Carla dal Forno – Look Up Sharp (kallista records)

Στην ερώτηση ποιά είναι εκείνα τα ονόματα που ξεχωρίζουν σήμερα στη μουσική, κατά την ταπεινή μου άποψη, το όνομα της Carla δεν μπορεί να λείπει από τη λίστα της σχετικής απάντησης. Το υλικό στο προ τριετίας ντεμπούτο της, καθώς και στο EP που ακολούθησε ακούγεται φρέσκο και ελκυστικό, κλείνοντας την απόσταση μεταξύ του τρόπου έκφρασης της και του τρόπου που εμείς το αντιλαμβανόμαστε. Πάνω-κάτω ισχύουν τα ίδια και για το νέο της άλμπουμ κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε απολύτως θετικό, ούτε απολύτως αρνητικό.

Σίγουρα υπάρχει μια γερή διάθεση να εμπλουτίσει τον ήχο της περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα της, αν και η μονοσήμαντη φύση των συνθέσεων της δεν επιτρέπει πολλά-πολλά. Θα έλεγα επίσης, ότι υπάρχει μια σκοτεινότερη επίχρωση στα κομμάτια της από όσο μας είχε συνηθίσει, αποτέλεσμα μάλλον της διαβίωσης της σε μεγάλα αστικά κέντρα, όπως το Βερολίνο πριν και τώρα το Λονδίνο. Όλα αυτά όμως, δημιουργούν ένα πανομοιότυπο μοτίβο που διατρέχει όλο το δίσκο, με το νεύρο να απουσιάζει παντελώς. Στο τέλος όμως, όλο αυτό λειτουργεί -έστω στα συγκεκριμένα πλαίσια του- με τις αρκετές όμορφες στιγμές που διαθέτει, ως ένα γοητευτικό υπνωτικό, κάνοντας το Look Up Sharp να αποφεύγει τα όποια μανιχαϊστικά συμπλέγματα που χαρακτηρίζουν -ως επί τω πλείστον- τις δισκοκριτικές.

If you are wondering about the names that stand out in music today, in my humble opinion, Carla’s name cannot be missing from the list of relevant answers. The material in her three years ‘ s ago debut, as well as the ensuing EP, sounds fresh and engaging, closing the gap between the way she expresses herself and the way we perceive her. The same happens, less or more, in her new album and that’s not necessarily either positive or completely negative.

There is certainly a strong disposition to enrich her sound more than her predecessors, although the univocal nature of her compositions is not going to this direction. I would also say that there is a darker essence on her pieces than we were used to, perhaps as a result of her living in big urban centers, such as Berlin before and now in London. All these, however, create an identical pattern throughout the album, with the nerve completely absent. But in the end, all this works – at least in its particular context – with its many beautiful moments, as a charming hypnotic, making Look Up Sharp avoid any Manichaean clusters that characterize mostly the album‘ s reviews.

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

DIIV – Deceiver (captured tracks)

Οι DIIV επιστρέφουν δισκογραφικά, μετά το προ τριετίας άλμπουμ τους, το οποίο τότε είχα βγάλει δίσκο της χρονιάς. Σχεδόν τίποτα δεν φαντάζει το ίδιο για εκείνους, όπως πριν κι αυτό το σχεδόν τίποτα, είναι για καλό! Ακούγοντας το νέο τους πόνημα, νιώθεις τη μπάντα να έχει κυριεύσει το δικό της ήχο, που εντάξει, δεν είναι ολοδικός της, αλλά ακούγοντας τον, καταλαβαίνεις αμέσως σε ποιον ανήκει. Μπορεί οι επιρροές να έρχονται και να παρέρχονται, (βλ. εδώ My Bloody Valentine), αλλά οι καλογραμμένες μελωδίες, τα δεμένα παιξίματα και αυτή η ελαφριά δόση μελαγχολίας στη μουσική τους παραμένει αναλλοίωτη και, ίσως να ακούγεται εδώ στην πιο επιτυχημένη της μορφή.

Όπως συνέβη και στον προκάτοχό του, κανένα κομμάτι του Deceiver δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο Is The Is Are κι αυτό, όχι μόνο λόγω κάποιας ωρίμανσης, αλλά γιατί το μοναδικό στοιχείο που έλειπε συνειδητά στο προαναφερόμενο άλμπουμ, το στοιχείο της έκρηξης, δηλαδή, εδώ εκχύνεται από παντού. Αλλά δεν είναι μόνο ο ήχος ή η δυναμική διάθεση της μπάντας, είναι πρωτίστως το υλικό που, εδώ είναι τόσο συνεκτικό και εμπνευσμένο, ώστε να το χαρακτηρίσουμε ως μια θετική έκπληξη, μέσα σε μια εκπληκτική μουσικά χρονιά. Το γεγονός, ότι κάτι τόσο απλό στη σύνθεσή του ξεπερνά τις όποιες υψηλές προσδοκίες έχει καλλιεργήσει ήδη από πριν, δεν είναι για να υποτιμάται στην εποχή μας!

DIIV are back, after their last (three-years ago) album, which was on my list of top albums for 2016. Almost nothing seems the same for them, as it did before, and this is happening for a good reason! Listening to their new album, you feel that the band has mastered its own sound, which is not completely their own, but only by listening to it, you immediately understand whose it is. Influences may come and go, (f.e. My Bloody Valentine), but well-written melodies, tied plays and this light dose of melancholy in their music remain unaltered and may be heard here in its most successful form.

As it did in its predecessor, no piece of Deceiver could be on Is The Is Are, not only because of a maturity, but because the only element that was consciously missing in the aforementioned album, the element of explosion, that in this album is, poured from everywhere. But it’s not just the sound or the dynamic mood of the band; it’s primarily the material that is so cohesive and inspiring here that we can describe it as a positive surprise, in an amazing musical year. The fact that something so simple in its composition exceeds any high expectations it has already cultivated, is not to be underestimated in these days!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

The Humble Bee & Offthesky – All Other Voices Gone, Only Yours Remains (iikki books)

thehumblebeeoffthesky.againstthesilence.com

Κανένα συναίσθημα δεν χρειάζεται λέξεις για να αποτυπωθεί. Προχωρά τυφλό, αν και ευερέθιστο, συγκεχυμένο, παρ΄ όλες τις συγκεκριμένες του στοχεύσεις. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας των The Humble Bee και Offthesky έχει τη μορφή των παραπάνω και πιο συγκεκριμένα, αυτή μιας ολιγόλογης και χαμηλόφωνης ερωτικής εξομολόγησης.

Αποφεύγοντας μια μελωδική σαφήνεια που θα το έκανε μελό ή πομπώδες, δημιουργεί ένα σύμπαν εύηχης νωχελικότητας. Οι φυσικοί ήχοι οργάνων αναμοχλεύονται με lo-fi λούπες και το υλικό, όπως είναι έτσι απογυμνωμένο, σε απογυμνώνει ως ακροατή, έχοντας ως μόνο προαπαιτούμενο, το να ακουστεί αυτή η γλυκιά, αν και χαμηλότονη ροή, σε υψηλή ένταση, για να σε «πιάσει». Αυτές όμως, είναι και οι αντιθέσεις που κάνουν κάτι, το οτιδήποτε, να ξεχωρίζει!

No emotion needs no words to impress. It goes blind, though irritable, confused, despite all its specific goals. The result of The Humble Bee and Offthesky’s collaboration is in the form of the above and more specifically, a discreet and low-key erotic confession.

Avoiding a melodic clarity that would make it weepy or pompous, it creates a universe of sweet sedations. The natural sounds of the instruments are jammed with lo-fi loops, and the material, as it is so stripped, strips you as a listener, having only a prerequisite to hear this sweet, albeit low-tone, stream as loud as you can. But these are the contrasts that make something, whatever, stand out!

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Konstrukt & Ken Vandermark – Kosmik Bazaar (karl records)

Αν ανοίξουμε το κεφάλαιο των αξιομνημόνευτων συνεργασιών στη σύγχρονη μουσική δεν ξεμπλέκουμε εύκολα. Αν καταπιαστούμε, επίσης, με ένα απτό παράδειγμα του τι σημαίνει επιτυχημένη συνεργασία έχοντας στα χέρια μας ετούτον εδώ το δίσκο, μάλλον, μπλέκουμε άσχημα! Όχι γιατί δεν πληροί τον ορισμό του τί σημαίνει να βγαίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα από μια μουσική σύμπραξη, αλλά γιατί ουσιαστικά τον ξεπερνά.

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν χρειάζεται να προβάλλουμε εδώ τα βαριά βιογραφικά και τις μουσικές αριστείες, αλλά απλώς να επικεντρωθούμε στο υλικό καθαυτό. Τότε θα ακούσουμε νότες-χείμαρρους, μετατοπίσεις υποβάθρων, πολυπρόσωπες, δυναμικές γραμμώσεις και τις αναδιπλώσεις τους. Είναι τόσο πλούσιες, εύρωστες και μεστές οι πτυχές του Kosmik Bazaar το οποίο υπογράφουν οι «πώς δεν είχαν συνεργαστεί νωρίτερα» Τούρκοι Konstrukt με τον Αμερικάνο Ken Vandermark, που το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι αυτός, όπως ως ένα βαθμό ακόμη και οι ίδιες οι συνθέσεις που τον απαρτίζουν, κλείνει σύντομα και κάπως απότομα. Εκτός, αν αυτό είναι ένα σημάδι ότι έπεται συνέχεια. Tamam!

If we open the chapter of memorable collaborations in contemporary music we do not easily unravel. And if we dive into it, with a tangible example of what successful collaboration means, having the album already in our hands, we are probably in trouble! Not because it does not fulfill its definition of what a perfect result from a musical partnership means, but because it actually surpasses it.

We do not need to project here the strong résumés and musical excellences but simply to focus on the material itself. Then we will listen to tonal notes, background shifts, multifaceted, dynamic lines and their folds. The aspects of Kosmik Bazaar signed by Turkish Konstrukt (how they hadn’t worked together before!) and the American Ken Vandermark are so rich and sturdy that its only black mark is that the compositions are closing abruptlyꓼ unless this is a sign of continuity. Tamam!

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

HTRK – Venus In Leo (ghostly international)

Προχωράς μέσα στην οχλοβοή και εκτιμάς την ερημιά, εκείνη με την απόλυτη ησυχία η οποία αποτελεί μια ουτοπία. Δεν είναι, όμως, αυτή η μοναδική διέξοδος, καθώς υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που, λυτρωτικά, σε περιθάλπτουν στο μικρόκοσμο τους. Αν οι HTRK βρίσκονται επάξια, με τα προηγούμενα τους άλμπουμ, στη λίστα αυτών των μουσικών, με το νέο τους πόνημα αγγίζουν την κορυφή. Μια ιδιότυπη κορυφή, όπου η μουσική και προσφέρει ίαση και προκαλεί μια ζάλη παραλυτική.

Οι νέες τους συνθέσεις είναι ακόμη πιο εύστοχες από τις προηγούμενες τους ως προς το κέντρο της όποιας υποκειμενικότητας μας. Ακόμη πιο παραισθητικές και τρυφερές σαν μεσημβρινές ονειροπολήσεις με κλειστά μάτια. Ακολουθώντας την απαρέγκλιτη γραμμή της μίνιμαλ μουσικής γραφής, όλα, η φωνή, οι ατμόσφαιρες, οι ρυθμοί, δένουν αριστουργηματικά, ολοκληρώνοντας ένα φρέσκο και απόλυτα σύγχρονο άκουσμα. Αν, λοιπόν, για κάθε είδους φάρμακο λέγεται ότι χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία, το Venus In Leo συστήνεται για συνεχείς δόσεις, με την μόνη πραγματική παρενέργεια να είναι ο απόλυτος εθισμός σε αυτό!

You walk through the noise of the crowd and you appreciate the wilderness, the one that goes with the absolute calmness which constitutes utopia.Yet, this is not the only way out, as there are some music albums that they redeem you. If HTRK are worthily with their previous albums in the list of this category of music, with thein new one they touch the top. Α peculiar top where music offers cure and a paralytic dizzyness at the same time.

Their new songs are even more apt and to the point than their previous ones. They sound hallucinatory and soft like meridian daydreams with closed eyes. Following an extravagant line of minimalism, all, the voice, the atmospheres, the rythms, they tie perfectly all together, finishing a fresh and and a contemporary listening. So, if for every medicine you need a specific dosage, Venus In Leo is recommended for continuing doses and the only real side effect should be the absolute addiction to it!


Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Iannis Xenakis – Electro-Acoustic Music

Για να βρεις τις ρίζες χρειάζεται να σκάψεις βαθιά. Η ανακάλυψη τους πολλές φορές κρύβει εκπλήξεις, μιας και φανερώνεται ένα άγνωστο παρελθόν, που ούτε διδάσκεται, ούτε μεταφέρεται με κάποιο τρόπο στο τώρα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έρχεσαι σε επαφή με το πλούσιο έργο του Ξενάκη. Σε περιβάλλει μια άγνωστη δύναμη και μια απορία του
πως είναι δυνατόν να έχει κυκλοφορήσει τόσο ρηξικέλευθη μουσική τόσο παλιά! Οι ρίζες, όμως, δεν είναι μόνο για να ανακαλύπτονται, αλλά κυρίως για να τρέφουν τα δέντρα που στηρίζουν. Με αυτό τον τρόπο, ακούγοντας το Electro-Acoustic Music, το οποίο συγκεντρώνει τις πρώτες συνθέσεις του, αντιλαμβάνεσαι ότι πολλά ακούσματα, που θεωρούσες πρωτοπόρα, σήμερα πατάνε, αν δεν το αντιγράφουν κιόλας, σε ένα υλικό που βγήκε πριν 5-6 δεκαετίες! Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τεχνικά αυτό που κρύβουν οι
τέσσερις συνθέσεις του δίσκου, που έχει επανακυκλοφορήσει σε διάφορες
μορφές. Εκείνο που έχει αξία είναι να εστιάσουμε στην τόλμη και το ανοικτό μυαλό του συνθέτη, που ενώ φαντάζει να μη λύνει μαθηματικά τα μουσικά ερωτήματα που θέτει, εντούτοις η δύναμη και το συναίσθημα του υλικού δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Σε αυτό το σημείο είναι που σκέφτεσαι πόσα ονόματα έχουν επηρεαστεί από το συγκεκριμένο έργο του Ξενάκη. Για παράδειγμα, μπορεί να μην υπάρχει καμία αναφορά από τη μεριά των Einsturzende Neuabuten στο συγκεκριμένο συνθέτη, αλλά είναι δύσκολο να ακούσεις το δεύτερο τους άλμπουμ, πιο avant garde και λιγότερο post punk από το ντεμπούτο τους, και να μη σκεφτείς πως, πέραν του γεγονότος ότι και τα δύο ονόματα
έφτιαχναν τα δικά τους μουσικά μέσα με σίδερα και άλλα υλικά, το σημαντικότερο ήταν η ταύτιση της αισθητικής και του ηχοχρώματος της μουσικής τους. Αυτή η αποδόμηση «αρχιτεκτονικής»-industrial υφής μπορεί να μη συναντάται στην περίπτωση του ντεμπούτου των Cluster, αλλά σε αυτό ο ήχος και η όλη προσέγγιση στην ανάδειξη της δυναμικής των ήχων θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το προαναφερθέν υλικό, ταυτόχρονα το σχέδιο στο εξώφυλλο θα μπορούσε άνετα να ανήκει στα σχεδιαγράμματα του Ξενάκη! Κάπως έτσι οι αποστάσεις των δεκαετιών μηδενίζονται και η μουσική και ό,τι εκείνη κουβαλά μέσα της μένουν ατόφια!

Einsturzende Neubauten – Zeichnungen den Patienten O.T. (listen)

Cluster – Self-titled (listen)

Μπάμπης Κολτράνης

Loscil – Equivalents (kranky)

Όπως υπάρχουν εικόνες που φωτίζονται μόνο στο σκοτάδι ως άλλα απότοκα νυχτών, μυστικών και άλλων δαιμονίων, έτσι υπάρχουν και μουσικές που γίνονται αντιληπτές κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ακρόασης. Welcome to headphone music! Υπάρχει μια τέτοια λεπτεπίλεπτη σύγκρουση ηχητικών κυμάτων και υπόγειων ρευμάτων και στο νέο άλμπουμ του Loscil όπου μια ακρόαση στα πεταχτά δεν το βοηθά να απλώσει επ’ ουδενί τις αρετές του. Αλλά που κολλάει όλο αυτό στη μέση ενός καλοκαιριού οπουδήποτε;

Κι όμως αυτή η σύνθεση αργών ήχων απέναντι στις κινήσεις μιας φύσης που υπακούει στο αεράκι του Αυγούστου δημιουργεί τη δική της όαση ηρεμίας. Ένα ξεφύσημα ακολουθεί κάθε κομμάτι του δίσκου αυτού το οποίο είναι σαν να αποτελεί μια σύντομη αποτύπωση όλου του υλικού. Μια μελωδικότητα σίγουρα κρύβεται πίσω από όλα αυτά, όπως και αρκετοί λόγοι ώστε όχι μόνο να καταβυθιστούμε στη συγκεκριμένη δουλειά αυτού του Καναδού δημιουργού, αλλά και να καταπιαστούμε με όλο το έργο του.

As there are images illuminating only in the dark as if they were offsprings of the night, secrets and other deamons, so there are music that can be understood under certain listening circumstances. Welcome to headphone music! There is such a subtle collision of sound waves and underground currents in the new album of Loscil which if you just listen unattentively you don’t let it unwind its virtues at all. But where does all of this fit in the middle of summer?

Yet, that slow composition opposed to the nature’s movements, submitting itself to the august breeze, creates your own oasis of calmness. An exhale follows every track of the record which is the fingerprint of the whole record. The melody is certainly behind it, along with other reasons why we should not only dive into this very work of this Canadian creator, but to look through all of his work.


Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Translation: Θάνος Θ