Saosin – Along The Shadow (epitaph)

saosin-along-the-shadow.againstthesilence

Η εποχή του ξεκινήματος της παντοκρατορίας του Διαδικτύου όσον αφορά την προώθηση μιας μπάντας διέθετε τη δικιά της αθωότητα. Αρκετή ώστε να κάνει σχήματα όπως οι Saosin με ένα μόνο EP στο Myspace να κάνουν πάταγο, αλλά όχι όμως τόση ώστε να τους κρατήσει μακριά από τις πολυεθνικές και το παιχνίδι της εμπορικής επιτυχίας. Η ιστορία έγραψε πως ο τραγουδιστής Anthony Green για προσωπικούς και ιδεολογικούς λόγους εγκατέλειψε την μπάντα, ένας νεαρός με την ίδια περίπου φωνή τον αντικατέστησε (ο Cove Reber) , μια ορισμένη εμπορική επιτυχία κατακτήθηκε και ένας κύκλος πριν λίγα χρόνια έκλεισε, εν είδει ανασυγκρότησης. Μετά από αρκετά λοιπόν χρόνια επανέρχονται με έναν εκκωφαντικό τρόπο στο προσκήνιο, μιας και μετά από κάποια λίγα κοντσέρτα επαναπροσέγγισης της μπάντας με τον Anthony, το Along The Shadow έχει στα credits περίπου την ορίτζιναλ σύνθεση των Saosin!

Είναι λοιπόν αυτός ένας reunion δίσκος; Κάθετα όχι, ασχέτως αν εναρμονίζεται με το κλίμα των επανασυνδέσεων αρκετών σχημάτων από την emo/post-hardcore σκηνή των προηγούμενων δεκαετιών. Το υλικό εδώ γραφόταν όλα αυτά τα χρόνια και κατά ένα μαγικό τρόπο είναι σαν τα μέλη της μπάντας να μην έφυγαν ποτέ από τη φυσική τους θέση στο σχήμα. Εκτελεστικά για να τα πάρουμε από την αρχή, η μπάντα και ειδικά ο ντράμερ κάνουν τα απίστευτα για να στηρίξουν τις πλούσιες μελωδικές ιδέες τους χωρίς να επιδεικνύουν την τεχνική τους κατάρτιση. Αυτό δημιουργεί ένα μουσικό σθένος στο όλο αποτέλεσμα το οποίο σου παίρνει το σκαλπ από τη στιγμή που θα μπεις στο κλίμα. Βεβαίως εδώ υπάρχει ένας αστερίσκος σημαντικός, μιας και αυτήν τη μουσική με τον σκληρό ήχο που έχει hc καταβολές και τις μελωδίες οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να ντύσουν δακρύβρεχτες ακουστικές μπαλάντες, είτε τη λατρεύεις, είτε τη μισείς. Αν ανήκεις στην πρώτη ομάδα το Along The Shadow είναι ένας δίσκος που αν έβγαινε πριν δεκαπέντε χρόνια, θα προκαλούσε λιποθυμίες και την ίδια στιγμή ακούγεται απολύτως σύγχρονος και κοφτερός συνάμα.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να ήμουν οι φωνητικές χορδές του Anthony σε κομμάτια όπως το “Drinking From The Fountain”, το ένα από τα δυο πανέμορφα μπόνους κομμάτια του άλμπουμ, όπου τραβάνε τα πάνδεινα πληρώνοντας το τίμημα να βγάζουν αυτή την ψιλή και δυνατή χροιά με ερμηνείες που ξεπερνάνε ακόμη και την πρώτη εποχή των Circa Survive. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι σε λίγες μόνο στιγμές οι συνθέσεις εδώ θυμίζουν την μπάντα που καθιέρωσε τη χαρακτηριστική αυτή φωνή του Anthony. Το βασικό προσόν του δίσκου πέρα από όλα τα προαναφερθέντα είναι το ίδιο το υλικό των συνθέσεων. Άκρως δουλεμένο, αλλά και παρορμητικά χυμώδες, άκρως μελωδικό σε βαθμό εθισμού και πραγματικά βαρύ με την έννοια ότι δεν κάνει να ξενίζουν τα stagediving που δίνουν και παίρνουν στις τελευταίες συναυλίες της μπάντας. Θα έλεγα ότι το υλικό προξενεί ένα μικρό σοκ στην πρώτη επαφή λόγω του ντεζαβού που γεννά σε περίπτωση που αυτός ο ήχος καταδυνάστευε τις ακροάσεις σας στις αρχές των 00’s. Ένα σοκ που παραπέμπει σε κάθε επιστροφή στο παρελθόν και τη συναισθηματική αύρα που το συνοδεύει με βάση κιόλας τις πρόσφατες συνεντεύξεις των μελών της μπάντας οι οποίες αναφέρονται στην “επανασύνδεση” τους.

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να βρω ένα ψεγάδι στο Along The Shadow και πέρα από τα στεγανά του ήχου, που τηρεί και τον εμπορικό ήχο του σε ορισμένα σημεία, αυτό που μου έμεινε είναι ένας πηγαίος ενθουσιασμός ακούγοντάς τον. Καθόλου τυχαία οι πολυάριθμ@ φίλ@ της μπάντας δείχνουν να συμφωνούν με το παραπάνω συμπέρασμα. Οπότε τέλος καλό, ή μάλλον καλύτερα νέα αρχή καλή, όλα καλά.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

TEN NEW SONGS COUNTDOWN 53

ΔΕΚΑΛΟΓΟΙ53

PortisheadSOS

Το πρώτο σημείο ζωής δείχνουν οι πολυαγαπημένοι Portishead μετά από σχεδόν εφτά χρόνια απουσίας από τις μουσικές παράγωγες. Αυτή τη φορά με ένα μόνο κομμάτι. Επιλέγουν και φέρουν στα μέτρα τους το “SOS” των ABBA. Το χορευτικό αυτό άσμα τινάζει από πάνω του τα γκλίτερ και τη χρυσόσκονη των μακρινών 70΄s και ξανασυστήνεται από την παρέα των Βρετανών. Ρίχνουν τους τόνους με ένα βαρύγδουπο trip hop beat που παίρνει τη σκυτάλη από το σχεδόν αστείο πιανάκι εποχής στην εισαγωγή της original εκτέλεσης και η υποτονική – εύθραυστη φωνή της Beth Gibbons δίνει σάρκα και οστά σε αυτή την υπέροχη διασκευή. Το “SOS” στην Portishead εκδοχή αποτελεί μέρος του soundtrack της νέας ταινίας του Ben Wheatley, High-Rise. (listen)

 

Invada Allstars Feat. Anika – 99 Red Balloons

Άλλη μια διασκευή είχαμε πρόσφατα από ένα μέλος αυτή τη φορά των προαναφερθέντων Portishead. Ο πολυπράγμων Geoff Barrow μαζί με την Anika και αρκετό ακόμα κόσμο από το δικό του label, Invada records, υπογράφουν κάτω από το project Invada All stars τη διασκευή του γνωστού κομματιού των Γερμανών Nena. Το “99 Red Balloons” αρχικά είχε κυκλοφορήσει μόνο στα Γερμανικά μιας και αυτή είναι η μητρική γλώσσα της ίδιας αλλά και της ομώνυμης μπάντας. Ένα χρόνο όμως αργότερα το “Neunundneunzig Luftballonsμεταφράστηκε στα Αγγλικά και έγινε “99 Red Balloons”. Η ίδια η Nena και η μπάντα της όμως ποτέ δεν εκτέλεσαν ζωντανά το εν λόγω κομμάτι στην αγγλική, λόγω του όπως ανέφεραν συχνά, «έχανε στη μετάφραση» και έτσι «δεν μετέφερε το ακριβές νόημα των στίχων και τον αντιπολεμικό χαρακτήρα του τραγουδιού». Κάπου χαμένος στη μετάφραση, λοιπόν, ο Barrow και οι λοιποί Invada stars διασκεύασαν το κομμάτι “99 Red Balloons” ως ένδειξη αλληλεγγύης προς την εκστρατεία υπέρ της πυρηνικής παρόπλισης των χωρών. Τα έσοδα δε από τις πωλήσεις του κομματιού μέσω του Bandcamp θα διατεθούν για την ενίσχυση της εκστρατείας.

 

Xiu Xiu – Falling

Ενώ ο David Lynch επιβεβαίωνε και μετέπειτα διέψευδε τις φήμες για την επιστροφή της σειράς Twin Peaks, το σάουντρακ της επανέρχεται διασκευασμένο από τους Xiu Xiu. O δίσκος αυτός, αποτέλεσμα σχετικής έκκλησης της Gallery of Modern Art της Αυστραλίας προς την μπάντα, πλαισίωσε την έκθεση David Lynch: Between Two Worlds και πλέον κυκλοφορεί προς τέρψη των πολυάριθμων – από κάθε μεριά – θαυμαστών. (view)

 

Collapse Under The EmpireCollapse

Ο συναυλιακός πυρετός στην Ευρώπη ξεκίνησε και θα συνεχιστεί για πολλούς μήνες κάνοντάς μας να αναστενάζουμε κρυφά για την απουσία budget, αλλά και να ξεθαρρεύουμε καθώς σηματοδοτούν την κυκλοφορία νέων δουλειών που ίσως μας είχαν περάσει απαρατήρητες. Ένα μετρημένο παράδειγμα της παραπάνω κατάστασης μας προσφέρουν το Dunk!festival και οι Γερμανοί Collapse Under The Empire, οι οποίοι θα παρουσιάσουν στη σκηνή του εν λόγω φεστιβάλ το κομμάτι “Collapse” αφήνοντας στον αέρα την πιθανότητα μίας νέας κυκλοφορίας. (listen)

 

Saosin – Racing Toward A Red Light

Άλλο ένα κύμα επανενώσεων έχει σκάσει στα βράχια της μουσικής βιομηχανίας. Αυτό περικλείει διάφορα emo/post-hardcore σχήματα που διέπρεψαν στα zeros, βλ. Thursday, Hopesfall, Underoath κ.α.. Οι Saosin μπορεί να έβγαλαν μόνο ένα EP με τον Antony Green στο μικρόφωνο, καθώς μετά πήγαν σε πολυεθνική και ο αοιδός τους αποχώρησε και έφτιαξε τους Circa Survive, αλλά αυτό έφτανε για να δώσει μια μυθική απόχρωση στην επιστροφή της μπάντας με την αρχική σύνθεση. Το “Silver String” που ακούσαμε πριν ένα μήνα περίπου ήταν άκρως κολληματικό και το δεύτερο τους δείγμα από τον επερχόμενο τους δίσκο είναι απλά χειμαρρώδες.(view)

 

John Carpenter – Angel’s Asylum

Η συνέχεια της πρώτης σόλο δουλειάς του John Carpenter, το Lost Themes II, είναι εδώ και μας προετοιμάζει για τις ζωντανές του εμφανίσεις στα τέλη του Μάη στην Αθήνα. Μικρές συνθέσεις, 80’s εντάσεις και το πλέον αναπόφευκτο – συνειρμικά σχηματιζόμενες κινηματογραφικές εικόνες για συντροφιά στην ακρόαση ενός δίσκου – οικογενειακή υπόθεση. Αναμένουμε τη στιγμή που η ίδια η παρουσία του Carpenter στη σκηνή θα αναδείξει τις συνθέσεις όπως ο ίδιος τις συνέλαβε.

 

RaimeDead Heat

Κάθε καλοκαίρι που έρχεται φαντάζει για ανεξήγητους λόγους πιο απειλητικό από το προηγούμενο. Μια νύξη πάνω σε αυτό κάνουν οι Raime με το θεοσκότεινο “Dead Heat” που προοιωνίζει έναν ηδυπαθή καλοκαιρινό δίσκο.

 

DriftmachineAmbler

Το στυλ που παίζει το συγκεκριμένο ντουέτο μπορεί να χαρακτηριστεί ως μονοδιάστατα ψυχρό με βάση τον ηλεκτρονικό φορμαλισμό του. Σε ορισμένες όμως συνθέσεις τους το αποτέλεσμα δηλώνεται υπέρ τους. Μια από αυτές είναι το κομμάτι-προπομπός-κυβιστικό βίντεο του νέου τους άλμπουμ που θα βγει στην Umor Rex αρχές Μάη. (view)
Klara LewisUs

Τέλη Μάη βγαίνει το δεύτερο άλμπουμ της νεαρής αυτής πειραματίστριας. Οι συνθέσεις που βρίσκονται σε αυτό ισορροπούν ανάμεσα στο βαθυστόχαστο και το εύηχο. Το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, με το κενό στη μέση που νομίζεις πως κόπηκε το ρεύμα, είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του Too.

 

Brian Eno – The Ship

Τι άλλο άραγε έχει μείνει να ειπωθεί για το έργο του Brian Eno, ενός εκ των ιδρυτών της ambient μουσικής; Πιθανόν τίποτα οπότε προχωράμε κατευθείαν στη νέα του εικοσάλεπτη σύνθεση όπου επιστρέφει στο ύφος των κλασσικών του δουλειών τύπου Music For Airports, απλά προσθέτοντας φωνή και στίχους. Το αποτέλεσμα ακούγεται χαλαρωτικό και μυστηριακό συνάμα.(listen)