Acid Baby Jesus – Lilac Days (fuzz club/name your price)

Υπάρχουν μουσικές που μπορεί να σ’ εντυπωσιάσουν. Δίσκοι που πατώντας το play σε κάνουν να σηκώσεις δειλά το φρύδι, ελπίζοντας η συνέχειά τους να μη σου πάρει μακριά αυτό τον ενθουσιασμό του καινούριου! Υπάρχουν, όμως, πάντα κι εκείνες οι μουσικές που μαζί τους νιώθεις κάπως… ασφαλής! Είναι οι δικές σου, οικείες μουσικές, που δεν σε νοιάζει αν θεωρούνται έργο πια χιλιοπαιγμένο! Κάπως έτσι νιώθω ακούγοντας και τον νέο δίσκο των Acid Baby Jesus Lilac Days.

Έπειτα από μια κακή ημέρα στη δουλειά, οι ψυχεδελικές κιθάρες του “Lilac Days” που ανοίγει τον δίσκο ηχούν σαν βάλσαμο στα αυτιά μου, ενώ οι ήχοι του “Faces of Janus” που ακολουθεί με κάνουν να γείρω ελαφρώς το κεφάλι στον καναπέ και να θυμηθώ πρώτες μουσικές αγάπες. Ο λυρισμός του “Down The Ley Lines” με ηρεμεί και έχω πια χαθεί στη νοσταλγική αφήγηση των Acid Baby Jesus. To “Me and Panormita” σκορπά garage και rock ’n’ roll ήχους στο σαλόνι μου, οι οποίοι ανακατεύονται με την ολιγον τι folk και γλυκά ψυχεδελική μελωδία του “Birth”, κι εγώ άθελα μου αναπολώ κάποιες παλιές βραδινές βόλτες στο κέντρο της Αθήνας.

Οι Acid Baby Jesus επιστρέφουν μετά από τρία χρόνια δισκογραφικής απουσίας, λιγότερο “βρόμικοι”, λίγο πιο… σοφιστικέ και εσωστρεφείς, και θαρρείς πως με το Lilac Days θέλουν να αποδώσουν έναν μικρό φόρο τιμής σε ήχους του μακρινού παρελθόντος. Η μαεστρία τους, όμως, δεν τους αναπαράγει απλώς, αλλά τους συνθέτει σ’ ένα εξίσου όμορφο και δικό τους παρόν.

Η ροκ απλότητα του “Love Has Left my House Today” που κλείνει τον δίσκο σβήνει αργά αργά και κάπου εκεί θυμάμαι τον φίλο μου τον Μιχάλη, που μου είπε πρόσφατα την ατάκα που χρησιμοποιεί ο φίλος του ο Μήτσος… “Ό, τι ακούμε είναι Beatles !

“Τελικά λες;” σκέφτομαι…

Ξαναβάζω το Lilac Days να παίζει…

 

 

Φανή Κ.

Afformance – Music For Imaginary Film #1/Pop Nihilism (United We Fly)

 Οι Afformance επιστρέφουν με δύο δίσκους που σίγουρα αξίζουν προσοχή και που θα συνοδεύσουν ωραία τα επερχόμενα μουντά Κυριακάτικα μεσημέρια. Πρόκειται για δύο project, το Music for Imaginary Film#1 και το Pop Nihilism, που ξεδιπλώνουν μια πολύπλευρη προσωπικότητα της μπάντας, η οποία καταφέρνει να βγάλει δύο πολύ ξεχωριστά album, χωρίς ωστόσο να χάνει το κεντρικό της ύφος και χαρακτήρα.

Music for Imaginary Film #1:

Το Music For Imaginary Film #1 , όπως φανερώνει και ο τίτλος, είναι στην πραγματικότητα η μουσική που τυλίγει μια ιστορία, ένα παραμύθι που θέλουν να διηγηθούν οι Afformance χωρίς στίχους, αλλά μόνο μέσα από τη μουσική τους.

Όπως περιγράφει και το ίδιο το συγκρότημα:

Είναι η ιστορία ενός άντρα, ο οποίος προσπαθεί να δραπετεύσει από ένα μεγάλο δάσος στο οποίο είναι παγιδευμένος και, κατά την απόδρασή του από αυτό, λύνει αρκετά μυστήρια σχετικά με τον εαυτό του, αλλά και τον ανεξερεύνητο κόσμο που τον περιέβαλλε. Πρόκειται για τη μεταφορική ιστορία ενός ατόμου, το οποίο απομονωμένο στον μικρόκοσμό του, αδυνατεί να καταλάβει ή να σκεφτεί το τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωή. Τα 8 τραγούδια που περιέχονται στο album ξεδιπλώνουν ψυχικά και φυσικά στάδια από τα οποία περνάει ο χαρακτήρας για να πραγματοποιήσει το πέρασμα από τη λήθη στη συνειδητοποίηση της ασθένειάς του”.

Οι Afformance καταφέρνουν μέσα από αυτά τα 8 τραγούδια-πέρασμα να μας μεταφέρουν μια έντονη ανησυχία που σίγουρα αναζητάει διαφυγή, σαν τον ήρωα της ιστορίας τους, που, παγιδευμένος μέσα στο δάσος (αλλά και τον εαυτό του), αναζητάει επίμονα την έξοδο προς την ελευθερία του.

Το Music for Imaginary film #1 απευθύνεται τόσο σε εκείνες κι εκείνους που επίμονα αγαπούν το post rock αλλά και σε όσους/ες πιστεύουν ότι τα post ακούσματα έχουν στερέψει γι’ αυτούς/ές. Οι Afformance επιδιώκουν μέσα από τους ήχους τους έντονες στιγμές ενδοσκόπησης, αλλά και την εξερεύνηση του κόσμου-δάσους που μας περιβάλλει.

Με το πρώτο τραγούδι του δίσκου (“Intro”) νιώθεις αυτομάτως το άγχος να σε καταβάλει, το οποίο, καθώς περνάνε τα στάδια-τραγούδια, γίνεται συνειδητοποίηση, όπως αναφέρει και η μπάντα, που συνοδεύεται από μια γλυκιά ηρεμία. Το ουρλιαχτό γίνεται αγώνας για αναζήτηση διαφυγής και φωτός και o αγώνας γίνεται λύτρωση. Το τραγούδι “619” που κλείνει τον δίσκο (αναφορά σε κάποιο λεωφορείο-γραμμή προφανώς;) μεταφέρει ένα αίσθημα γαλήνης, αλλά και κυνισμού.Σαν ό,τι προηγήθηκε να ήταν μια ιδέα, μια φαντασίωση (ή η αλήθεια;) και ο επιβάτης ψάχνει να βρει δικές του απαντήσεις σε ένα καθημερινό δρομολόγιο με πορεία κυκλική…

Οι Afformance έφτιαξαν έναν δίσκο-soundtrack που ντύνει όχι μόνο τη φανταστική ταινία τους, αλλά και το κλειστοφοβικό καθημερινό μας τοπίο.

Pop Nihilism:

Ενώ τo Music For Imaginary Film#1 αποπνέει μια έντονη ανησυχία και μυστήριο, στο Pop Nihilism, από τα πρώτα λεπτά του υπέροχου “Perspectivism” που ανοίγει τον δίσκο, προσφέρεται μια αίσθηση πιο ανάλαφρη και ξεκούραστη, αλλά μόνο φαινομενικά! To Pop Nihilism είναι ένας δίσκος που “απαιτεί” περισσότερες ακροάσεις για να σου πει όσα θέλει.

Οι Afformance αποδεικνύουν ότι μπορούν να πειραματιστούν και να συνδέσουν ήχους και επιρροές τους χωρίς να φανούν γραφικοί ή να τους λείψει το συναίσθημα. Post rock μελωδίες και λυρισμός αναμειγνύονται με μια pop, electro και πιο εναλλακτική αφήγηση. Τα γυναικεία φωνητικά που συνοδεύουν τα τραγούδια “Open Mind”, “No Point Return” και “Here, Now, A million years” (από τις δυνατές στιγμές του δίσκου) προσδίδουν μια ονειρική διάσταση στο σκοτεινό και μελαγχολικό ύφος της μπάντας. Το ηχητικό κράμα των Afformance ξετυλίγει έναn βαθύτερο κυνισμό και μια αίσθηση κούρασης που αποδίδουν πετυχημένα το νόημα του τίτλου… Pop Nihilism!

Το Music for Imaginary Film #1 και το Pop Nihilism είναι δύο ολοκληρωμένα και διαφορετικά project. Ωστόσο, οι Afformance καταφέρνουν να φανερώσουν το στίγμα τους και στους δύο δίσκους, αλλά και να δημιουργήσουν τη σύνδεση τους που ίσως αναζητήσουμε.

Φανή Κ.

Vagabon – Infinite Worlds (father/daughter records)

 Είναι πολλές εκείνες οι φορές που κατεβάζεις έναν δίσκο και κάθεται εκεί στα downloads αναμένοντας… Περιμένει να τον ακούσεις και κυρίως να τον ακούσεις και να τον εκτιμήσεις και… να τον ξανακούσεις.

 Κάπως έτσι και με την περίπτωση της Vagabon και το ντεμπούτο της Infinite Worlds, που κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2017, αλλά κατάφερε λίγους μήνες μετά να με κερδίσει για τα καλά.

 Η 24χρονη Vagabon, που το πραγματικό της όνομα είναι Laetitia Tamko, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Καμερούν. Παιδί του bandcamp, η Tamko ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο στη Νέα Υόρκη, όπου ζει από τα 13 της χρόνια. Με το ντεμπούτο της μάλλον δεν θέλει να σου πει κάτι καινούριο, αλλά σίγουρα θέλει να το πει με πολλή ειλικρίνεια και ωραίο indie τρόπο!

 Το “Embers”, πρώτο τραγούδι του δίσκου, σε “πετάει” στην αλήθεια τής Laeticia Tamko, η οποία συστήνεται ως ένα μικρό ψάρι (A small fish I’m just a small fish). Δηλώνει ότι νιώθει μικρή και ίσως αδύναμη μπροστά σε τόσους ψηλούς γύρω της (So small/My feet can barely touch the floor/On the bus, where everybody is tall), η φωνή της, όμως, έχει μια απίστευτη δύναμη και ένταση, ώστε να σου κάνει ξεκάθαρο ότι… δεν θα αφήσει κανένα καρχαρία να την κατασπαράξει!

 Το “Fear and Force” που ακολουθεί χαλαρώνει την ένταση του “Embers” και την επιστρέφει στο “Minneapolis”, στο οποίο η Vagabon με μια ανάσα μοιράζεται σκέψεις της για το μέρος όπου βρίσκεται, έχοντας αφήσει πίσω της το παλιό της σπίτι, κουβαλώντας όμως διάφορες εικόνες και αναμνήσεις (Shuffling around until they all woke up/ Never the same/I can’t go back to the place where I once was/Old home, where I was born).

 Το “Mal a L’aise” είναι η έκπληξη του δίσκου, καθώς αποτελεί μια πολύ διαφορετική σύνθεση. Σαν ένα διάλειμμα ή όνειρο, οι ambient ήχοι του “Mal a L’aise”, που στα γαλλικά σημαίνει δυσφορία(!), σε κάνουν να κλείσεις τα μάτια και να περιπλανηθείς για λίγο στη dream pop αφήγηση της Tamko.

 Tο Infinite Worlds έχει μόνο 8 τραγούδια και διάρκεια μόλις 28 λεπτά! Ωστόσο, σίγουρα δεν είναι ένας… μικρός δίσκος. Η Vagabon δεν βολεύεται στους indie ήχους και τα δυναμικά φωνητικά. Η φωνή της και οι συνθέσεις της άλλοτε “ουρλιάζουν” και άλλοτε σχεδόν ψιθυρίζουν, παρουσιάζοντας πολύ εσωστρεφείς στιγμές της, όπως στο “Cold Apartment” (ίσως η πιο ζεστή και ειλικρινής στιγμή του δίσκου). Το Infinite Worlds σ’ αρπάζει από το χέρι και σε πάει για μισή ώρα μια βόλτα στις σκέψεις και τις νεανικές ανησυχίες τής Vagabon, που αν και δείχνει λίγο χαμένη ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, δύσκολες σχέσεις και καινούριες εικόνες, μάλλον βρίσκει ένα ωραίο καταφύγιο στις μουσικές της κι εμείς καλούς λόγους για να ασχοληθούμε μαζί της!

Φανή Κ.