Carla dal Forno – Look Up Sharp (kallista records)

Στην ερώτηση ποιά είναι εκείνα τα ονόματα που ξεχωρίζουν σήμερα στη μουσική, κατά την ταπεινή μου άποψη, το όνομα της Carla δεν μπορεί να λείπει από τη λίστα της σχετικής απάντησης. Το υλικό στο προ τριετίας ντεμπούτο της, καθώς και στο EP που ακολούθησε ακούγεται φρέσκο και ελκυστικό, κλείνοντας την απόσταση μεταξύ του τρόπου έκφρασης της και του τρόπου που εμείς το αντιλαμβανόμαστε. Πάνω-κάτω ισχύουν τα ίδια και για το νέο της άλμπουμ κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε απολύτως θετικό, ούτε απολύτως αρνητικό.

Σίγουρα υπάρχει μια γερή διάθεση να εμπλουτίσει τον ήχο της περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα της, αν και η μονοσήμαντη φύση των συνθέσεων της δεν επιτρέπει πολλά-πολλά. Θα έλεγα επίσης, ότι υπάρχει μια σκοτεινότερη επίχρωση στα κομμάτια της από όσο μας είχε συνηθίσει, αποτέλεσμα μάλλον της διαβίωσης της σε μεγάλα αστικά κέντρα, όπως το Βερολίνο πριν και τώρα το Λονδίνο. Όλα αυτά όμως, δημιουργούν ένα πανομοιότυπο μοτίβο που διατρέχει όλο το δίσκο, με το νεύρο να απουσιάζει παντελώς. Στο τέλος όμως, όλο αυτό λειτουργεί -έστω στα συγκεκριμένα πλαίσια του- με τις αρκετές όμορφες στιγμές που διαθέτει, ως ένα γοητευτικό υπνωτικό, κάνοντας το Look Up Sharp να αποφεύγει τα όποια μανιχαϊστικά συμπλέγματα που χαρακτηρίζουν -ως επί τω πλείστον- τις δισκοκριτικές.

If you are wondering about the names that stand out in music today, in my humble opinion, Carla’s name cannot be missing from the list of relevant answers. The material in her three years ‘ s ago debut, as well as the ensuing EP, sounds fresh and engaging, closing the gap between the way she expresses herself and the way we perceive her. The same happens, less or more, in her new album and that’s not necessarily either positive or completely negative.

There is certainly a strong disposition to enrich her sound more than her predecessors, although the univocal nature of her compositions is not going to this direction. I would also say that there is a darker essence on her pieces than we were used to, perhaps as a result of her living in big urban centers, such as Berlin before and now in London. All these, however, create an identical pattern throughout the album, with the nerve completely absent. But in the end, all this works – at least in its particular context – with its many beautiful moments, as a charming hypnotic, making Look Up Sharp avoid any Manichaean clusters that characterize mostly the album‘ s reviews.

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 59

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη

Carla dal Forno – So much better

Το μπάσο καθορίζει το ρυθμό, η μελωδία απαλή και ήρεμη, η φωνή σταθερή. Έμπνευση της Dal Forno αποτελούν γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, δίνοντας παράλληλα, στο κοινό της τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, όπως εκείνο επιθυμεί, τη δική της δημιουργία. Διαπραγματεύεται το θέμα του χωρισμού από τη σκοπιά της γυναίκας, με στίχους που θίγουν την ανεπάρκεια του πρώην συντρόφου, καταλήγοντας στο να νιώθει χαρούμενη που κατάφερε να τον πονέσει και που, ενώ εκείνος παρέμεινε ίδιος, εκείνη εξελίχθηκε και πια, είναι πολύ καλύτερα από (και χωρίς) εκείνον. (view)

Helm – I Knew You Would Respond

Απροσδιόριστο, χαλαρωτικό, ιντριγκαδόρικο και διάφορα άλλα που βγαίνουν στην πορεία, το νέο κομμάτι του Luke Younger αποτελεί τον ιδανικό τρόπο να μη ξέρουμε τι μας περιμένει ακούγοντας το νέο του υλικό σε ένα μήνα. Μυστήριο λοιπόν…

Plaid – Maru

Συνέχεια εκεί, στο προσκήνιο, ακούραστοι ως προς την αναζήτηση νέων δρόμων που έχουν όμως την ίδια πινακίδα πορείας. Μπορεί οι Plaid να κάνουν κύκλους γύρω από το πώς να γράψετε έξυπνη και ευαίσθητη ηλεκτρονική μουσική, αλλά αξίζει να ακολουθείς τις γραμμές τους οι οποίες ποτέ δεν εφάπτονται μεταξύ τους. Από το νέο sinlge προπομπό του επερχόμενου τους άλμπουμ Polymer που θα βγει μέσα Ιουνίου, επιλέγουμε το ευθύβολο “Maru” της δεύτερης πλευράς. (listen)

Drab Majesty – Ellipsis

Η ακρόαση του ολόφρεσκου κομματιού των DM μπορεί να δηλωθεί ως μια απόπειρα να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της πόρτας που μας χωρίζει από τη δισκογραφική συνέχεια του τελευταίου magnus opus τους. Έχουμε λοιπόν, ένα μελωδικότατο άσμα που αποπνέει αυτή τη ζωτικότητα που παίρνει κάθε επισκέπτης της Αθήνας, της πόλης που αποτέλεσε τη βάση για να γραφτεί το Modern Mirror. Οι στίχοι μάλιστα, αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση και το βίντεο δένει τέλεια με τη μουσική!Περισσότερα στις 12 Ιούλη που βγαίνει! (view)

Second Still – Double Negative

Όσο περισσότερο δουλεύει η συγκεκριμένη καναδέζικη μπάντα, τόσο πιο πολύ χαλυβδώνει τον δικό της ήχο. Πιστή στο ραντεβού της που την θέλει να βγάζει κάθε χρόνο κάτι καινούργιο, ετοιμάζεται για μια κασετική κυκλοφορία τον επόμενο μήνα, με τα ήδη υπάρχοντα δείγματα να είναι χορταστικά από μόνα τους. Ειδικά το…

Negative Gears – 2020 Vision

Ντεμπούτο για τους Negative Gears σε ένα punk/post punk 12΄΄ EP. Κιθάρες και ντραμς δίνουν το ρυθμό, έναν ρυθμό αρμονικά γρήγορο, κοφτό και νευρικό. Τα φωνητικά ελεγχόμενα οργισμένα, χωρίς έντονες εκρήξεις θυμού και με στίχο επαναλαμβανόμενο, εκείνον που δημιουργεί ένταση και αγωνία, καταλήγοντας στα (αγαπημένα) απότομα κλεισίματα των τραγουδιών. Το καθαρό πανκ των Αυστραλών κέρδισε την προσοχή μας και είναι βέβαιο ότι θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της πορείας τους.

Lungbutter – Flat White

Ντεμπούτο LP για τις Lungbutter. Στο “Flat White” ο πρώτος ήχος σε προδιαθέτει για το slowcore – noise punk που θα ακούσεις. Τον τόνο από την πρώτη κιόλας νότα δίνει η χαοτική παραμόρφωση της κιθάρας που συμπληρώνεται από το έντονο και ξεκάθαρο μπάσο και όλο αυτό απογειώνεται από το sing-speak της Ky Brooks. “I like choosing things” μας δηλώνει κι εμείς συμφωνούμε μαζί της περιμένοντας την 31η Μαΐου για να ακούσουμε ολόκληρο το άλμπουμ. Σε αναμονή λοιπόν.

The Sweet Release Of Death – Sway

Μια μαζική ηχητική επίθεση εξαπολύεται από ένα τρίο που τα τελευταία χρόνια αποτελεί μια δική μας αδυναμία. Το μοναδικό ως τώρα δείγμα της επερχόμενης δουλειάς του αποδεικνύει ότι όσο προχωράνε, τόσο ο ήχος τους θα γεμίζει μέχρι να σκάσει σαν βόμβα, όχι στα χέρια μας, αλλά στον εγκέφαλο μας! (listen)

Gatherers – Sick, Sad Heart

Οι Gatherers είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ερμηνεύουν με τόσο έντονο και όμορφο τρόπο την απελπισία, την παράνοια, την απόγνωση και -ενίοτε- τον μαζοχισμό. Όλες οι σκοτεινές και σάπιες ανθρώπινες εκφράσεις παρουσιασμένες με τέτοιον τρόπο που η μόνη επιλογή που έχεις είναι να χάνεσαι στη μουσική τους και να σε συνθλίβει ο στίχος τους. Άραγε, πόσες μπάντες έχουν αυτήν την εκπληκτική ιδιότητα να σε κάνουν να νιώθεις τόσο πόνο και να το κάνουν με τόσο υπέροχο τρόπο; (listen)

Pelican – Midnight and Mescaline

Κάποια γεγονότα στη ζωή μπορεί να ανακόψουν για λίγο την πορεία μας κι εκεί χρειαζόμαστε χρόνο για να επαναπροσδιορίσουμε τι θέλουμε και να καθορίσουμε το πως θα προχωρήσουμε εφεξής. Διατηρώντας αμείωτο το μεράκι της δημιουργίας επανακάμπτουμε, όπως έκαναν και οι Pelican, που μετά από έξι χρόνια μας παρουσιάζουν το απόσταγμα των εμπειριών τους. Οι μεγάλες χαρές και οι μεγάλες λύπες που βίωσαν μετουσιώνονται σε δημιουργία. Και ξεκινά η εξιστόρηση των νυχτερινών ιστοριών τους έχοντας ως αφετηρία το σημείο μηδέν, τα μεσάνυχτα.

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Boy Harsher – Rope Sect – Carla dal Forno

Boy Harsher – Country Girl ( Ascetic House)

Γραμμές φώτων στη χάση της νύχτας δίνουν τον ρυθμό στα χτυπήματα των δαχτύλων πάνω στο τιμόνι. Εν μέσω μοναχικών διαδρομών, το ράδιο επιτέλους παίζει κάτι που κολλά στη φευγαλέα στιγμή και στον κολλημένο εγκέφαλο. Τέσσερα ισάξια κομμάτια της τέταρτης νέας κυκλοφορίας του αμερικάνικου αυτού ντουέτου αρκούν για να σε συνεπάρουν σε έναν δικό τους κόσμο. Παρ’ ολίγον ρετρό, παρ’ ολίγον happy end, παρ’ ολίγον υπαρξιακής υφής, ξεκάθαρα χορευτικό, επιπέδου καλοσχηματισμένης γοητείας, το EP αυτό είναι πιθανόν η κορυφαία στιγμή της δισκογραφίας τους και, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει γύρω μας, υπόσχεται στον εαυτό του την καταραμένη ευχή που προστάζει “τα καλύτερα έρχονται”. Μια γεύση αυτής της πεποίθησης θα πάρουμε αρχές Δεκέμβρη, όταν και θα εμφανιστούν ζωντανά στο Temple στο κέντρο της Αθήνας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Rope Sect – Proselytes (iron bonehead/name your price)

Inmesher – guitars, drums & vocals, Harbinger – bass, Gaarentwynder – additional guitars είναι οι τρεις υπεύθυνοι όλης αυτής της κατάστασης. Τους έψαξα ενδελεχώς. Δεν μπορώ να τους εντοπίσω, να δω από τι φυσιογνωμίες βγαίνει αυτή η παγωμάρα, ο ξερός ήχος, τα riff που μου αρέσουν τρελά, η απομακρυσμένη από τα εγκόσμια σχεδόν φωνή του Inmesher. Δεν έχει περάσει παρά μισός χρόνος από το debut album τους Personae Ingratae, με την αίσθηση της αρρώστιας, της θανατίλας, της κάθαρσης, και κερδίζουν τις εντυπώσεις, κάνοντας το “King of the Night” το χιτάκι της εν λόγω κυκλοφορίας. Τα νέα μαθαίνονται γρήγορα και μπορεί να βρεθείς με το σκοινί στον λαιμό χωρίς να καταλάβεις το πότε, αν έστω αναφερθείς ρηχά για τη μουσική τους… ενδεχομένως.

Σαν γοτθικό post-punk που παίζει από τα έγκατα του πουθενά θα αντιμετωπίσεις και το Proselytes, μόνο που εδώ -σε σχέση με το Personae Ingratae– έχει δέσει το σκοινί για τα καλά. Δύο κομμάτια που δίνουν το προβάδισμα σε ό,τι βγάζει ηλεκτρικό ήχο και αφήνουν λίγο στον “πάγο” τα φωνητικά, που πολύ καλά κάνουν και βρίσκονται εκεί που είναι. Έτσι, έχεις όλη την άνεση να πολιορκηθείς από την ένταση, τις ταχύτητες, την τραχιά φωνή του Inmesher (που στα επίπεδα σημεία της μου έφερε τον Papa Emeritus III των Ghost στον νου, τι παραλληλισμός κι αυτός;).

Οι Rope Sect μιλούν για την απομόνωση, αποκηρύττουν την κοινωνία, χορεύουν πάνω στα ερείπια, περιμένοντας με χαρά τη μέρα της κρίσης. Τραγουδούν για τη γυμνή καταστροφή, την ελευθερομανία, αλλά και την υπακοή. Πάνω από όλα, όμως, επικεντρώνονται στο σκοινί. Ο σεβασμός αλλά και ο φόβος που σου προσφέρει ταυτόχρονα η θέα και η αίσθηση του. Κατά τα λεγόμενά τους: “Old lives are fading, a new one is dawning. A second skin. The beginning of the end”. Το θέμα είναι ποιος θα βάλει το σκοινί στον λαιμό; Ο τιμωρός, ο ίδιος σου ο εαυτός που σε οδηγεί σε αυτοκτονική πράξη ή όλο το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, που και πάλι αποφασίζει μέσω εσού; Όλα αυτά βγαίνουν σε μια όχι τόσο lo-fi απόδοση, όπως παρατηρήθηκε στο Personae Ingratae, αλλά σε ό,τι αφορά την παραγωγή, εδώ έχουμε μια καλύτερη εξέλιξη. Το τρίο από την Γερμανία, όπως και να έχει, κλέβει την παράσταση φέτος, αφήνοντας το deathrock να επιπλέει παντού, να γεμίζει τον χώρο και να υπόσχεται.

 

 

Ελένη Λιβεράκου Erikkson

 

Carla Dal Forno – The Garden 12’’ (Blackest Ever Black)

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ολοένα και πιο δύσκολο να γράψει κανείς με αγνό, ωμό, πηγαίο ενθουσιασμό. Όλα έχουν χιλιοακουστεί (λες και τα samples αποτελούν μια σύγχρονη μορφή σκυτάλης που περνά ο ένας καλλιτέχνης στον άλλο), όλα έχουν χιλιογραφεί (λες και οι γραφικές εκφράσεις αποτελούν σημείο κατατεθέν των απανταχού μουσικών “συντακτών”), όλα τα έχουμε χιλιοβιώσει (λες και το ψυχικό μας απόθεμα αποστραγγίστηκε και δεν έχουμε πια διάθεση να εκπλαγούμε).

Αυτό κάνει εμφανίσεις όπως αυτή της Carla dal Forno τόσο άμεσα αποκαλυπτικές, τόσο ανεπιτήδευτες και αιχμαλωτιστικές. Και τόσο μόνες.

Κανείς δεν μου ’χε μιλήσει για το You Know What It’s Like του 2016, που αποτελεί ένα μουσικό καταφύγιο από μόνο του, για το οποίο δυστυχώς (;) δεν θα πούμε λέξη εδώ, μέχρι που κυκλοφόρησε μες στον Οκτώβριο η δεύτερη δουλειά της Carla, το The Garden. Ένα σφηνάκι ηλεκτρονικού μινιμαλισμού, γεμάτο σκοτεινές συνυποδηλώσεις – τόσο έξυπνο, όσο και αφοπλιστικό.

Αν θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε τη δημιουργό με βάση το μουσικό στερέωμα στο οποίο φαίνεται να ρίχνει ρίζες, θα λέγαμε ότι έχει κουρνιάσει στο ηχόχρωμα των Grouper και σταλάζει με κάθε της κομμάτι γερές δόσεις ambient σκοταδιού. Το εναρκτήριο κομμάτι “We Shouldn’t Have To Wait”, με τα νωχελικά φωνητικά να ντύνουν μια έντονα synth wave μελωδία, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει ως καταλύτης στα εγκεφαλικά σας κύτταρα. Το “Clusters” που ακολουθεί σπάει ρυθμικά την υποτονική ατμόσφαιρα για να λειάνει το έδαφος για το διαμάντι του ep, το “Make Up Talk” – αδυνατώ να σας μιλήσω με μουσικούς, πολλώ δε μάλλον με συναισθηματικούς όρους, για αυτή τη σύνθεση. Listen to it and you shall know. Το ep θα κλείσει με το ομότιτλο “The Garden, και κάπου στο βάθος του νου σας θα έρθουν νότες από Einsturzende Neubauten και εικόνες από το Himmel Uber Berlin – αν είστε αρκετά επιρρεπείς στην πραγματικά όμορφη μουσική και την ονειροπόληση.

 

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

Carla dal Forno – You Know What It’s Like (blackest ever black)

carladalforno.againstthesilence.com

 Να ξεκινήσω με το ιστορικό της νεαρής Αυστραλέζας δημιουργού; Έχει διατελέσει μέλος των Mole House και συμμετέχει στους F Ingers και Tarcar, διαμένει στο Βερολίνο και βγάζει βίντεο τα οποία είναι σαν να κινηματογραφεί τη ζωή της εκεί. Τόσο κοινότυπα, μα συνάμα αληθινά και ελκυστικά όπως ακριβώς η μουσική της.

 Να αναλύσω τα του ντεμπούτου της; Κάθε ακρόαση του μου βγάζει κάτι το διαφορετικό. Το έχω δοκιμάσει στο τρένο και όλα φαινόντουσαν θολά, αργά και γλυκά σαν σκηνές από παλιό ιταλικό κινηματογράφο. Στο δωμάτιο υπό την ακρόαση του βυθιζόμουν στον καναπέ σαν ζαλισμένος. Την ημέρα μου βγάζει μια αθώα παιδικότητα, το βράδυ μια ανεπιτήδευτη μελαγχολία.

 Να εστιάσω μήπως στον «ερασιτεχνισμό» της που όμως λειτουργεί τέλεια ως προς αυτό που θέλει να βγάλει; Τα κομμάτια της θαρρείς ότι είναι ντέμο ενός χρονολογικά απροσδιόριστου άλμπουμ. Καμία γυαλάδα δεν αντιφεγγίζει ανάμεσα στις μελωδικές γραμμές. Τέσσερα «κανονικά» κομμάτια και άλλα τόσα περίεργα ορχηστρικά συγκροτούν ένα μισάωρο το οποίο είναι αρκετό για να αφήσει τη στάμπα του.

 Τι είναι αυτό που παίζει τελικά η Carla dal Forno; Αυτή η ερώτηση πλέον πρέπει να καταργηθεί. Τα είδη και οι ταμπέλες τείνουν να χάσουν το νόημα τους, καθώς πολλά στοιχεία αναμειγνύονται στη σύγχρονη μουσική για να βγει κάτι το νέο και πρωτοποριακό. Θες να μάθεις τι παίζει η Carla; Απλά βάλε να την ακούσεις. Ακόμη κι αν δεν καταλάβεις τι παίζει, θα μείνεις με την απόλαυση της ακρόασης του ντεμπούτου της.

Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Videos Countdown, 54

dekalogoi54

Loscil – Drained Lake

Χορός, ένας τρόπος να σπαστούν οι κανόνες που ορίζουν ένα σώμα. Να αρθούν οι απαγορεύσεις και οι εντολές μέσα από το ξεπέρασμα αυτού που δύναται να κάνει. Να βγει το σώμα από μέσα του βρίσκοντας ξανά μια παιδική ευλυγισία. Το μαύρο φόντο φέρνει στο νου τις απελευθερωτικές νύχτες, τα άστρα, τις χαμένες πυξίδες μας. (view)

Trent Reznor & Atticus Ross – A Minute To Breathe

Αποχαιρετισμός σε κάτι μεγαλύτερο από μας. Κάτι που θα μας πάρει μαζί του φεύγοντας. Ήδη κινούμαστε προς τα εκεί με βιαστικά βήματα νομίζοντας πως με αυτά απλώς διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μας ασχολίες, οι οποίες όλο και πληθαίνουν. Όλο και περνά πιο γρήγορα ο χρόνος, όλο και πλησιάζουμε στον τελικό αποχαιρετισμό. Σε όλα! (view)

Carla dal Forno – You Know What It’s Like

Ήχος από ξυπνητήρι. Έξω σιωπή. Πάντα νωρίς. Οι δείκτες του ρολογιού χαμογελάνε. Τα λουλούδια ζητιανεύουν νερό. Οι τοίχοι συγκρατούν με το ζόρι τα βραδινά όνειρα για να μην το σκάσουν. Ανοίγεις το παράθυρο, φυσάει ελαφρά και τα ξεχνάς όλα. (view)

Ruined Families – Image Of An Image

Εικόνες παντού σε οθόνες κάθε μεγέθους. Με μια κίνηση ενημερωνόμαστε, συγκινούμαστε, γελάμε, σκεφτόμαστε για δευτερόλεπτα και ξανά πάλι από την αρχή. Κύκλοι επί κύκλων με τις ανάσες να γίνονται όλο και πιο βιαστικές, όλο και πιο ασθμαίνουσες. Θα τα προλάβουμε όλα στο τέλος; Θα ξεχωρίσουμε ποτέ την αληθινή εικόνα πίσω από το είδωλό της; Τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας πάνω στο νεκρό γυαλί; (view)

White Lung – Sister

Χαμόγελα διαφημίσεων. Προς κατανάλωση οι ίδιες οι σχέσεις, αλλά όχι κατά ανάγκη εμπορική. Το ξόδεμα δεν προσμετριέται σε χρήμα, αλλά σε χαμένο χρόνο, σπαταλημένη ενέργεια, σπασμένα χαρακτηριστικά. Ναρκισσισμοί σε φόντο κόκκινο, ρόλοι από τα πριν νεκροί με το φινάλε πιο γνωστό και από την αρχή της κάθε ιστορίας. Πέφτουμε στο χαντάκι τους και μετράμε χειροκροτήματα. Ποτέ δεν φτάνουν, οπότε πέφτουμε ακόμη πιο βαθιά μέσα τους. Ποτέ! (view)

Bohren & Der Club Of Gore – Der Angler

Για κάθε χρήση λοιπόν. Με χρώμα, με άρωμα, ζωντανά, νεκρά. Αποκλειστικά όμως για τη νύχτα. Στα σκοτάδια δεν φαίνεται το αγκίστρι, παρά μόνο τα μάτια του δολώματος. Αυτά τα μάτια… (view)

Resina – Nightjar

Όλα συνέχουν ρυθμό, μελωδία και κίνηση. Τοπία σε διέγερση, φύση σε επιτάχυνση και εμείς σε σπασμένα κομμάτια με άγνωστα πρόσωπα μεταξύ τους. Σκιές χωρίς φως, παύσεις κενά σε αόρατες γραμμές, όλα σε κύκλους περιστρεφόμενα. Άραγε αν η γη κινούνταν πιο γρήγορα θα τα βλέπαμε όλα πιο καθαρά ή θα μέναμε όπως τώρα νωθροί; (view)

Syndrome – Forever And A Day

Η μπλε διάθεση της φωτογραφίας έρχεται και συμπληρώνει άψογα την μουσική επένδυση. Η απόχρωση πάει χέρι με χέρι με την μελαγχολία. Η έλλειψη κίνησης και η στατικότητα της εικόνας παραπέμπει σε βουβή φωνή. Ακροβατείς στο γκρεμό, χωρίς αντίβαρο, χωρίς έγνοιες. Η πτώση καμουφλάρεται σε απελευθέρωση. Η σύγκρουση θα δείξει τον αληθινό της εαυτό. (view)

Zenjungle – Yellow Mountain

Κανείς και καμιά δεν πέρασε ποτέ από κει. Μόνη της η φύση πλέκει ιστορίες δίχως τέλος. Νωχελικά χαϊδεύει τις όχθες του ποταμού, ενώ στο βυθό του όλα κινούνται αέναα. Σε κίνηση στο σκοτάδι χωρίς παύση. Νεκρό είναι μόνο ό,τι ξεβράζεται στο γαλήνιο, κατά τα άλλα, φως. (view)

Oneohtrix Point Never – Animals

Φώτα που αναβοσβήνουν οι σκέψεις. Πάντα προς τα πίσω και ακόμη πιο πίσω με την αρχή της κάθε ιστορίας να μην προμηνύει κανένα τέλος. Κόκκινα σχήματα οι σκέψεις που ποτέ δεν βγαίνουν από το μαύρο τους πλαίσιο. Γιατί κάθε νύχτα είναι διαφορετική; Καμία απάντηση, απλά καληνύχτα. (view)