Banabila & Machinefabriek – Loscil – Tilman Robinson

Banabila & Machinefabriek – Macrocosms (tapu records)

macrocosms.againstthesilence

Ακόμη και αν δεν έχετε δει το κατά τ’ άλλα βαρετό ντοκιμαντέρ Microcosmos, ίσως θα έχετε αντιληφθεί ότι ένα ολόκληρο σύμπαν πανίδας και χλωρίδας κρύβεται γύρω μας και ζει σε μια δικιά του σχετικότητα. Αν τώρα στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ γυρίζαμε την κάμερα προς τις ενδόμυχες σκέψεις των δημιουργών του θα βλέπαμε όλο αυτό μυστήριο και τη δραματικότητα της μικρότητας μας στα μάτια τους. Φανταστείτε το σε μουσική και θα έχετε μια εικόνα του πώς ακούγεται το Macrocosms, η νέα δισκογραφική συνεργασία των Banabila και Machinefabriek.

Από την μια υπάρχουν οι φυσικοί ήχοι και οι μελωδικές ατμόσφαιρες που παραπέμπουν σε αγνάντεμα φυσικών τοπίων, από την άλλη υπάρχει μια μηχανιστική ένταση απότοκο ανθρώπινων μελετημένων παρεμβάσεων και όλο αυτό όντας τόσο καλοφτιαγμένο αποκτά την δικιά του φυσικότητα. Ηλεκτροακουστική idm; Πείραμα εις το πηλίκο; Βάθος ανείπωτο σε ευθεία γραμμή; Όσο προσπαθούμε να απαντήσουμε σε κάθε περιττό ερώτημα, μια σχετικότητα όσων μας περιβάλλουν θα ορθώνεται αρθρώνοντας τη δικιά της μελωδία. Καμία απάντηση, κανένα άλλο ερώτημα, μόνο η απόλαυση της ακρόασης.

Loscil – Monument Builders (kranky)

loscil.againstthesilence

Περιμένοντας τα γερά κρύα που κάποια στιγμή υποτίθεται πως θα έρθουν, βγαίνουν συνέχεια νέες μουσικές που κουβαλάνε μπόλικο χειμώνα μαζί τους. Ο Βορράς κλασσικά φέρνει πάντα μουσικά δώρα τέτοιας κοπής σε αφθονία και είναι το άλμπουμ αυτό του Καναδού Loscil το οποίο αποτελεί το απόλυτο σύγχρονο άλμπουμ ήπιας ηλεκτρονικής μουσικής με συνοδεία ηλεκτρικού παπλώματος. Κλισέ, θα πείτε, αυτή η σύνδεση χειμωνιάτικου τοπίου και ορχηστρικής μουσικής, αλλά πραγματικά αυτές οι υπόγειες ατμόσφαιρες που ζώνουν το άλμπουμ θυμίζουν την ώριμη νωχελικότητα της συγκεκριμένης εποχής που όμως σε ετοιμάζει για κάθε επικείμενη ένταση που θα έρθει σύντομα.

Υπάρχει μια αύρα κρύου ανέμου σε κάθε σύνθεση η οποία περισσότερο εντείνει ένα μυστήριο στο όλο κλίμα, παρά αφήνει το σημάδι μιας ανιαρής μελαγχολίας. Αλλιώς αυτό λέγεται και έμπνευση! Αυτό που στο τέλος ξεχωρίζει είναι η πολυσχιδής ένταση που κρύβει κάθε κομμάτι του. Ακόμη και σε παγωμένα ηχοτόπια, φαινομενικά εντελώς ακίνητα και ακίνδυνα, η μουσική εποφθαλμιά για να καθορίσει την ανάσα τ@ ακροατ@ με βάση τους, υπόκωφους ή μη, χτύπους της. Όλα αυτά με κλειστά μάτια στο κέντρο ενός χειμώνα που θαρρείς ότι δεν θα τελειώσει ποτέ κι ενώ ακόμη δεν έχει αρχίσει!

Tilman Robinson – Deer Heart (Hobbledehoy Record Co)

tilamn robinson.againstthesilence

Πάντα ένιωθα αμηχανία όταν άκουγα ένα κομμάτι που θύμιζε αμέσως κάτι άλλο. Ο εγκέφαλος κολλούσε και προσπαθούσε να θυμηθεί το αρχικό τραγούδι και στη συνέχεια έκανε μάταιες προσπάθειες αποκόλλησης από αυτό! Συνήθως αυτό δεν συμβαίνει σε πάνω από ένα κομμάτι στον εκάστοτε δίσκο, αλλά εδώ στο ντεμπούτο του Αυστραλού Tilman Robinson το κακό παραγίνεται!

Σε πάνω από τα μισά κομμάτια ο δημιουργός έχει δανειστεί κάτι από κάπου αλλού, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από εμφανές μετά τις πρώτες ακροάσεις του δίσκου. Πριν ακόμη πάμε στο υλικό καθαυτό, το όλο στήσιμο παραπέμπει στο έργο του επίσης Αυστραλού Ben Frost καθώς το Deer Heart ηχογραφήθηκε στην Ισλανδία, τόπο που ζει και εργάζεται εδώ και χρόνια ο Ben. Καθόλου τυχαία τα πρώτα δυο κομμάτια θυμίζουν αρκετά συνθέσεις του By The Throat του τελευταίου. Στη συνέχεια το “Orison” έχει ως βασική μελωδία αυτή του “Listen To Bach (The Earth)” που χρησιμοποίησε ο Edward Artemiev στο Solaris του Tarkovsky και ακολούθως στο “In The Always” η βάση της σύνθεσης φέρνει στο νου κάτι από ύστερους Einsturzende Neubauten.

Υποτίθεται ότι αυτή η μουσική οφείλει να ανοίγει νέα μονοπάτια, καθώς υπάρχουν άπειροι τρόποι για να ξετυλίξεις μια συνθετική ιδέα. Εδώ, όμως, ο δημιουργός είναι σαν να προσπαθεί, αλλά να μην μπορεί να ξεφύγει από τις βάσεις που ο ίδιος λογικά χρησιμοποίησε. Ως εκ τούτου, το Deer Heart ακούγεται ναι μεν μεστό και ελκυστικό, αλλά με τους αστερίσκους που κουβαλά δεν πάει παραπέρα από το σημείο αυτό.

Μπάμπης Κολτράνης

Fourteen Nights At Sea – Minor Light (Hobbledehoy Records)

Η Hobbledehoy Records μόλις  κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου, cd και ψηφιακή, το νέο άλμπουμ των Αυστραλιανών Fourteen Nights At Sea με τίτλο Minor Light. Ένας δίσκος που μας πήρε το μυαλό από την πρώτη στιγμή. Αρχίζοντας από το κρύο και ζοφερό σκηνικό του εξωφύλλου, του οποίου δημιουργός είναι ο  Jason Earles, προετοιμάζεσαι σίγουρα για κάτι βαθύ και σκοτεινό.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Teeth Marks”. Ένα κομμάτι τσουνάμι που σκάει και θέλει να ξεπλύνει κάθε ελπίδα. Πανύψηλα άγρια κύματα σε περιβάλλουν που σιγά σιγά θα αποχωρήσουν μπαίνοντας μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό κανάλι. Ακολουθεί αρμονικά το “Them Colonies”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο ξεκινάει με μια ευγενική και ατμοσφαιρική αύρα, σαν μουσική επένδυση αγρύπνιας. Ο ήχος της κιθάρας χάνετε μέσα στο κενό και σε λεπτές αποχρώσεις, πριν το χτύπημα των ντραμς που μπαίνει κόντρα στα 4/4 του δεύτερου μέρους, προσθέσει βάθος και όγκο.

Το τρίτο κομμάτι με τίτλο το όνομα του δίσκου “Minor Light”, σε κάνει να κολυμπάς αγκαλιά με το ηχείο μέσα στους σκοτεινούς και επικίνδυνους ορίζοντες του ωκεανού. Είναι σχεδόν σίγουρο πως θα νιώσεις ότι αυτός ο αχανής ήχος βγαίνει με οργή από μέσα σου. Επίσης αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως το τοπίο που περιτριγυρίζει τ@ς μουσικούς, δεν τους αφήνει ποτέ ανεπηρέαστους ως προς τα συναισθήματα που θέλουν να εκφράσουν. Στη συνέχεια ακούμε το “Vale”. Ένα κομμάτι που επιπλέει τρυφερά και σε βάζει σε διαδικασία ηρεμίας μέσα στην αύρα του σκότους. Κάπου εκεί εντοπίζεις μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο ζοφερό μέλλον.

Φτάνουμε στο τέλος του δίσκου με το  “Chiltern Justice”, αρχίζοντας με μια πιο δυσοίωνη χροιά. Το μαλακό ακόμη σκοτάδι αναπτύσσεται αργά. Ο χαοτικός τόνος από την κιθάρα ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι σου μέχρι το κομμάτι να βγάλει τους άγριους βρυχηθμούς του και φτάνοντας στο κλείσιμο του να εκραγεί σε ένα πλέγμα θορύβου.

Το Minor Light είναι σίγουρα το πιο ώριμο δείγμα γραφής της μπάντας και δένει τέλεια με τον ερχομό ενός χειμώνα που άργησε χαρακτηριστικά. Συνολικά, οι FNAS βάζοντας πάνω στον μουσικό τους καμβά σκούρα χρώματα, σκιές και θορύβους κατάφεραν να μας μεταφέρουν στις φουρτουνιασμένες θάλασσές τους, ρίχνοντας μας από την αρχή στα βαθιά, με μια μόνο ανάσα μέχρι το τέλος… 

 

 

Kat