Banabila & Machinefabriek – Loscil – Tilman Robinson

Banabila & Machinefabriek – Macrocosms (tapu records)

macrocosms.againstthesilence

Ακόμη και αν δεν έχετε δει το κατά τ’ άλλα βαρετό ντοκιμαντέρ Microcosmos, ίσως θα έχετε αντιληφθεί ότι ένα ολόκληρο σύμπαν πανίδας και χλωρίδας κρύβεται γύρω μας και ζει σε μια δικιά του σχετικότητα. Αν τώρα στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ γυρίζαμε την κάμερα προς τις ενδόμυχες σκέψεις των δημιουργών του θα βλέπαμε όλο αυτό μυστήριο και τη δραματικότητα της μικρότητας μας στα μάτια τους. Φανταστείτε το σε μουσική και θα έχετε μια εικόνα του πώς ακούγεται το Macrocosms, η νέα δισκογραφική συνεργασία των Banabila και Machinefabriek.

Από την μια υπάρχουν οι φυσικοί ήχοι και οι μελωδικές ατμόσφαιρες που παραπέμπουν σε αγνάντεμα φυσικών τοπίων, από την άλλη υπάρχει μια μηχανιστική ένταση απότοκο ανθρώπινων μελετημένων παρεμβάσεων και όλο αυτό όντας τόσο καλοφτιαγμένο αποκτά την δικιά του φυσικότητα. Ηλεκτροακουστική idm; Πείραμα εις το πηλίκο; Βάθος ανείπωτο σε ευθεία γραμμή; Όσο προσπαθούμε να απαντήσουμε σε κάθε περιττό ερώτημα, μια σχετικότητα όσων μας περιβάλλουν θα ορθώνεται αρθρώνοντας τη δικιά της μελωδία. Καμία απάντηση, κανένα άλλο ερώτημα, μόνο η απόλαυση της ακρόασης.

Loscil – Monument Builders (kranky)

loscil.againstthesilence

Περιμένοντας τα γερά κρύα που κάποια στιγμή υποτίθεται πως θα έρθουν, βγαίνουν συνέχεια νέες μουσικές που κουβαλάνε μπόλικο χειμώνα μαζί τους. Ο Βορράς κλασσικά φέρνει πάντα μουσικά δώρα τέτοιας κοπής σε αφθονία και είναι το άλμπουμ αυτό του Καναδού Loscil το οποίο αποτελεί το απόλυτο σύγχρονο άλμπουμ ήπιας ηλεκτρονικής μουσικής με συνοδεία ηλεκτρικού παπλώματος. Κλισέ, θα πείτε, αυτή η σύνδεση χειμωνιάτικου τοπίου και ορχηστρικής μουσικής, αλλά πραγματικά αυτές οι υπόγειες ατμόσφαιρες που ζώνουν το άλμπουμ θυμίζουν την ώριμη νωχελικότητα της συγκεκριμένης εποχής που όμως σε ετοιμάζει για κάθε επικείμενη ένταση που θα έρθει σύντομα.

Υπάρχει μια αύρα κρύου ανέμου σε κάθε σύνθεση η οποία περισσότερο εντείνει ένα μυστήριο στο όλο κλίμα, παρά αφήνει το σημάδι μιας ανιαρής μελαγχολίας. Αλλιώς αυτό λέγεται και έμπνευση! Αυτό που στο τέλος ξεχωρίζει είναι η πολυσχιδής ένταση που κρύβει κάθε κομμάτι του. Ακόμη και σε παγωμένα ηχοτόπια, φαινομενικά εντελώς ακίνητα και ακίνδυνα, η μουσική εποφθαλμιά για να καθορίσει την ανάσα τ@ ακροατ@ με βάση τους, υπόκωφους ή μη, χτύπους της. Όλα αυτά με κλειστά μάτια στο κέντρο ενός χειμώνα που θαρρείς ότι δεν θα τελειώσει ποτέ κι ενώ ακόμη δεν έχει αρχίσει!

Tilman Robinson – Deer Heart (Hobbledehoy Record Co)

tilamn robinson.againstthesilence

Πάντα ένιωθα αμηχανία όταν άκουγα ένα κομμάτι που θύμιζε αμέσως κάτι άλλο. Ο εγκέφαλος κολλούσε και προσπαθούσε να θυμηθεί το αρχικό τραγούδι και στη συνέχεια έκανε μάταιες προσπάθειες αποκόλλησης από αυτό! Συνήθως αυτό δεν συμβαίνει σε πάνω από ένα κομμάτι στον εκάστοτε δίσκο, αλλά εδώ στο ντεμπούτο του Αυστραλού Tilman Robinson το κακό παραγίνεται!

Σε πάνω από τα μισά κομμάτια ο δημιουργός έχει δανειστεί κάτι από κάπου αλλού, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από εμφανές μετά τις πρώτες ακροάσεις του δίσκου. Πριν ακόμη πάμε στο υλικό καθαυτό, το όλο στήσιμο παραπέμπει στο έργο του επίσης Αυστραλού Ben Frost καθώς το Deer Heart ηχογραφήθηκε στην Ισλανδία, τόπο που ζει και εργάζεται εδώ και χρόνια ο Ben. Καθόλου τυχαία τα πρώτα δυο κομμάτια θυμίζουν αρκετά συνθέσεις του By The Throat του τελευταίου. Στη συνέχεια το “Orison” έχει ως βασική μελωδία αυτή του “Listen To Bach (The Earth)” που χρησιμοποίησε ο Edward Artemiev στο Solaris του Tarkovsky και ακολούθως στο “In The Always” η βάση της σύνθεσης φέρνει στο νου κάτι από ύστερους Einsturzende Neubauten.

Υποτίθεται ότι αυτή η μουσική οφείλει να ανοίγει νέα μονοπάτια, καθώς υπάρχουν άπειροι τρόποι για να ξετυλίξεις μια συνθετική ιδέα. Εδώ, όμως, ο δημιουργός είναι σαν να προσπαθεί, αλλά να μην μπορεί να ξεφύγει από τις βάσεις που ο ίδιος λογικά χρησιμοποίησε. Ως εκ τούτου, το Deer Heart ακούγεται ναι μεν μεστό και ελκυστικό, αλλά με τους αστερίσκους που κουβαλά δεν πάει παραπέρα από το σημείο αυτό.

Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Videos Countdown, 54

dekalogoi54

Loscil – Drained Lake

Χορός, ένας τρόπος να σπαστούν οι κανόνες που ορίζουν ένα σώμα. Να αρθούν οι απαγορεύσεις και οι εντολές μέσα από το ξεπέρασμα αυτού που δύναται να κάνει. Να βγει το σώμα από μέσα του βρίσκοντας ξανά μια παιδική ευλυγισία. Το μαύρο φόντο φέρνει στο νου τις απελευθερωτικές νύχτες, τα άστρα, τις χαμένες πυξίδες μας. (view)

Trent Reznor & Atticus Ross – A Minute To Breathe

Αποχαιρετισμός σε κάτι μεγαλύτερο από μας. Κάτι που θα μας πάρει μαζί του φεύγοντας. Ήδη κινούμαστε προς τα εκεί με βιαστικά βήματα νομίζοντας πως με αυτά απλώς διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μας ασχολίες, οι οποίες όλο και πληθαίνουν. Όλο και περνά πιο γρήγορα ο χρόνος, όλο και πλησιάζουμε στον τελικό αποχαιρετισμό. Σε όλα! (view)

Carla dal Forno – You Know What It’s Like

Ήχος από ξυπνητήρι. Έξω σιωπή. Πάντα νωρίς. Οι δείκτες του ρολογιού χαμογελάνε. Τα λουλούδια ζητιανεύουν νερό. Οι τοίχοι συγκρατούν με το ζόρι τα βραδινά όνειρα για να μην το σκάσουν. Ανοίγεις το παράθυρο, φυσάει ελαφρά και τα ξεχνάς όλα. (view)

Ruined Families – Image Of An Image

Εικόνες παντού σε οθόνες κάθε μεγέθους. Με μια κίνηση ενημερωνόμαστε, συγκινούμαστε, γελάμε, σκεφτόμαστε για δευτερόλεπτα και ξανά πάλι από την αρχή. Κύκλοι επί κύκλων με τις ανάσες να γίνονται όλο και πιο βιαστικές, όλο και πιο ασθμαίνουσες. Θα τα προλάβουμε όλα στο τέλος; Θα ξεχωρίσουμε ποτέ την αληθινή εικόνα πίσω από το είδωλό της; Τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας πάνω στο νεκρό γυαλί; (view)

White Lung – Sister

Χαμόγελα διαφημίσεων. Προς κατανάλωση οι ίδιες οι σχέσεις, αλλά όχι κατά ανάγκη εμπορική. Το ξόδεμα δεν προσμετριέται σε χρήμα, αλλά σε χαμένο χρόνο, σπαταλημένη ενέργεια, σπασμένα χαρακτηριστικά. Ναρκισσισμοί σε φόντο κόκκινο, ρόλοι από τα πριν νεκροί με το φινάλε πιο γνωστό και από την αρχή της κάθε ιστορίας. Πέφτουμε στο χαντάκι τους και μετράμε χειροκροτήματα. Ποτέ δεν φτάνουν, οπότε πέφτουμε ακόμη πιο βαθιά μέσα τους. Ποτέ! (view)

Bohren & Der Club Of Gore – Der Angler

Για κάθε χρήση λοιπόν. Με χρώμα, με άρωμα, ζωντανά, νεκρά. Αποκλειστικά όμως για τη νύχτα. Στα σκοτάδια δεν φαίνεται το αγκίστρι, παρά μόνο τα μάτια του δολώματος. Αυτά τα μάτια… (view)

Resina – Nightjar

Όλα συνέχουν ρυθμό, μελωδία και κίνηση. Τοπία σε διέγερση, φύση σε επιτάχυνση και εμείς σε σπασμένα κομμάτια με άγνωστα πρόσωπα μεταξύ τους. Σκιές χωρίς φως, παύσεις κενά σε αόρατες γραμμές, όλα σε κύκλους περιστρεφόμενα. Άραγε αν η γη κινούνταν πιο γρήγορα θα τα βλέπαμε όλα πιο καθαρά ή θα μέναμε όπως τώρα νωθροί; (view)

Syndrome – Forever And A Day

Η μπλε διάθεση της φωτογραφίας έρχεται και συμπληρώνει άψογα την μουσική επένδυση. Η απόχρωση πάει χέρι με χέρι με την μελαγχολία. Η έλλειψη κίνησης και η στατικότητα της εικόνας παραπέμπει σε βουβή φωνή. Ακροβατείς στο γκρεμό, χωρίς αντίβαρο, χωρίς έγνοιες. Η πτώση καμουφλάρεται σε απελευθέρωση. Η σύγκρουση θα δείξει τον αληθινό της εαυτό. (view)

Zenjungle – Yellow Mountain

Κανείς και καμιά δεν πέρασε ποτέ από κει. Μόνη της η φύση πλέκει ιστορίες δίχως τέλος. Νωχελικά χαϊδεύει τις όχθες του ποταμού, ενώ στο βυθό του όλα κινούνται αέναα. Σε κίνηση στο σκοτάδι χωρίς παύση. Νεκρό είναι μόνο ό,τι ξεβράζεται στο γαλήνιο, κατά τα άλλα, φως. (view)

Oneohtrix Point Never – Animals

Φώτα που αναβοσβήνουν οι σκέψεις. Πάντα προς τα πίσω και ακόμη πιο πίσω με την αρχή της κάθε ιστορίας να μην προμηνύει κανένα τέλος. Κόκκινα σχήματα οι σκέψεις που ποτέ δεν βγαίνουν από το μαύρο τους πλαίσιο. Γιατί κάθε νύχτα είναι διαφορετική; Καμία απάντηση, απλά καληνύχτα. (view)