Δέκα νέα τραγούδια του κιθαριστικού ήχου που ακούσαμε τις τελευταίες μέρες, 45

δεκαλογοι.45

 

Oiseaux-Tempête – Ütopiya/On Living (feat. G.W. Sok)

 

Ξεκίνημα με ένα λυρικό άσμα και μια απαγγελία ενός ποιήματος του Ναζίμ Χικμέτ. Εδώ, η γαλλική αυτή μπάντα συνεργάζεται με τον πρώην τραγουδιστή των The Ex και τον κλαρινετίστα Gareth Davis και μια έξοχη χημεία γεννιέται. Αν προσθέσουμε και το όμορφο εξώφυλλο του δεύτερου τους δίσκου, που θα βγει τον Απρίλη, έχουμε, ίσως, την πιο πολλά υποσχόμενη δουλειά της άνοιξης.

 

 

Touché Amoré & Self Defense Family – Low Beams

 

Χάριν ευκολίας, μερικές φορές λέμε πως μια μπάντα θυμίζει την πρόσθεση δύο ονομάτων, αλλά εδώ έχουμε στην πράξη το αποτέλεσμα του αθροίσματος των Selfe Defense Family με τους TA. Τα δύο κομμάτια, που βρίσκονται στο επτάιντσο αυτό, εκφράζουν τα κοινά σημεία και τις κοινές ρίζες των δύο αυτών σχημάτων. Ίσως αυτό, όμως, να μην αρκεί για να μείνει ασχολίαστο το γεγονός πως μια underground μπάντα, όπως οι ΤΑ, μανατζάρεται, εδώ και λίγες ημέρες, από τύπους που φροντίζουν την αφρόκρεμα των pop/r’ n b ονομάτων!

 

 

Faith No More – Superhero

 

Μετά το προηγούμενο, νέο τους κομμάτι, που ήταν τόσο εύστοχο, που δεν θυμόμαστε καν πως ονομαζόταν, έρχεται επιτέλους κάτι, που να θυμίζει για ποιό λόγο αυτή η μπάντα έγινε αυτό που έγινε στο πέρασμα των χρόνων. Ο νέος δίσκος τους δε θα αργήσει να μας λύσει το μυστήριο με τα άλογα και το τί ακριβώς συμβαίνει όταν αυτά γερνάνε.

 

 

Therapy? – Still Hurts

 

Οι συγκεκριμένοι Ιρλανδοί παραμένουν σταθεροί, από το ξεκίνημα τους, στην κυκλοφορία νέου υλικού, που να μη θυμίζει προηγούμενα τους έργα. Κάπου, όμως, φαίνεται να έχουν φτάσει στο τέρμα των εμπνεύσεων, που μπορούν να έχουν (βλ. το τελευταίο τους άλμπουμ) Έτσι, και το νέο τους άσμα, αν και έχει ένα δυνατό ρεφρέν, δεν προσθέτει κάτι νέο. Μέτριο, πάντως, δεν μπορείς να το αποκαλέσεις…(listen)

 

The Bomb – Silent Fall

 

Άλλη μια σύζευξη τεχνών, καθώς μια έκθεση του Sean Mahan ενέπνευσε τους The Bomb να γράψουν νέα κομμάτια, να τα χωρέσουν σε μια πλευρά και στην άλλη να βάλουν ένα έργο του φίλου τους. Όσ@ γνωρίζουν και τα δύο ονόματα, δεν θα μπορούσαν να περιμένουν τίποτα λιγότερο από συγκινητικά κομμάτια, όπως αυτό εδώ.

 

 

Good Riddance – Dry Season

 

Αυτό κι αν είναι επιστροφή! Νέο κομμάτι από μια από τις υποτιμημένες μπάντες του σύγχρονου punk rock, αν και, βεβαίως, δεν καταλαβαίνουμε πως οι συνθήκες άλλαξαν και έκριναν πως πλέον δεν είναι ξεπερασμένη η μουσική τους, όπως είχαν κάνει πριν κάποια χρόνια, όταν και διαλύθηκαν.

 

 

Will Haven – The Comet

 

Μετά το Voir Dire (2011), ομολογουμένως τον καλύτερο δίσκο τους, έχοντας ξανά το βασικό τραγουδιστή τους και τον μπασίστα των Slipknot, οι Will Ηaven από το Sacramento, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχίσουν να μοιράζουν θύελλες. Το μήνυμα, που έστειλαν με την κυκλοφορία του “Τhe Comet” από τον επερχόμενο ep τους, Οpen The Mind To Discomfort, δεν επιδέχεται και πολλές ερμηνείες. Στοιχειωμένη, συγκεχυμένη και μελωδική ατμόσφαιρα, μέταλ πλήκτρα, που μπορεί να χαλάσουν μερικ@, όχι πάντως τη γράφουσα, βαριά και ασήκωτα κιθαριστικά τελειώματα, ξεσηκωτικά φωνητικά και εκεί κάπου στο 2:10 ανακωχή…γιατί η συνέχεια στο 2:26 σπάει τοίχους. (listen)

 

Mass Culture – Μιάσματα

 

Έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια post (rock ή metal) ζωή! Το νέο κομμάτι της αθηναϊκής αυτής μπάντας θα βρίσκεται σε μια συλλογή που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα, με τα έσοδα της πώλησης της να πηγαίνουν στο ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκώμενων Πάτρας. Πολύ μακριά μουσικά από ότι έχουν ήδη καταθέσει, επιχειρούν μια προσέγγιση που θυμίζει κάπως Amen Ra και παραδοσιακότροπο black/death metal. Όσ@ τους έχουν μάθει από το Amoralism ενδεχομένως να μην χαιρετήσουν αυτή τη στροφή, οι υπόλοιπ@… ας αποφανθούν αφού ακούσουν πρώτα. (listen)

 

No Omega – Comfort

 

Σε αυτό το σημείο, να προειδοποιήσουμε πως το βίντεο του νέου κομματιού των Σουηδών αυτών πιτσιρικάδων περιέχει σκληρές εικόνες βίαιης εκμετάλλευσης και μεταχείρισης ανθρώπινων ή μη ζωών. Σίγουρα, η προβολή ωμών σκηνών φρίκης, μερικές φορές, μπορεί να καταλήξει άστοχη ή επιτηδευμένη, αλλά, εδώ, νομίζουμε πως η αντιστοιχία στίχων, μουσικής και γκρίζων σκηνών συνέχει τη μορφή με το περιεχόμενο μιας καταδίκης του σύγχρονου, δυτικού πολιτισμού. (view)

 

N + [BOLT] – 11:42

 

Καρπός της επερχόμενης δεύτερης συνεργασίας των N + [BOLT] είναι το 11:42. Πρωτόλειο, θορυβώδες και παλαιάς κοπής drone/doom που γλυκοκοιτάζει προς τις πρώτες κυκλοφορίες των Sunn0))) – χωρίς, όμως, να έχει την αντίστοιχη (πρωτοποριακή για την εποχή της) παραγωγή, πράγμα που ενδεχομένως να κατατάσσει τη συνεργασία σε ένα φιλόδοξο ναι μεν, αλλά… Έτσι, τελούμε εν αναμονή της ολοκληρωμένης δουλειάς προτού βγάλουμε συμπεράσματα – μολονότι οι οπαδοί του ήχου αυτού μάλλον θα είναι πιο άμεσοι στα πορίσματα τους.

 

 

 

I Want The Moon – Αρχή Του Τέλους – Mass Culture/Fields Of Locust

I Want The Moon – Downfall ep

 

iwantthemoon.againstthesilence

 

Το να ζητάς το φεγγάρι δεν είναι δα και μεγάλο πράγμα. Το έχουν ήδη πράξει τραγουδώντας οι Leatherface και οι Poison Girls, αλλά ήρθε η ώρα να το δηλώσουν δισκογραφικά και οι Αθηναίοι I Want The Moon. Με έναν ήχο που ισορροπεί μεταξύ ενός κατάμαυρου hardcore και ενός αισθηματικού punk, προσφέρουν τέσσερα κομμάτια που φτιάχτηκαν για να ικανοποιούν πλήρως το συναίσθημα της τσίτας. Αυτό δηλαδή που αισθάνονται δυστυχώς όχι μόνο οι συγκεκριμένοι ζώντας στην συγκεκριμένη σχιζοφρενική πόλη που λέγεται Αθήνα. Ειδικά το μοναδικό κομμάτι που ο Αλέξης τραγουδά στην μητρική του γλώσσα, αποδίδεται πιο πειστικά από τα υπόλοιπα αυτό το ψυχογεωγραφικό στοιχείο που προηγουμένως αναφέρθηκε. Είναι μάλλον και η αμεσότητα των στίχων σε αυτό που το αναδεικνύει ως το πιο εκκωφαντικό τραγούδι της συγκεκριμένη κυκλοφορίας. Αν και βέβαια ο γράφων νιώθει περισσότερο οικεία στην πρώτη πλευρά του δεκάιντσου αυτού όπου οι μελωδίες είναι πιο ευκρινείς, αν και το δεμένο παίξιμο των ρυθμικών ή μη μερών υπάρχει και στις δυο πλευρές. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αυτό το ep μπαίνει με τα προτεινόμενα ημεδαπά δισκάκια για φέτος.

 

 

Αρχή Του Τέλους – Πτώση (free download)

 

αρχη-του-τέλους.againstthesilence

 

Η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί κι αυτή ένα κομμάτι του μουσικού καμβά που δρα εντός του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού πολιτικού και πολιτισμικού χώρου και ίσως για αυτόν τον λόγο θα περίμενε κανείς να ακολουθούν punk μονοπάτια. Έλα ντε όμως που αυτό που φτιάχνουν ακούγεται ιδιαίτερο καθώς ενσωματώνουν άριστα post punk επιρροές. Το ακόμη πιο ιδιαίτερο είναι πως χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο κι ενώ είναι γνωστό πως πολύ δύσκολα δένει κάτι άλλο εκτός από τα Αγγλικά με τον ήχο αυτό. Εδώ οι ίδιοι βέβαια τόλμησαν να διασκευάσουν Στέρεο Νόβα, θα κολλούσαν στην αποκλειστική χρήση της ημεδαπής γλώσσας, εφόσον κρίνεται από την πλευρά τους προτιμητέα; Η φωνή που όντως αποτελεί σημαντικό στοιχείο της μουσικής τους μπορεί ίσως να ξενίσει αρχικά με τον έντονο χρωματισμό της αλλά στη συνέχεια φαντάζει απόλυτα εναρμονισμένη με τις μελωδίες που ντύνει. Είναι και αυτή η επανάληψη των ωμών στίχων που ταιριάζει με τα λιτά μοτίβα που ξεδιπλώνει επίμονα η μπάντα. Εκεί είναι που ολοκληρώνεται η εικόνα  και παίρνει ζωή η όλη ακρόαση που περιέχει το στοιχείο της συναισθηματικής έντασης και της κοινωνικοπολιτικής κραυγής, χωρίς να ξεπέφτει σε υπερβολές. Όσο για την φήμη που θέλει τον drummer της μπάντας να παρευρίσκεται με τουλάχιστον μία από τις μπάντες που παίζει σε κάθε αυτοοργανωμένο συναυλιακό γεγονός της πρωτεύουσας, και όχι μόνο, προς το παρόν παραμένει ανυπόστατη.

 

 

<a>http://www.mediafire.com/download/wwe8ehv6yqym49y/a.T.t.-Ptosi%282013%29NetEdition.rar</a&gt;

 

Mass Culture/Fields Of Locust split ep (name your price)

 

massculture/fieldsoflocust

 

Ενδεδειγμένη πλέον είναι η πρακτική της split κυκλοφορίας δυο σχημάτων που μοιράζονται κοινές αντιλήψεις στα πολιτικά και στα μουσικά. Οι δυο αυτές μπάντες με ήδη κατατεθειμένη μια πρώτη δισκογραφική δουλειά φαίνεται πως έχουν βρει μια χημεία όχι μόνο ως προς το πολιτικό κομμάτι αλλά και ως προς το αισθητικό. Στην πρώτη πλευρά οι πρωτευουσιάνοι Mass Culture δείχνουν να απομακρύνονται ελαφρώς από το προηγούμενο τους ep προσθέτοντας μια νυχτερινή αύρα στον ήχο τους. Ίσως να οφείλεται στην drone εισαγωγή και στην μετέπειτα χρήση κυκλικών δυναμικών όπου στόχος είναι μια σθεναρή ατμοσφαιρικότητα  και όχι μια ανάδειξη μελωδιών. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως το post rock υποχωρεί ως στοιχείο του ήχου τους και βγαίνει μπροστά το sludge/stoner, πάντα όμως αρμονικά ανεπτυγμένο.

Όπως βέβαια συμβαίνει με τους Πατρινούς Fields Of Locust στην δεύτερη πλευρά όπου προχωράνε αρκετά βήματα μπροστά από το ντεμπούτο τους και από το ξεκίνημα, μας επιφυλάσσουν ένα εκπληκτικό μουσικό «χαλί» που θυμίζει στην αίσθηση που περνά το δεύτερο μέρος του απίστευτου “March Into The Sea” των Pelican. Αμέσως μετά έρχεται το “Conqueror” που από την πρώτη νότα σε υπνωτίζει χωρίς να φαντάζεσαι τι θα ακολουθήσει. Τα φωνητικά και το όλο ύφος κλίνουν περισσότερο προς το hardcore πάντα με μια ριζοσπαστική ματιά, όπως διαφαίνεται και στη μεγάλη διάρκεια του κομματιού. Τώρα από το να προσπαθήσουμε να βάλουμε ετικέτα στο συνολικό άθροισμα των δυο όχι τόσο διαφορετικών πλευρών, χίλιες φορές να εστιάσουμε στο καθαυτό μουσικό μέρος αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας κυκλοφορίας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης