The Sweet Release Of Death – The Blissful Joy Of Living (subroutine records)

thesweetreleaseofdeath2019.againstthesilence.com

Όταν μια μπάντα έχει κατακτήσει τον δικό της ήχο, έχει την άνεση να “επαναλαμβάνεται” χωρίς να κουράζει. Αυτό συμβαίνει με τους TSROD και τη νέα τους κυκλοφορία που έρχεται να πατήσει στα χνάρια του προ τριετίας άλμπουμ τους, το οποίο είχα προσωπικά εκθειάσει. Το νέο τους υλικό, κάτι μεταξύ EP και φουλ δίσκου, είναι τόσο οικείο ως προς την ηχώ του προκάτοχου του, που ακούγοντας το μου έρχονται ξεκάθαρα εικόνες από την εποχή των τότε ακροάσεων του!

Δεν είναι, όμως, αυτές οι μοναδικές εικόνες που δημιουργεί, ούτε οι μοναδικές θετικές του παρενέργειες, καθώς το τρίο, κι εδώ, παίζει με ένα αυθόρμητο συναίσθημα, μια γλυκιά απόγνωση και μια γοητευτική δυναμική. Μπορεί το νέο τους υλικό να υστερεί σε ποικιλία τεχνοτροπιών, αλλά κερδίζει σε όλα τα υπόλοιπα που κάνουν ένα κιθαριστικό άκουσμα να φαντάζει ισοπεδωτικό για κόσμο που νομίζει ότι είχε εξαντλήσει τις ανακαλύψεις του όσον αφορά τον ανεξάρτητο ροκ ήχο. Οπότε πάλι ξανά…

When a band has established its unique sound, it has the ability to repeat oneself without being tedious. That is exactly what is happening with TSROD and their new release which follows in the footsteps of their previous, three year old album, which I personally had fully praised. Their new material, something between an EP and a full album, is so familiar with the sound of its predecessor that clear visions of the time when i was listening to it comes to mind!

These are not the only images the album creates, nor its only positive side- effects, as the trio again plays music with spontaneous feeling, a sweet despair and a charming strength. Their new material might fall short of style variety, but it wins on every other aspect that makes their music seem crushing to those people who thought that they had discovered all there is to be discovered in the indie rock genre. So here we go again….

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Six Steps Above The Earth – Step 5 (self-released)

Όλα είναι ήχος. Κάπου το έχουμε ξαναγράψει, κάπου το έχετε ξαναδιαβάσει και κάπως, αποτελεί μια πραγματικότητα που απασχολεί όλες τις σύγχρονες μπάντες. Όχι αδίκως, θα έλεγα, καθώς είτε αποδεικνύεται από το παρελθόν ότι ο ήχος αποτελεί ένα βασικό συστατικό μιας δουλειάς που θα αντέξει στο χρόνο, είτε αυτός θα κάνει να ξεχωρίσει κάτι σήμερα, με την έννοια ότι σαφώς και “όλα” έχουν παιχτεί, αλλά το θέμα είναι το πώς έχουν παιχτεί! Οι SSATE το γνωρίζουν καλά αυτό και μάλιστα, στα συν του σχήματος είναι ότι παρακολουθούν και το τι συμβαίνει μουσικά έξω, χωρίς να παγιδεύονται σε κάτι συγκεκριμένο.

Μια απόδειξη είναι η νέα τους κασετική κυκλοφορία που περιέχει δύο συνθέσεις, οι οποίες αρχικά ξεχωρίζουν στυλιστικά από το υπόλοιπο τους υλικό και επίσης, χαρακτηρίζονται από ένα νεύρο που σπάνια συναντάται στα μέρη μας. Αν η πρώτη σύνθεση θυμίζει αρκετά δουλειές των Sunn O))) και η δεύτερη παλιές δουλειές των Nadja, δε σημαίνει ότι υπάρχει κάποιου είδους αντιγραφή. Με ένα μυστικό τρόπο, πιο πολύ συνδέεται ετούτο το υλικό με τις προηγούμενες τους κυκλοφορίες, παρά με κάτι άλλο. Δεν ξέρω, βέβαια, αν αυτός ο καλοφτιαγμένος, αλλά ψυχρός μινιμαλισμός τους, μπορεί να οδηγήσει σε κάτι, πέρα από μία περιπλάνηση. Αυτή λοιπόν, συνεχίζεται και στο πέμπτο τους βήμα, το οποίο ούτε καταλήγει κάπου συγκεκριμένα ούτε όμως είναι αυτός ο σκοπός του.

Μπάμπης Κολτράνης

Carla dal Forno – Look Up Sharp (kallista records)

Στην ερώτηση ποιά είναι εκείνα τα ονόματα που ξεχωρίζουν σήμερα στη μουσική, κατά την ταπεινή μου άποψη, το όνομα της Carla δεν μπορεί να λείπει από τη λίστα της σχετικής απάντησης. Το υλικό στο προ τριετίας ντεμπούτο της, καθώς και στο EP που ακολούθησε ακούγεται φρέσκο και ελκυστικό, κλείνοντας την απόσταση μεταξύ του τρόπου έκφρασης της και του τρόπου που εμείς το αντιλαμβανόμαστε. Πάνω-κάτω ισχύουν τα ίδια και για το νέο της άλμπουμ κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε απολύτως θετικό, ούτε απολύτως αρνητικό.

Σίγουρα υπάρχει μια γερή διάθεση να εμπλουτίσει τον ήχο της περισσότερο σε σχέση με τα προηγούμενα της, αν και η μονοσήμαντη φύση των συνθέσεων της δεν επιτρέπει πολλά-πολλά. Θα έλεγα επίσης, ότι υπάρχει μια σκοτεινότερη επίχρωση στα κομμάτια της από όσο μας είχε συνηθίσει, αποτέλεσμα μάλλον της διαβίωσης της σε μεγάλα αστικά κέντρα, όπως το Βερολίνο πριν και τώρα το Λονδίνο. Όλα αυτά όμως, δημιουργούν ένα πανομοιότυπο μοτίβο που διατρέχει όλο το δίσκο, με το νεύρο να απουσιάζει παντελώς. Στο τέλος όμως, όλο αυτό λειτουργεί -έστω στα συγκεκριμένα πλαίσια του- με τις αρκετές όμορφες στιγμές που διαθέτει, ως ένα γοητευτικό υπνωτικό, κάνοντας το Look Up Sharp να αποφεύγει τα όποια μανιχαϊστικά συμπλέγματα που χαρακτηρίζουν -ως επί τω πλείστον- τις δισκοκριτικές.

If you are wondering about the names that stand out in music today, in my humble opinion, Carla’s name cannot be missing from the list of relevant answers. The material in her three years ‘ s ago debut, as well as the ensuing EP, sounds fresh and engaging, closing the gap between the way she expresses herself and the way we perceive her. The same happens, less or more, in her new album and that’s not necessarily either positive or completely negative.

There is certainly a strong disposition to enrich her sound more than her predecessors, although the univocal nature of her compositions is not going to this direction. I would also say that there is a darker essence on her pieces than we were used to, perhaps as a result of her living in big urban centers, such as Berlin before and now in London. All these, however, create an identical pattern throughout the album, with the nerve completely absent. But in the end, all this works – at least in its particular context – with its many beautiful moments, as a charming hypnotic, making Look Up Sharp avoid any Manichaean clusters that characterize mostly the album‘ s reviews.

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

DIIV – Deceiver (captured tracks)

Οι DIIV επιστρέφουν δισκογραφικά, μετά το προ τριετίας άλμπουμ τους, το οποίο τότε είχα βγάλει δίσκο της χρονιάς. Σχεδόν τίποτα δεν φαντάζει το ίδιο για εκείνους, όπως πριν κι αυτό το σχεδόν τίποτα, είναι για καλό! Ακούγοντας το νέο τους πόνημα, νιώθεις τη μπάντα να έχει κυριεύσει το δικό της ήχο, που εντάξει, δεν είναι ολοδικός της, αλλά ακούγοντας τον, καταλαβαίνεις αμέσως σε ποιον ανήκει. Μπορεί οι επιρροές να έρχονται και να παρέρχονται, (βλ. εδώ My Bloody Valentine), αλλά οι καλογραμμένες μελωδίες, τα δεμένα παιξίματα και αυτή η ελαφριά δόση μελαγχολίας στη μουσική τους παραμένει αναλλοίωτη και, ίσως να ακούγεται εδώ στην πιο επιτυχημένη της μορφή.

Όπως συνέβη και στον προκάτοχό του, κανένα κομμάτι του Deceiver δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στο Is The Is Are κι αυτό, όχι μόνο λόγω κάποιας ωρίμανσης, αλλά γιατί το μοναδικό στοιχείο που έλειπε συνειδητά στο προαναφερόμενο άλμπουμ, το στοιχείο της έκρηξης, δηλαδή, εδώ εκχύνεται από παντού. Αλλά δεν είναι μόνο ο ήχος ή η δυναμική διάθεση της μπάντας, είναι πρωτίστως το υλικό που, εδώ είναι τόσο συνεκτικό και εμπνευσμένο, ώστε να το χαρακτηρίσουμε ως μια θετική έκπληξη, μέσα σε μια εκπληκτική μουσικά χρονιά. Το γεγονός, ότι κάτι τόσο απλό στη σύνθεσή του ξεπερνά τις όποιες υψηλές προσδοκίες έχει καλλιεργήσει ήδη από πριν, δεν είναι για να υποτιμάται στην εποχή μας!

DIIV are back, after their last (three-years ago) album, which was on my list of top albums for 2016. Almost nothing seems the same for them, as it did before, and this is happening for a good reason! Listening to their new album, you feel that the band has mastered its own sound, which is not completely their own, but only by listening to it, you immediately understand whose it is. Influences may come and go, (f.e. My Bloody Valentine), but well-written melodies, tied plays and this light dose of melancholy in their music remain unaltered and may be heard here in its most successful form.

As it did in its predecessor, no piece of Deceiver could be on Is The Is Are, not only because of a maturity, but because the only element that was consciously missing in the aforementioned album, the element of explosion, that in this album is, poured from everywhere. But it’s not just the sound or the dynamic mood of the band; it’s primarily the material that is so cohesive and inspiring here that we can describe it as a positive surprise, in an amazing musical year. The fact that something so simple in its composition exceeds any high expectations it has already cultivated, is not to be underestimated in these days!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

The Humble Bee & Offthesky – All Other Voices Gone, Only Yours Remains (iikki books)

thehumblebeeoffthesky.againstthesilence.com

Κανένα συναίσθημα δεν χρειάζεται λέξεις για να αποτυπωθεί. Προχωρά τυφλό, αν και ευερέθιστο, συγκεχυμένο, παρ΄ όλες τις συγκεκριμένες του στοχεύσεις. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας των The Humble Bee και Offthesky έχει τη μορφή των παραπάνω και πιο συγκεκριμένα, αυτή μιας ολιγόλογης και χαμηλόφωνης ερωτικής εξομολόγησης.

Αποφεύγοντας μια μελωδική σαφήνεια που θα το έκανε μελό ή πομπώδες, δημιουργεί ένα σύμπαν εύηχης νωχελικότητας. Οι φυσικοί ήχοι οργάνων αναμοχλεύονται με lo-fi λούπες και το υλικό, όπως είναι έτσι απογυμνωμένο, σε απογυμνώνει ως ακροατή, έχοντας ως μόνο προαπαιτούμενο, το να ακουστεί αυτή η γλυκιά, αν και χαμηλότονη ροή, σε υψηλή ένταση, για να σε «πιάσει». Αυτές όμως, είναι και οι αντιθέσεις που κάνουν κάτι, το οτιδήποτε, να ξεχωρίζει!

No emotion needs no words to impress. It goes blind, though irritable, confused, despite all its specific goals. The result of The Humble Bee and Offthesky’s collaboration is in the form of the above and more specifically, a discreet and low-key erotic confession.

Avoiding a melodic clarity that would make it weepy or pompous, it creates a universe of sweet sedations. The natural sounds of the instruments are jammed with lo-fi loops, and the material, as it is so stripped, strips you as a listener, having only a prerequisite to hear this sweet, albeit low-tone, stream as loud as you can. But these are the contrasts that make something, whatever, stand out!

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Konstrukt & Ken Vandermark – Kosmik Bazaar (karl records)

Αν ανοίξουμε το κεφάλαιο των αξιομνημόνευτων συνεργασιών στη σύγχρονη μουσική δεν ξεμπλέκουμε εύκολα. Αν καταπιαστούμε, επίσης, με ένα απτό παράδειγμα του τι σημαίνει επιτυχημένη συνεργασία έχοντας στα χέρια μας ετούτον εδώ το δίσκο, μάλλον, μπλέκουμε άσχημα! Όχι γιατί δεν πληροί τον ορισμό του τί σημαίνει να βγαίνει ένα άρτιο αποτέλεσμα από μια μουσική σύμπραξη, αλλά γιατί ουσιαστικά τον ξεπερνά.

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν χρειάζεται να προβάλλουμε εδώ τα βαριά βιογραφικά και τις μουσικές αριστείες, αλλά απλώς να επικεντρωθούμε στο υλικό καθαυτό. Τότε θα ακούσουμε νότες-χείμαρρους, μετατοπίσεις υποβάθρων, πολυπρόσωπες, δυναμικές γραμμώσεις και τις αναδιπλώσεις τους. Είναι τόσο πλούσιες, εύρωστες και μεστές οι πτυχές του Kosmik Bazaar το οποίο υπογράφουν οι «πώς δεν είχαν συνεργαστεί νωρίτερα» Τούρκοι Konstrukt με τον Αμερικάνο Ken Vandermark, που το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι αυτός, όπως ως ένα βαθμό ακόμη και οι ίδιες οι συνθέσεις που τον απαρτίζουν, κλείνει σύντομα και κάπως απότομα. Εκτός, αν αυτό είναι ένα σημάδι ότι έπεται συνέχεια. Tamam!

If we open the chapter of memorable collaborations in contemporary music we do not easily unravel. And if we dive into it, with a tangible example of what successful collaboration means, having the album already in our hands, we are probably in trouble! Not because it does not fulfill its definition of what a perfect result from a musical partnership means, but because it actually surpasses it.

We do not need to project here the strong résumés and musical excellences but simply to focus on the material itself. Then we will listen to tonal notes, background shifts, multifaceted, dynamic lines and their folds. The aspects of Kosmik Bazaar signed by Turkish Konstrukt (how they hadn’t worked together before!) and the American Ken Vandermark are so rich and sturdy that its only black mark is that the compositions are closing abruptlyꓼ unless this is a sign of continuity. Tamam!

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

HTRK – Venus In Leo (ghostly international)

Προχωράς μέσα στην οχλοβοή και εκτιμάς την ερημιά, εκείνη με την απόλυτη ησυχία η οποία αποτελεί μια ουτοπία. Δεν είναι, όμως, αυτή η μοναδική διέξοδος, καθώς υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που, λυτρωτικά, σε περιθάλπτουν στο μικρόκοσμο τους. Αν οι HTRK βρίσκονται επάξια, με τα προηγούμενα τους άλμπουμ, στη λίστα αυτών των μουσικών, με το νέο τους πόνημα αγγίζουν την κορυφή. Μια ιδιότυπη κορυφή, όπου η μουσική και προσφέρει ίαση και προκαλεί μια ζάλη παραλυτική.

Οι νέες τους συνθέσεις είναι ακόμη πιο εύστοχες από τις προηγούμενες τους ως προς το κέντρο της όποιας υποκειμενικότητας μας. Ακόμη πιο παραισθητικές και τρυφερές σαν μεσημβρινές ονειροπολήσεις με κλειστά μάτια. Ακολουθώντας την απαρέγκλιτη γραμμή της μίνιμαλ μουσικής γραφής, όλα, η φωνή, οι ατμόσφαιρες, οι ρυθμοί, δένουν αριστουργηματικά, ολοκληρώνοντας ένα φρέσκο και απόλυτα σύγχρονο άκουσμα. Αν, λοιπόν, για κάθε είδους φάρμακο λέγεται ότι χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία, το Venus In Leo συστήνεται για συνεχείς δόσεις, με την μόνη πραγματική παρενέργεια να είναι ο απόλυτος εθισμός σε αυτό!

You walk through the noise of the crowd and you appreciate the wilderness, the one that goes with the absolute calmness which constitutes utopia.Yet, this is not the only way out, as there are some music albums that they redeem you. If HTRK are worthily with their previous albums in the list of this category of music, with thein new one they touch the top. Α peculiar top where music offers cure and a paralytic dizzyness at the same time.

Their new songs are even more apt and to the point than their previous ones. They sound hallucinatory and soft like meridian daydreams with closed eyes. Following an extravagant line of minimalism, all, the voice, the atmospheres, the rythms, they tie perfectly all together, finishing a fresh and and a contemporary listening. So, if for every medicine you need a specific dosage, Venus In Leo is recommended for continuing doses and the only real side effect should be the absolute addiction to it!


Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane