Mugstar – Magnetic Seasons (rock action)

Τι άλλο έχουμε σήμερα εκτός από αναβιώσεις, υποτίθεται, καθώς όλα έχουν παιχτεί; Ειδικά η νεο-ψυχεδέλεια, όρος που ακούγεται εδώ και τόσα χρόνια που πλέον μόνο το επίθετο “νέο” δεν έπρεπε να έχει, κερδίζει παντού έδαφος και ιδαίτερα εδώ στα μέρη μας. Τις περισσότερες φορές όμως ακούμε απλά αναμασήματα του παρελθόντος, χωρίς να αφήνουν καμία αίσθηση πως ακούς κάτι με ένα ξεχωριστό χαρακτήρα.

Οι Mugstar από το Λίβερπουλ είναι μια ιδαίτερη μπάντα με μια αξιοσέβαστη ιστορία δεκατριών χρόνων. Το ότι ο νέος τους δίσκος βγαίνει στην Rock Action των Mogwai μπορεί να μη λέει τόσα πολλά όσο το γεγονός πως έχουν συνεργαστεί με τον Damo Suzuki, τους Mudhoney και τους Oneida. Βασικά ακούγοντας τα πρώτα κομμάτια της νέας τους κυκλοφορίας αντιλαμβάνεσαι με ενθουσιασμό πως έχεις μπροστά σου μια μπάντα που επιτέλους δεν φοβάται να ανεβάσει τις εντάσεις της, χωρίς να χάνεται το στοιχείο της συνοχής στις συνθέσεις. Ορχηστρικοί, με ελάχιστες φωνές στο background πατάνε σε κλασσικές rock φόρμες, αλλά χάρις στα ταξιδιάρικα μοτίβα τους σου κρατούν το ενδιαφέρον μέχρι και το πέρας της ακρόασης.

Για την ακρίβεια ο δίσκος αυτός φέρνει λίγο την αίσθηση που σε διακατέχει όταν ανακαλύπτεις μια νέα μπάντα σε μια συναυλία, που αν και δεν παίζει ακριβώς το στυλ σου, εντούτοις σε εκπλήσσει με την απόδοση της. Μια απόδοση άκρως χορευτική ανά στιγμές, λες και το Magnetic Seasons γράφτηκε για πάρτι εξωγήινων με τον κόσμο που έχει καλεστεί να μην είναι απλά μασκαρεμένος, αλλά ουσιαστικά να είναι ντυμένος σύμφωνα με τον ιδιότροπο εαυτό του.

Προφανώς ορισμένα παλιομοδίτικά χαρακτηριστικά στις συνθέσεις κάνουν ορισμένα θέματα να ηχούν κοινότυπα. Αυτό συμβαίνει κυρίως στα κομμάτια του άλμπουν που διαρκούν πολύ, εώς πάρα πολύ. Επίσης εικάζω πως η μουσική τους θα ακούγεται πιο επιδραστικά ζωντανά και όχι στη στουντιακή έκδοση τους. Και πάλι όμως ο δίσκος ασκεί μια έλξη στ@ς ανίδε@ς και μια παραπάνω γοητεία στ@ς εραστ@ς τις κιθαριστικής ψυχεδέλειας.

Μπάμπης Κολτράνης