jenny Hval – Blood Bitch

a3923298497_10

5. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

packshot1-768x768

Kudos: Exploded View – s/t

a2861479147_10

Mute

1. Cult Of Luna & Julie Christmas – Mariner

cult-of-luna-and-julie-christmas.againstthesilence

2. Ulver – ATGCLVLSSCAP

a3008213619_10

3. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue

hail spirit noir.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

cover

5. Mono – Requiem for Hell

cover

Kudos: The Owl – The Owl

theowl.againstthesilence

Αντώνης

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. White Lung – Paradise

whitelung.paradise

3. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

4. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

5. Mono – Requiem For Hell

cover

Kudos: Flasher – S/T

theflasher.againstthesilence

Kat

1. Siavash Amini & ZenJungle – Topology Οf Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

2. ZenJungle – We Are Not Here

zenjungle.werenothere.againstthesilence

3. Solstice – To Sol A Thane

solstice.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Kudos: Baron Crane – Electric Shades

baroncrane.againstthesilence

ΑΤΜ

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Κudos : Cold I – Κακός Άνεμος

cover

Cari

Siavash Amini – Subsiding (future sequence)

Ισοπέδωση τόπων, ερήμωση ανθρώπων, πιο μακριά από εκεί που φτάνει το μάτι. Η μουσική αδυνατεί να απαντήσει σε όλα, αλλά μπορεί ενίοτε να αποτυπώσει ότι δεν φαίνεται εξαρχής. Ο Siavash Amini από το Ιράν με μόλις λίγες κυκλοφορίες στο ενεργητικό του έχει ήδη αγγίξει κρυφές χορδές μέσα μας. Έχει μιλήσει για την ακρόαση φωνών εκεί που δεν υπάρχουν, για τη σιωπή ανάμεσα στα δέντρα τη νύχτα, για την ανάταση που προκαλεί η ανάγνωση βιβλίων του Ντοστογιέφσκι και τώρα ήρθε η στιγμή να προχωρήσει στα ενδότερα.

Ο τίτλος Subsiding στα ελληνικά σημαίνει “κατακαθίζοντας”. Όλα όσα πέρασαν ως συναισθήματα στην εώς τώρα δισκογραφία του απλώνονται γλαφυρά στο χώρο σαν το άρωμα που αφήνει μια βροχή στο χώμα. Ναι, οι ηχητικές ομίχλες, τα λυρικά ξέφωτα, οι θορυβώδεις οπτασίες και το επόμενο βήμα του παντρέματος της drone/ambient με τη neoclassical, παραμένουν αναπόσπαστο μέρος του έργου του. Το Subsiding καταφέρνει εντούτοις να λειτουργεί όχι μόνο ως φυσική συνέχεια του περσινού What Wind Whispered To The Trees, αλλά και ως αρμονική κατάληξη των τριών ολοκληρωμένων του δίσκων. Ίσως η πιο διακριτική υφή και πιο απαλή αφή των νέων του συνθέσεων, εν είδει φυσικού κλεισίματος ενός κύκλου, να συνηγορεί στο προαναφερόμενο συμπέρασμα.

Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα αν μπορούν οι νέες μουσικές, όπως ορισμένες παλιές, να συνδεθούν με προσωπικές στιγμές, να συνδέσουν αναμνήσεις με ήχους, πρόσωπα με κλειστά μάτια και ελλείψεις με κρυφά χαμόγελα. Η απάντηση ακούγοντας το Subisiding δεν μπορεί παρά να είναι θετική, καθώς μέχρι και την τελευταία σύνθεση του, οι ήχοι δεν παύουν να ανασύρουν μνήμες από το μέλλον. Όλα είναι τελικά καταδικασμένα να μη μένουν στάσιμα, προπάντων ότι ανεξερεύνητο χτίζεται μέσα μας.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Moon Zero – VA/Tiny Portraits – Drew McDowall

Moon Zero – Self-titled (denovali)

Το φεγγάρι στο σημείο μηδέν, οι ήχοι στο υπόκωφο φόρτε τους, ένα θολό πείραμα, μια τρεμάμενη αίσθηση. Όσο κι αν όλα αυτά φαντάζουν κάπως ακατανόητα, υπάρχει μια κρυφή γοητεία στη μουσική τους διατύπωση που φέρει τον τίτλο του ολοκληρωμένου ντεμπούτου του Λονδρέζου Moon Zero. Αρχικά, η συγκεκριμένη μουσική προκαλεί ένα καλώς εννοούμενο χάσιμο, μια γλυκιά ζάλη. Όταν μάλιστα αυτή δεν ξοδεύεται σε στερεοτυπικές κυκλικές μανιέρες και αφήνεται να ερωτοτροπεί με μια ζωηρή ένταση, τότε τα αποτελέσματα αποβαίνουν ευεργετικά σε κάθε ακρόαση. Αποφεύγεται σε αρκετά σημεία μια χαμηλών τόνων προσέγγιση στις συνθέσεις και προτιμάται μια ευθεία διένεξη ήχων που ισορροπούν πάνω σε ένα αόρατο σκοινί, το οποίο κάνει ακόμη πιο αόρατα τα όρια μεταξύ drone, minimal και ambient. Χάρις στις οξείες γωνίες του δίσκου και την αίσθηση πως αυτή είναι η πιο άμεση και ολοκληρωμένη δουλειά που μας έχει δώσει ο συγκεκριμένος δημιουργός, το όλο άκουσμα μετατρέπεται στην πορεία σε άκρως εθιστικό.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

VA – Tiny Portraits (flaming pines)

Στα χέρια μας έχουμε μια ιδαίτερη συλλογή που έχει ως επίκεντρο την διατύπωση της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του τόπου, μέσω του ήχου. Τα τέσσερα τρίιντσα singles δημιουργήθηκαν από τον Siavash Amini (Ιράν), Yuco (Ιαπωνία), Zenjungle (Ελλάδα) και Sound Awakener (Βιετνάμ). Οι μουσικοί, με μια σύνθεση ο καθένας και η καθεμιά, μας μεταφέρουν σε ένα βαθύ πηγάδι έμπνευσης, που έχει σχεδιαστεί και εκτελεστεί με όλη την προσωπική και μουσική μαεστρία τους. Ακούγοντας το πρώτο κομμάτι με τίτλο “Luminous Stream Of Dawn”, νιώθουμε τη μέρα να μεγαλώνει και να είναι λουσμένη με φως, και τα πουλιά να ξυπνούν και να τραγουδούν τα τραγούδια τους. Ο Siavash Amini, με τη μουσική του, μας θυμίζει πως το Ιράν δεν είναι μόνο πολιτική. Συνεχίζοντας με το δεύτερο κομμάτι του Yuco με τον υδρόβιο τίτλο “Marine” μεταφερόμαστε σε κάποια ακτή χαζεύοντας το άπειρο μέσα από τον απαλό ήχο των κυμάτων. Φτάσαμε ήδη στο τρίτο κομμάτι “My Childhood Is My Only Homeland”. Στο συγκεκριμένο έχουμε ένα υπέροχο μείγμα από ηλεκτρονικούς ήχους και σαξόφωνο, όπως μας συνηθίζει ο Zenjungle, το οποίο μας ταξιδεύει αθώα στο χρόνο. Η παιδική ηλικία και οι μνήμες της είναι ένα καταφύγιο που ανατρέχουν οι ταραγμένες καρδιές και οι θυελλώδης σκέψεις μας. Τέλος, ακούμε το “Nocturar Scenes”. Από τα λίγα κομμάτια που η νύχτα και ο ήχος της κίνησης του σκοταδιού μπορούν να σε καθησυχάσουν. Διαλέγεις ένα κοντινό ήχο αυτοκινήτου, μπαίνεις μέσα και ταξιδεύεις μαζί με κάποια ψήγματα συνομιλιών μέσα στον συνολικό ήχο των διερχομένων οχημάτων.

 

 

 

 

Kat

 

Drew McDowall – Collapse (Dais Records)

 

 

Η εμπειρία είναι μια έννοια σχετική, ειδικά στη μουσική. Πιο συγκεκριμένα παρατηρούμε τις πρώτες δουλειές ενός ονόματος να περικλείουν τη ζωηρότητα του έργου του και τα χρόνια να προσμετρούνται ως βάσανο και όχι ως θετική αξία. Αντί να παροπλίζονται όμως τα ονόματα και οι μπάντες που έχουν μπει στα δημιουργικά -άντα τους, συνήθως συνεχίζουν να κουράζουν και να κουράζονται με τη συνεχή προβολή τους. Αυτό δεν ισχύει στη περίπτωση του Drew, καθώς μιλάμε για ένα πρώην μέλος των Coil, της μπάντας που ακόμη και στο φινάλε παρέμενε ριψοκίνδυνη και πρωτοπόρα με τις επιλογές της. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ο συγκεκριμένος περίμενε το 2015 για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι ολότελα δικό του.

Ακούγοντας το δεύτερο του, πιο επίσημο, φετινό του πόνημα νιώθεις μια αύρα των ύστερων Coil να κατακλύζει το δωμάτιο. Ένα λεπτεπίλεπτο σκοτάδι δένει με ένα μυστήριο φως που η ικμάδα του δεν σβήνει ποτέ, καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Το σχεδόν εικοσάλεπτο εισαγωγικό άσμα που μας παγώνει στη θέση μας, δίνει τον τόνο, αλλά δεν χαρακτηρίζει καθολικά το δίσκο, καθώς όλα τα κομμάτια εδώ, με εξαίρεση το εμμονικό “Convulse”, διαθέτουν έναν αυτόνομο και καθηλωτικό χαρακτήρα. Μια σίγουρη, λοιπόν, επιλογή για όσ@ς αρέσκονται γενικότερα στην ηλεκτρονική μουσική.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

Petrels – Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Siavash Amini and Heinali

Petrels – Flailing Tomb (denovali)

 

Petrels_FlailingTomb.againstthesilence.com

 

Η σύγχρονη ορχηστρική μουσική πολλές φορές φαντάζει μουντή και δυσπρόσιτη, οπότε αρκούν δίσκοι όπως ο νέος του Petrels για να συναντήσουμε στο πρόσωπο του την εξαίρεση που λατρεύει την κόντρα με τον κανόνα. Ένα αίσθημα ευφορίας χαράζει τις αυλακιές του το οποίο ανεξαρτήτως εξάρσεων, μελωδιών, ηλεκτρονικών υποστηριγμάτων και άλλων δεινών, διαλύεται σε αμέτρητα μικρά αστέρια που είναι σαν οι πλανήτες των επιρροών που βασίστηκε το άλμπουμ αυτό να εκτινάσσονται στο αχανές άγνωστο. Αυτές έχουν καθαρά καλλιτεχνικές αναφορές στο υπέροχα φανταστικό σύμπαν της Ursula Le Guin και το Alphaville του Γκοντάρ.

Ως αποτέλεσμα έχουμε την εξαπόλυση ρητών ηχητικών επιθέσεων που χωρίζονται σε δυο μέρη, με το επιβλητικό “Orpheus” που χωρίζει τον δίσκο στα δυο, να αποτελεί χάρις και στην Never Sol που ερμηνεύει τους στίχους (ναι, στίχους!), την πιο εύστοχη pop στιγμή της δισκογραφίας του συγκεκριμένου μουσικού. Χυμώδεις συνθέσεις διαδέχονται η μια την άλλη και στο τέλος φτάνουμε όχι σε μια ήπια προσεδάφιση, αλλά σε μια ορχηστρική άσκηση πάνω στην ένταση των οργάνων, που θυμίζει σύνθεση post rock μπάντας που ξέχασε να βάλει μελωδία σε μια ιδέα που είχε. Το Flailing Tomb είναι ένας φαινομενικά νορμάλ δίσκος που όμως στην πορεία βρίσκεις σε αυτόν αρκετά αλλόκοτα και ακολούθως ενδιαφέροντα στοιχεία.

 

 

Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Buoyant (consouling sounds)

 

buoyant.againstthesilence.com

 

Κάθε συνάντηση δεν είναι εντελώς τυχαία και κάθε βδομάδα δεν είναι ποτέ πανομοιότυπη με τις υπόλοιπες που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Οι δυο πειραματιστές που βγάζουν σωρηδόν κυκλοφορίες τα τελευταία χρόνια, έκατσαν μαζί επτά μέρες για να τελειοποιήσουν το υλικό που απαρτίζει τον συγκεκριμένο δίσκο. Υπάρχουν ακριβώς τέσσερα δεκάλεπτα περίπου κομμάτια που υφαίνουν τον δικό τους τρόπο χρονικότητας με μια κυκλική λούπα να ορίζει την μινιμαλιστική διακριτικότητα των ήχων.

Αρχικά είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα το αξιοπρόσεκτο. Μικρές πινελιές από ηλεκτρονικούς ήχους και κυρίως κιθαριστικά απαλά κύματα ρηχής ακτής δίνουν μια παράξενη γοητεία στο άλμπουμ. Κάτι σαν μια ομίχλη να κινείται πάνω από μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Ο ήχος όμως καταφέρνει να σε πάει μέχρι τέλους, με την μουσική να κυλάει θαρρείς προς τα πίσω, προς μια άγνωστη πηγή. Όχι σκοτάδι ή μελωδία λοιπόν, απλά μυστήριο, στα κρυφά.

 

 

Siavash Amini and Heinali – When No Wind Whirled (future sequence)

 

when-no-wind-whirled-.againstthesilence.com

 

Άλλη μια δισκογραφική συνεργασία, αυτή την φορά πάνω σε μια μίνι κυκλοφορία στην σειρά που πρόσφατα ξεκίνησε η Future Sequence. Η εξερεύνηση του Ιρανού Siavash Amini πάνω στην μετάφραση των φυσικών φαινομένων (βλ. άνεμος) συνεχίζεται και έρχεται απλά ο Ουκρανός Heinali να λειάνει τις γωνίες της όλης προσπάθειας. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπερτερεί μια ambient ακινησία, χαρακτηριστικό του Heinali, αντί των εμφατικών ατμοσφαιρών του Siavash, με αποτέλεσμα το ep να φαντάζει ότι διαρκεί παραπάνω από όσο δείχνουν τα λεπτά που πέρασαν μαζί του.

Υπάρχει δηλαδή μια πιο εγκεφαλική διάθεση στο άπλωμα των ήχων και μια βραδύτητα ως προς την κίνηση τους. Χάρις σε μια ιδιαίτερη απόχρωση του σκούρου μπλε και κυρίως λόγω της δεύτερη και της τελευταίας σύνθεσης που κλείνει το ep, περνά αυτό ξυστά από τον σωρό κυκλοφοριών του πολύπαθου είδους που περνάν και χάνονται.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης