Chaos Control Vol. 1 by ENDROPI

Τι κάνει μια συναυλιακή βραδιά πετυχημένη; Η προσέλευση του κόσμου; Οι επιδόσεις των συγκροτημάτων; Η πολιτική χροιά της; Οι κοινωνικές περιπτύξεις που αναπτύσσονται εντός της; Όλα αυτά μαζί; Αν κάτι,πέραν αυτών, μας διαφεύγει, είναι μάλλον γιατί κρύβεται καλά (και ολίγη μεταφυσική στον πρόλογο για την ατμόσφαιρα). Οπότε η απάντηση είναι προφανής και περικλείει όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, τα οποία και υπήρχαν σε έντονο βαθμό στη βραδιά που διοργάνωσε η ομάδα ENDROPI στη Νομική την περασμένη Παρασκευή.

Ο φεμινιστικός χαρακτήρας της σχετικά νεοσύστατης ομάδας δεν έντυσε απλώς τον χώρο με τον αντίστοιχο λόγο, αλλά με έναν μαγικό τρόπο φρόντισε ο πολύς κόσμος που προσήλθε να είναι “καλής πάστας”. Κοινώς, έλειπαν οι ματσό γραφικές περσόνες και οι τσαμπουκαλεμένες συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν αντίστοιχα diy σκηνικά. Από την άλλη, οι κοινωνικές συναναστροφές που αναπτύχθηκαν στον χώρο, εντός του live και στο προαύλιο, ήταν έντονες και, φαντάζομαι, εποικοδομητικές. Αυτό, άλλωστε, χαρακτηρίζει τέτοιου είδους βραδιές που αποτελούν μια σημαντική νότα στον ευρύτερο α/α χώρο και, προσωπικά, μου θύμισε κάποια καλά σαββατόβραδα στη Βίλα Αμαλίας – αν κι εκεί το βάρος έπεφτε περισσότερο στα πηγαδάκια έξω, παρά στο live μέσα. Εδώ, όμως, πιστεύω πως η ισορροπία που τηρήθηκε ήταν η ιδανική, καθώς δεν έλειψε το έντονο ενδιαφέρον και για τις μπάντες, που ούτως ή άλλως δίνουν τον ξεχωριστό τόνο της εκάστοτε βραδιάς.

Ως προς αυτές, θα προσπαθήσω να ’μαι σύντομος, γιατί, όσο να ’ναι, πέντε μπάντες δεν είναι και λίγες, όπως δεν είναι λίγες και οι μπίρες που τις συνόδεψαν (εξαιρούνται οι παρευρισκόμεν@). Οι Αρχή του Τέλους έκαναν την αρχή, με το τέλος να φαντάζει μακρινό εκείνη τη στιγμή. Παντελώς λογικά, ο ήχος δεν ήταν ακόμη αυτός που θα έπρεπε, εξάλλου ο χώρος δεν βοηθά και πολύ σε αντίστοιχα live σκηνικά. Πέραν αυτού, η μπάντα απέδωσε στα γνωστά στάνταρ της σε έναν ήδη γεμάτο χώρο.

Οι Ghostland, στη συνέχεια, είχαν την τιμητική τους, γιατί η εμφάνισή τους συνέπεσε χρονικά με την παρουσίαση του πρώτου εθιστικού δείγματος–σε μορφή βίντεο κλιπ– από τον επερχόμενο δίσκο που θα βγάλουν στην Manic Depression. Αν κρίνουμε από τη μεστότητα της εμφάνισής τους, καθώς και το υλικό που ακούσαμε και το οποίο θα πλαισιώνει το ντεμπούτο τους, πιθανόν να μην έχουμε δει τίποτα ακόμη, για το πού μπορεί να φτάσει το σχήμα αυτό.

Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν οι Ιταλοί Horror Vacui, οι οποίοι μπορεί να κουβαλούσαν ένα ρετρό image και ήχο, αλλά το πάθος που είχαν τους έδινε πολλούς πόντους υπέρ! Προσωπικά, με κούρασαν λίγο με τα μονοδιάστατα κομμάτια τους και βγήκα να πάρω αέρα, μιας και η βραδιά είχε συνέχεια. Οι cold i, λοιπόν, αντιμετώπισαν κάποια τεχνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να μην τους βοηθήσει ο ήχος καθ’ όλη την εμφάνισή τους. Μιας και ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα, νομίζω ότι θα χρειαστώ κι άλλη βραδιά για να αντιληφθώ τη συναυλιακή πλευρά τους, καθώς για τη δισκογραφία τους έχω γράψει πρόσφατα την άποψή μου.

Όσο για τους Chain Cult, αυτό που είδα ήταν μια πολύ δεμένη μπάντα που χρειάζεται να δουλέψει περισσότερο πάνω στο προσωπικό της στίγμα. Το πέρασμα της ώρας, όμως, δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια στο να μείνω μέχρι τέλους, καθώς δημιουργούνταν ένα άγχος ως προς την ώρα που θα πέρναγε το κίτρινο νυχτολούλουδο των Πατησίων με το μίνιμαλ όνομα “11”, για να μας πάει σπίτι. Κάποια στιγμή πέρασε κι αυτό, και η βραδιά επισήμως έλαβε τέλος. Αλλά η συνέχεια για την ομάδα ENDROPI και των ημεδαπών μπαντών που διάνθισαν το φεστιβάλ μένει ανοιχτότατη!

ΥΓ. Ευχαριστούμε τις Koproskilo Prodatsun για τηνευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών από τη βραδιά!Μ

Bob Coltrane

Athens without answers

Ακούγεται περίεργο αλλά η Αθήνα, η οποία είναι μια μητρόπολη με όλη τη σημασία της λέξεως, δεν έχει πολυτραγουδηθεί, δείγμα ίσως της ακόμη πιο περίεργης αγάπης που νιώθουν οι κάτοικοί της για αυτή. Επίσης, η συνεχής γιγάντωσή της αποκαλύπτει μια σχέση μίσους της απέναντι στην άνιση, αλλά πλούσια ιστορία της. Αυτοκαταστροφική απέναντι στις φυσικές κληρονομιές της, άπληστη χωροταξικά, πάντοτε χαοτική, βρίσκει όμως μια ισορροπία ανάμεσα στο τι θα μπορούσε να είναι και τι έχει αποφύγει να γίνει. Γιατί, πέραν όλων των δεινών της, υπάρχουν και τα στοιχεία της που την κάνουν ευρηματική, φιλόξενη με τον δικό της τρόπο και ζωντανή με τη διττή έννοια του όρου.

Πολλές φορές η Αθήνα, όπως κάθε μεγαλούπολη, έχει μια ακατανόητη γλώσσα για να σου αποκαλύψει τα μυστικά της νοήματα και ως προς αυτό η punk/hc παράδοσή της έχει καταθέσει τον οβολό της για να περιγράψει πώς είναι να μένεις εδώ. Δεν είναι μόνο ότι αυτή η μουσική εμπεριέχει όλα, μα όλα, τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν πριν για την Αθήνα, αλλά επίσης συνεχίζει να βγάζει νέο υλικό που είναι σαν να μιλά για αυτή λες και δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς. Εν είδει ενός καζαμία ψυχογεωγραφικού χαρακτήρα, λοιπόν, ας δούμε περιληπτικά τι έχουμε να περιμένουμε φέτος από την ιδιόμορφη αυτή φλέβα που κυλά στη μητρόπολη.

Ξεκίνημα με τους Ruined Families, την μπάντα που βροντοφώναξε ότι η Αθήνα δεν έχει απαντήσεις, κάτι που όσο τη ζεις, τόσο το νιώθεις στο πετσί σου. Η συγκεκριμένη μπάντα κινείται στους ρυθμούς του επόμενου βήματος μετά το αριστουργηματικό προπέρσινο άλμπουμ τους και προς αυτήν τη κατεύθυνση θα κυκλοφορήσει ένα split μέσα στο 2018 με μια φιλικά προσκείμενη μπάντα τους. Ως προς την υποστήριξη του αναμενόμενου νέου υλικού τους, θα έχουμε μια σειρά συναυλιών εντός και εκτός συνόρων, αλλά ακόμη είναι νωρίς να ειπωθεί κάτι παραπάνω.

 

 

Σειρά έχουν οι Αρχή του Τέλους. Ο προγραμματισμός βέβαια για τα ημεδαπά σχήματα δεν ήταν ποτέ το φόρτε τους, αλλά υπάρχει νέο υλικό της μπάντας και η διάθεση να το κυκλοφορήσει σε μορφή άλμπουμ μέσα στο νέο έτος. Ας θωρακιστούμε επ’ αυτού όμως με την κατάλληλη υπομονή, καλού κακού. Τώρα, για τους Youth Crusher, στη σύνθεση των οποίων συναντάμε μέλη των Cut Off, τα πράγματα είναι πιο απλά καθώς ανακοινώθηκε ότι σύντομα θα βγει το νέο demo EP της μπάντας ως συνέχεια της αντίστοιχης περσινής κυκλοφορίας τους. Επίσης στο πρόγραμμα τον Μάρτη είναι μια περιοδεία στην Ανατολική Ακτή των Η.Π.Α., οπότε ας ελπίσουμε να μην τους κρατήσουν εκεί οικόσιτους!

 

 

Υπάρχει μια μπάντα, σίγουρα όχι η μοναδική, που αποδεικνύει τη φιλόξενη φύση της Αθήνας η οποία συνοψίζεται στην εξής φράση: “έρχεσαι να μείνεις για λίγο και περνάς όλη σου τη ζωή εδώ χωρίς να το καταλάβεις”. Τα μέλη των Ομίχλη έχουν ως τόπο καταγωγής τη Θεσσαλονίκη, αλλά πλέον μένουν μόνιμα Αθήνα και δουλεύουν πάνω στο νιοστό άλμπουμ τους, το οποίο αναμένεται να βγει χοντρικά πριν το καλοκαίρι.

Για κλείσιμο έχουμε ένα πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα και την πρώτη του κυκλοφορία, δείγμα ότι αυτή η πόλη δεν θα κουραστεί ποτέ να εκκολάπτει το νέο. Νέο με τη μορφή του παλιού βεβαίως, μιας και οι Chain Cult, που αποτελούνται από μέλη των Αρχή του Τέλους, Dirty Wombs και Conspiracy Of Denial, παίζουν αυτό το σκοτεινό και γρήγορο post-punk το οποίο ως ρετρό άκουσμα έχει πέραση αυτές τις ημέρες. Για αυτόν τον λόγο χρειάζεται μια τέτοιου ύφους κυκλοφορία να εμπεριέχει κάτι το ιδιαίτερο για να ξεχωρίσει από τον σωρό, αν και βέβαια οι ομοιότητες με τον ήχο των Nervosas μόνο ως θετικό στοιχείο μπορούν να καταγραφούν. Η επίσημη, μάλιστα, ημερομηνία κυκλοφορίας ως η πρώτη Γενάρη υποδηλώνει τους καλύτερους οιωνούς για μια χρονιά στην οποία όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον μας σε αυτή την πόλη που ζούμε.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Against The Silence VI

 Τα λόγια σκιαγραφούν το νόημα στη μουσική. Δίνουν τον τόνο, αφήνουν το στίγμα και διατρανώνουν το ανθρώπινο στοιχείο στον πυρήνα της. Λόγια που περιγράφουν συναισθήματα, πολιτικές σκέψεις και εξομολογήσεις μετουσιώνονται σε ποίηση που αναζητά την πράξη. Η φετινή συλλογή μας, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες, περιέχει κυρίως κομμάτια με στίχους. Αυτοί μπαίνουν στο πρώτο πλάνο μεταφέροντας μια εύφλεκτη ενέργεια στις ίδιες τις συνθέσεις. Ο συγκροτημένος χαρακτήρας τους στέκει κόντρα σε μια εποχή που δεν ευνοεί την ατομική δημιουργία και τα συλλογικά εγχειρήματα, αλλά την ίδια τη σιωπή.

…Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

(Μ. Αναγνωστάκης)

 Η νέα μας συλλογή έχει ως στόχο να δηλώσουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ. Ως προς αυτό οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που μας στήριξε και φέτος. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλες τις μπάντες και τα label που πρόθυμα αποδέχτηκαν το κάλεσμά μας να συμμετέχουν και να δώσουν εν τέλει πνοή στην Against The Silence VI!

 Words draw the meaning in music. They provide the tone, leave their mark and they empower the human element within the music’s core. Words that describe feelings, political views and confessions, are getting converted into poetry that is looking to put things into action. This year’s music collection, in contrast to all of our previous ones, contains mainly songs with lyrics. Lyrics come in the foreground transfering an explosive energy into the compositions. Their structured character goes against an era that doesn‘t support the individual‘s creation and the collective ventures, but only the silence.

The words should be hammered down like nails, So they will not be blown away by the wind (M. Anagnostakis)

 The aim of our new music collection is to state that we are still here. That happened because of all of you who stood by us during the past year, and who we would like to thank for your support. We would also like to thank all of the bands and the labels that happily accepted our invite to participate and eventually bring Against the Silence VI into life!

01 OISEAUX-TEMPÊTE – Electrique Résistance

02 The Sweet Release Of Death – Does A Bear Shit In The Woods

03 Rank/Xerox – Zero Hour

04 The Lumes – Satan

05 Rope Sect – Tarantist

06 Αρχή του Τέλους – Ο Χρόνος

07 cold i – Ποτέ (Never)

08 Cynical Ants – Normaliser

09 Caudal – Threever (Live in Berlin 28.3.15/previously unreleased)

10 Inwolves – Fukuwa (non-album track)

Artwork made by Alexia Lougaki (https://www.behance.net/AlexiaLou)

Αρχή Του Τέλους – Κάθαρση (self-released)

arxitoutelous.againstthesilence

 Όπως είπε ένας φίλος πρόσφατα «στο πανκ τα νέα μαθαίνονται στόμα με στόμα και τα καλά άλμπουμ φεύγουν χέρι με χέρι σα ζεστά ψωμάκια». Μεγάλη αλήθεια, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο χώρος ήταν ανέκαθεν πολιτικοποιημένος, οι μπάντες μονοπωλούν τις σκηνές στις καταλήψεις κι ο κόσμος που τις παρακολουθεί χρόνια ξέρει που να πάει και πότε ώστε να προλάβει μία από τις 300-500 κόπιες που κυκλοφορούν με αυτοεκδόσεις ή μέσω ανεξάρτητων δισκογραφικών.

 Μια μικρή βόλτα στα Εξάρχεια αρκεί να σε διαβεβαιώσει πως όσα γράφονται δεν απέχουν ιδιαίτερα από την πραγματικότητα. Οι κολώνες και οι τοίχοι είναι ντυμμένοι με αφίσες συναυλιών ονομάτων της αθηναϊκής πανκ σκηνής, γίνεται εκθετικά δυσκολότερο να τις παρακολουθήσεις.

 Κάπου εδώ ανοίγει το κενό για ένα παράδειγμα. Αρχή του Τέλους. Εξαιρετικό όνομα μπάντας; Ναι, αδιαμφισβήτητα. Καινούργιοι; Ούτε καν. Σχηματίστηκαν το 2000, πηγαίναμε ακόμα δημοτικό εμείς οι άβγαλτοι. Ε, εντάξει, underground τύποι με ένα ντέμο και με το ζόρι ένα άλμπουμ τώρα πρόσφατα να υποθέσω; Πάλι λάθος είσαι. Δοκίμασε καλύτερα 5 ντέμο και 3 άλμπουμ με τελευταίο την Κάθαρση, γι αυτή θα μιλήσουμε τώρα. Στα υπόλοιπα θα σε πείσω να ανατρέξεις. Θα βγεις χαμένος αν δεν το κάνεις.

 Η Κάθαρση κυκλοφορεί διαδικτυακά τον Νοέμβρη του μισητού 2016. Ακολουθεί τον Θόρυβο του ’09 και την Πτώση του ’13. Ακόμη κι αν ήθελα να παραβλέψω τον λειτουργικό συμβολισμό των τίτλων, δε θα μπορούσα. Η μπάντα, όπως και ο καθένας μας, διανύει μια διαδρομή και για κάθε σημαντικό σταθμό της ηχογραφεί κι από έναν δίσκο. Είστε, λοιπόν, τυχεροί αν τους συναντάτε για πρώτη φορά στην Κάθαρση και είστε ημιτελείς, αν δεν ανατρέξετε στο παρελθόν που τους οδηγεί στο τώρα.

 Ο ήχος τους δε διαφέρει εκπληκτικά από ό,τι περιμένεις από μια πανκ μπάντα και αυτό είναι θετικό. Χρειάζεσαι μια αφετηρία για να αρχίσεις να απομακρύνεσαι λίγο λίγο από αυτή (βλ. Το Χρώμα του Προσώπου του ’05 όπου αποδεικνύουν ότι μπορούν να σπάσουν το φράγμα του είδους με μεγαλύτερες σε έκταση και συναισθηματισμό συνθέσεις ). Οι στίχοι τους, όμως, είναι ένα το ένα κλικ αριστερά που κάνει τη διαφορά. Οι Αρχή του Τέλους παρατηρούν τον κόσμο να συνεχίζει την ατέρμονη λούπα του και θέλουν να κατέβουν. Όχι σα φυγάδες όμως, θα κάνουν σαματά πριν σιωπήσουν.

 Στην Κάθαρση ξεκινάμε με τον “Χρόνο”, που δε τελειώνει ποτέ και μες τη δίνη του είναι «τροφή για τα θηρία η κάθε ψυχή». Η παντοδυναμία του πάνω μας γεννά τον “Φόβο”, αλλά εμείς ξεγελιόμαστε με την χορευτική εισαγωγή και ούτε που καταλαβαίνουμε ότι φτάνουμε «σιγά σιγά στην άρνηση του ίδιου του εαυτού μας». Η “Γρίπη” έρχεται να ρίξει αφοριστικά τους τόνους της έξαψής μας («είσαι σκλάβος, για πάντα σκλάβος»), αλλά θα πάρουμε τα τσακισμένα μας όνειρα και θα τα κάνουμε παραλήρημα στο στόμα μας μες τα δυόμιση λεπτά του “Θα της πει”. Εξάλλου, “Έξω από τη Βαγδάτη” στοιχειώνεται το κάθε μας λεπτό. Στο “Όσο ανασαίνω” ξέρουμε -κι εγώ κι εσείς- πως είμαστε αδύναμοι να αντέξουμε τη σιωπή και στα αυτιά μας ηχεί το καλωσόρισμα στην αρχή και στα ρουθούνια μας μυρίζει θάνατο. “Καλωσήρθες στη Λύπη”, εδώ διανυκτερεύει, μες το απέραντο λευκό, η “Κάθαρση”. Κι αυτό το μακρινό ταξίδι έφτασε στο τέλος…

Βικτώρια Λαμπροπούλου

I Want The Moon – Αρχή Του Τέλους – Mass Culture/Fields Of Locust

I Want The Moon – Downfall ep

 

iwantthemoon.againstthesilence

 

Το να ζητάς το φεγγάρι δεν είναι δα και μεγάλο πράγμα. Το έχουν ήδη πράξει τραγουδώντας οι Leatherface και οι Poison Girls, αλλά ήρθε η ώρα να το δηλώσουν δισκογραφικά και οι Αθηναίοι I Want The Moon. Με έναν ήχο που ισορροπεί μεταξύ ενός κατάμαυρου hardcore και ενός αισθηματικού punk, προσφέρουν τέσσερα κομμάτια που φτιάχτηκαν για να ικανοποιούν πλήρως το συναίσθημα της τσίτας. Αυτό δηλαδή που αισθάνονται δυστυχώς όχι μόνο οι συγκεκριμένοι ζώντας στην συγκεκριμένη σχιζοφρενική πόλη που λέγεται Αθήνα. Ειδικά το μοναδικό κομμάτι που ο Αλέξης τραγουδά στην μητρική του γλώσσα, αποδίδεται πιο πειστικά από τα υπόλοιπα αυτό το ψυχογεωγραφικό στοιχείο που προηγουμένως αναφέρθηκε. Είναι μάλλον και η αμεσότητα των στίχων σε αυτό που το αναδεικνύει ως το πιο εκκωφαντικό τραγούδι της συγκεκριμένη κυκλοφορίας. Αν και βέβαια ο γράφων νιώθει περισσότερο οικεία στην πρώτη πλευρά του δεκάιντσου αυτού όπου οι μελωδίες είναι πιο ευκρινείς, αν και το δεμένο παίξιμο των ρυθμικών ή μη μερών υπάρχει και στις δυο πλευρές. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αυτό το ep μπαίνει με τα προτεινόμενα ημεδαπά δισκάκια για φέτος.

 

 

Αρχή Του Τέλους – Πτώση (free download)

 

αρχη-του-τέλους.againstthesilence

 

Η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί κι αυτή ένα κομμάτι του μουσικού καμβά που δρα εντός του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού πολιτικού και πολιτισμικού χώρου και ίσως για αυτόν τον λόγο θα περίμενε κανείς να ακολουθούν punk μονοπάτια. Έλα ντε όμως που αυτό που φτιάχνουν ακούγεται ιδιαίτερο καθώς ενσωματώνουν άριστα post punk επιρροές. Το ακόμη πιο ιδιαίτερο είναι πως χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο κι ενώ είναι γνωστό πως πολύ δύσκολα δένει κάτι άλλο εκτός από τα Αγγλικά με τον ήχο αυτό. Εδώ οι ίδιοι βέβαια τόλμησαν να διασκευάσουν Στέρεο Νόβα, θα κολλούσαν στην αποκλειστική χρήση της ημεδαπής γλώσσας, εφόσον κρίνεται από την πλευρά τους προτιμητέα; Η φωνή που όντως αποτελεί σημαντικό στοιχείο της μουσικής τους μπορεί ίσως να ξενίσει αρχικά με τον έντονο χρωματισμό της αλλά στη συνέχεια φαντάζει απόλυτα εναρμονισμένη με τις μελωδίες που ντύνει. Είναι και αυτή η επανάληψη των ωμών στίχων που ταιριάζει με τα λιτά μοτίβα που ξεδιπλώνει επίμονα η μπάντα. Εκεί είναι που ολοκληρώνεται η εικόνα  και παίρνει ζωή η όλη ακρόαση που περιέχει το στοιχείο της συναισθηματικής έντασης και της κοινωνικοπολιτικής κραυγής, χωρίς να ξεπέφτει σε υπερβολές. Όσο για την φήμη που θέλει τον drummer της μπάντας να παρευρίσκεται με τουλάχιστον μία από τις μπάντες που παίζει σε κάθε αυτοοργανωμένο συναυλιακό γεγονός της πρωτεύουσας, και όχι μόνο, προς το παρόν παραμένει ανυπόστατη.

 

 

<a>http://www.mediafire.com/download/wwe8ehv6yqym49y/a.T.t.-Ptosi%282013%29NetEdition.rar</a&gt;

 

Mass Culture/Fields Of Locust split ep (name your price)

 

massculture/fieldsoflocust

 

Ενδεδειγμένη πλέον είναι η πρακτική της split κυκλοφορίας δυο σχημάτων που μοιράζονται κοινές αντιλήψεις στα πολιτικά και στα μουσικά. Οι δυο αυτές μπάντες με ήδη κατατεθειμένη μια πρώτη δισκογραφική δουλειά φαίνεται πως έχουν βρει μια χημεία όχι μόνο ως προς το πολιτικό κομμάτι αλλά και ως προς το αισθητικό. Στην πρώτη πλευρά οι πρωτευουσιάνοι Mass Culture δείχνουν να απομακρύνονται ελαφρώς από το προηγούμενο τους ep προσθέτοντας μια νυχτερινή αύρα στον ήχο τους. Ίσως να οφείλεται στην drone εισαγωγή και στην μετέπειτα χρήση κυκλικών δυναμικών όπου στόχος είναι μια σθεναρή ατμοσφαιρικότητα  και όχι μια ανάδειξη μελωδιών. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως το post rock υποχωρεί ως στοιχείο του ήχου τους και βγαίνει μπροστά το sludge/stoner, πάντα όμως αρμονικά ανεπτυγμένο.

Όπως βέβαια συμβαίνει με τους Πατρινούς Fields Of Locust στην δεύτερη πλευρά όπου προχωράνε αρκετά βήματα μπροστά από το ντεμπούτο τους και από το ξεκίνημα, μας επιφυλάσσουν ένα εκπληκτικό μουσικό «χαλί» που θυμίζει στην αίσθηση που περνά το δεύτερο μέρος του απίστευτου “March Into The Sea” των Pelican. Αμέσως μετά έρχεται το “Conqueror” που από την πρώτη νότα σε υπνωτίζει χωρίς να φαντάζεσαι τι θα ακολουθήσει. Τα φωνητικά και το όλο ύφος κλίνουν περισσότερο προς το hardcore πάντα με μια ριζοσπαστική ματιά, όπως διαφαίνεται και στη μεγάλη διάρκεια του κομματιού. Τώρα από το να προσπαθήσουμε να βάλουμε ετικέτα στο συνολικό άθροισμα των δυο όχι τόσο διαφορετικών πλευρών, χίλιες φορές να εστιάσουμε στο καθαυτό μουσικό μέρος αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας κυκλοφορίας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης