Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Lawrence English – Benjamin Finger

Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Delirious Things (gizeh)

aidan baker.clairebrentnall.againstthesilence

Αδιάφορες μουσικές ακούγονται από το ραδιόφωνο. Θα μπορούσαν να ταιριάζουν σε κάθε αδιάφορη στιγμή της ημέρας, σε κάθε αδιάφορο μέρος οπουδήποτε. Περνάνε και χάνονται χωρίς να πλάθουν ένα αμάλγαμα του όποιου μουσικού σύμπαντος. Ευτυχώς ακόμη βγαίνουν από την αντίθετη πλευρά δίσκοι που σε βουτάνε κατευθείαν στον μικρόκοσμο τους, είτε με τις απαστράπτουσες ατμόσφαιρες τους, είτε με τις υπέργειες ατμόσφαιρες τους. Στο άλμπουμ αυτό όπου συνεργάζονται ο Aidan Baker με την Claire Brentnall των Shield Patterns έχουμε έναν ακριβή συνδυασμό των δυο προαναφερθέντων στοιχείων. Μελωδικές γραμμές τέμνονται μέσα σε ονειρικά σύννεφα απαλού θορύβου και το αποτέλεσμα βαίνει υπέρ των όποιων απωλειών του χαμένου χρόνου.

Η όλη φιλοσοφία του δίσκου παραπέμπει στην παράδοση παλαιότερων σχημάτων όπως των μέγιστων The Cocteau Twins, αν και λείπει ευτυχώς το στοιχείο της εμμονής σε κάτι παρελθοντικό. Επίσης σε λίγα σημεία θυμίζουν κάτι από τις δουλειές τους στα σχήματα που έχουν ήδη συμμετάσχει με την εξαίρεση των “Dead Languages” και “Shivering” να φέρνει τη σφραγίδα των Nadja από απόσταση. Από κει και πέρα η φωνή της Claire μεταμορφώνει τα τραγούδια σε άρρητες νυκτωδίες και ο Aidan συνθετικά φροντίζει να μην ξεφεύγει από κλασσικές συνθετικές φόρμες. Εν κατακλείδι, συνιστούνται νυχτερινές ακροάσεις του Delirious Things μετά το πέρας ράθυμων ημερών για γλυκιά καληνύχτα.

Lawrence English – Cruel Optimism (room40)

lawrence_english_cruel_optimism.againstthesilence

Στην εποχή όπου όλα έχουν παιχτεί, ακόμη και το πρωτοπόρο drone ambient ρέπει προς ένα στείρο φορμαλισμό. Ποιες λέξεις, λοιπόν, μένουν εύκαιρες για να μιλήσουμε για άλλο ένα νέο δίσκο του συγκεκριμένου είδους; Όχι ότι κάθε ερώτηση έχει πάντα μια απάντηση, αλλά στη μουσική πάντα υπάρχει διέξοδος. Μια διαφυγή προς μια ουτοπία ίσως, αλλά τουλάχιστον ευεργετική για όσο διαρκεί η ακρόαση της. Ο Lawrence English σε όλη τη δισκογραφία του προσπαθεί να αποδώσει με ήχους αυτή τη διαφυγή από κάθε τι στείρο με τις λέξεις να απουσιάζουν και στη θέση τους να μπαίνει μια κεντρική ιδέα.

Στο προηγούμενο άλμπουμ του, Wilderness Of Mirrors, η κατεύθυνση του όλου θέματος ήταν προς τα μέσα, εξού και η ποιητική κριτική μας. Στο νέο του άλμπουμ η κατεύθυνση γυρνά προς τα έξω. Από την μια χαρακτηρίζει το έργο αυτό ως πολιτικό ορίζοντας το ως μια απάντηση στην απαισιοδοξία και τις συντηρητικές επιταγές μιας νεκρώσιμης κυριαρχίας. Από την άλλη ο ίδιος μπήκε σε μια διαδικασία ανταλλαγής απόψεων και γόνιμης καλλιτεχνικής σύμπραξης με ένα κάρο ονόματα για να πλάσει το συγκεκριμένο υλικό. Όπως συμβαίνει κατά κόρον στη μουσική του όπου όλα αποσυντίθονται και επανέρχονται ως ένα στέρεο μουσικό σώμα, έτσι κι εδώ η πολιτικότητα και η συνεισφορά των άλλων μερών παύουν να γίνονται τόσο ευδιάκριτες, απλώς για να σχηματοποιήσουν στην πορεία κάτι καινούργιο και δη ριζοσπαστικό.

Ο δίσκος οφείλουμε να τον αντιμετωπίσουμε ως μια μεγάλη σύνθεση, οπότε και δεν έχει σημασία αν η χαρακτηριστική του στιγμή είναι το ράπισμα του “Hammering A Screw” ή ότι πέραν της κορύφωσης το τέλος δεν φαντάζει οριστικό. Σημασία έχει ότι ο δίσκος καταφέρνει να σε αγγίξει με την υφή ενός τρυφερού χαδιού, αν και γεμάτος θόρυβο!

Benjamin Finger – Ghost Figures (oak editions)

benjaminfinger.ghostfigures.againstthesilence

Ως μικρά παιδιά όλο και θα έχουμε πετύχει άτυχα μουσικά όργανα όπου υπό την επιτήρηση των μεγάλων ξεκινούσαμε ένα πρωτότυπο παίξιμο τους στα πρόθυρα του χάους. Το πιάνο ως όργανο σε αντίθεση με πολλά άλλα, έχει την τάση να περιμαζεύει τις όποιες ηχητικές ατασθαλίες και να προσφέρει μια μελωδία ακόμη και με ένα τυχαίο πάτημα των πλήκτρων. Αυτήν την αίσθηση μιας εύηχης τυχαιότητας θέλει να συλλάβει ο Benjamin Finger με το νέο του άλμπουμ.

Αρκετά διαφορετικό από τις τελευταίες του δουλειές στηρίζεται σε πιανιστικές μελωδίες οι οποίες στην αρχή ηχούν ως άλλα παιχνιδίσματα με τη συνεχή ροή εξωτερικών ήχων στο υπόβαθρο καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Στην πορεία οι συνθέσεις ακούγονται πιο μεστές, αν και δεν τείνουν να διαχωρίζονται από τις υπόλοιπες. Το όλο αποτέλεσμα δεν θα το χαρακτήριζα ως neoclassical αν και έχει τα φόντα θεωρητικά μιλώντας, μιας και λείπει ο ακαδημαϊσμός στον τρόπο έκφρασης. Αντ΄αυτού υπάρχει κάτι το αθώο, σχεδόν παιδικό και ανά στιγμές φέροντας μια ένταση που δεν εκρήγνυται ποτέ. Ως εκ τούτου το Ghost Figures μπορεί να χαρακτηριστεί ένα συναισθηματικό άλμπουμ και ο μόνος τρόπος προσέγγισης του να είναι μια σιωπή που θα τον περιβάλλει και μια ονειροπόληση υπό την επήρεια του εν μέσω της αλλαγής των εποχών.

Μπάμπης Κολτράνης

Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης