Venom Prison – Samsara (Prosthetic Records)

Οι Venom Prison ξεκίνησαν τη μουσική τους πορεία το 2014 και εξαρχής ήταν φανερό πως πρόκειται για μια μπάντα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ο ήχος τους είναι ένα καθαρό death metal εμπλουτισμένο με στοιχεία grindcore και hardcore, κάτι στο οποίο συνέβαλε και η εμπειρία των μελών τους από τη συμμετοχή τους σε hardcore punk μπάντες στο παρελθόν. Στο δεύτερο LP τους Samsara, ο ήχος είναι δομημένος, τεχνικά οργανωμένος και ενισχυμένος, τόσο μουσικά όσο και λυρικά, γεγονός που το διαφοροποιεί από το Animus το πρώτο τους full length albumκαι την –ελαφρώς- ατάκτως ειρημένη οργή του. Οι κιθάρες έχουν έντονη παραμόρφωση, τα ντραμς είναι αρκούντως επιθετικά, υπό τον πλήρη έλεγχο του ντράμερ και τοποθετημένα στις στιγμές του δίσκου κατά τέτοιον τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι αρμονικό και ξεκάθαρα αναγνωρίσιμο. Τα φωνητικά της Stupar είναι οργισμένα και δυνατά, βαθειά και πολύ καλά δουλεμένα. Στο Samsara είναι ξεκάθαρη η δουλειά που έχουν κάνει όλα τα μέλη της μπάντας τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, παρουσιάζοντας ένα καλοδουλεμένο υλικό που δεν μπορεί, παρά να συνεπάρει τους φαν του είδους.

Η θεματολογία τους διαφοροποιείται από τη συνήθη στιχουργική του death metal που παραπέμπει σε ταινίες θρίλερ, ή σε μυστικισμούς και μυθοπλασίες. Τα θέματα που απασχολούν τους Venom Prison και ιδιαίτερα τη στιχουργό Larissa Stupar είναι κοινωνικά. Ενδεικτικό της κοινωνικής ευαισθητοποίησης της στιχουργού είναι η αποτύπωση σε στίχους της εκμετάλλευσης των γυναικών της Ινδίας που ζουν σε συνθήκες ένδειας και οι οποίες αναγκάζονται, έναντι οικονομικής αμοιβής να γεννήσουν παιδιά ως παρένθετες μητέρες για λογαριασμό πλούσιων οικογενειών που επιθυμούν απογόνους, αλλά δεν μπορούν οι ίδιες να τεκνοποιήσουν. Αυτό το θέμα αποτυπώνεται στο “Uterine Industrialisation” με ένα εξίσου δυνατό βίντεο.

Το “Matriphagy”, αφορά στο πώς οι απόγονοι κατασπαράσσουν την γεννήτορά τους κάτι που ενέπνευσε τον καλλιτέχνη Eliran Kantor στην αποτύπωση του συγκεκριμένου θέματος στο εξώφυλλο του Samsara. Παράλληλα, θέματα που αφορούν τη βία που αναπτύσσεται ενάντια σε άτομα της LGBTQI+ κοινότητας αναφέρονται στο “Megillus & Leaena”, ενώ ο ναρκισσισμός αποτελεί το θέμα διαπραγμάτευσης στο “Sadistic Rituals”, έχοντας ως έμπνευση μια σχέση που είχε η Larissa στην ηλικία των 17 ετών με έναν ναρκισσιστή, κατά την οποία ένιωσε ότι –εκείνος- την απομυζεί υποτιμώντας της.

Η θεματολογία, της μπάντας παρουσιάζει τον κοινωνικό προβληματισμό των μελών της και αποτυπώνεται έντεχνα τόσο στους στίχους όσο και στη μουσική τους. Όταν δε, η frontwoman μιας death metal μπάντας συμμετέχει στον αντιφασιστικό αγώνα ως μέλος σε ομάδες Antifa στη Γερμανία θεωρώντας μάλιστα, τη συμμετοχή της αυτή ως αυτονόητη, όταν μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών δηλώνοντας πως ο φεμινισμός δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνο τις γυναίκες, αλλά τους πάντες, δεν μπορεί παρά να τραβήξει την προσοχή μου και να κερδίσει την εκτίμησή μου.

Venom Prison began their musical journey back in 2014 and it was obvious from the beginning that they are a band that could not be unnoticed. Their sound is a clean death metal enriched with grindcore and hardcore elements, which also contributed to the experience of their members from their involvement in hardcore punk bands in the past. In their second LP Samsara, the sound is structured, technically organized and enhanced, both musically and lyrically, which differentiates it from Animus their first full-length album and its -slightly- frightened rage. The guitars are heavily distorted; the drums are sufficiently aggressive, under drummer‘s control and placed in such way that the result is harmonious and clearly identifiable. Stupar’s vocals are angry and strong, deep and elaborated. In Samsara, the work done by all members of the band, both individually and collectively, is clear, presenting a well-crafted material that will stimulate the fans of this music genre.

Their themes differ from the usual death metal lyrics that are referring to thriller films, or to mysticism and fiction. The issues that concern Venom Prison and especially the lyricist Larissa Stupar are social. Indicative of the social awareness of the songwriter are the lyrics about the exploitation of women in India who are forced to give birth to children as surrogate mothers on behalf of wealthy families who want descendants but cannot child bearing. This subject is imprinted on “Uterine Industrialization” with an equally powerful video.

“Matriphagy,” relates to the way that the descendants are “devouring” their parent, something that inspired the artist Eliran Kantor to imprint this particular subject on Samsara‘s cover. At the same time, issues related to violence against LGBTQI + community people are reported in “Megillus & Leaena,” while narcissism is the topic of negotiation in “Sadistic Rituals”, inspired by a relationship that Larissa had with a narcissist at the age of 17, where she felt drained by his constant devaluation.

The band’s theme contains the social concerns of its members and is imprinted both in lyrics and in their music. After all, when the front-woman of a death metal band participates in the anti-fascist struggle as a member of Antifa groups in Germany, considering her participation evident, when fighting for women’s rights, stating that feminism is not a woman’s issue but everyone’s, can only draw my attention and gain my appreciation.

Sylvia Ioannou