Against The Silence VI

 Τα λόγια σκιαγραφούν το νόημα στη μουσική. Δίνουν τον τόνο, αφήνουν το στίγμα και διατρανώνουν το ανθρώπινο στοιχείο στον πυρήνα της. Λόγια που περιγράφουν συναισθήματα, πολιτικές σκέψεις και εξομολογήσεις μετουσιώνονται σε ποίηση που αναζητά την πράξη. Η φετινή συλλογή μας, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες, περιέχει κυρίως κομμάτια με στίχους. Αυτοί μπαίνουν στο πρώτο πλάνο μεταφέροντας μια εύφλεκτη ενέργεια στις ίδιες τις συνθέσεις. Ο συγκροτημένος χαρακτήρας τους στέκει κόντρα σε μια εποχή που δεν ευνοεί την ατομική δημιουργία και τα συλλογικά εγχειρήματα, αλλά την ίδια τη σιωπή.

…Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

(Μ. Αναγνωστάκης)

 Η νέα μας συλλογή έχει ως στόχο να δηλώσουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ. Ως προς αυτό οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που μας στήριξε και φέτος. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλες τις μπάντες και τα label που πρόθυμα αποδέχτηκαν το κάλεσμά μας να συμμετέχουν και να δώσουν εν τέλει πνοή στην Against The Silence VI!

 Words draw the meaning in music. They provide the tone, leave their mark and they empower the human element within the music’s core. Words that describe feelings, political views and confessions, are getting converted into poetry that is looking to put things into action. This year’s music collection, in contrast to all of our previous ones, contains mainly songs with lyrics. Lyrics come in the foreground transfering an explosive energy into the compositions. Their structured character goes against an era that doesn‘t support the individual‘s creation and the collective ventures, but only the silence.

The words should be hammered down like nails, So they will not be blown away by the wind (M. Anagnostakis)

 The aim of our new music collection is to state that we are still here. That happened because of all of you who stood by us during the past year, and who we would like to thank for your support. We would also like to thank all of the bands and the labels that happily accepted our invite to participate and eventually bring Against the Silence VI into life!

01 OISEAUX-TEMPÊTE – Electrique Résistance

02 The Sweet Release Of Death – Does A Bear Shit In The Woods

03 Rank/Xerox – Zero Hour

04 The Lumes – Satan

05 Rope Sect – Tarantist

06 Αρχή του Τέλους – Ο Χρόνος

07 cold i – Ποτέ (Never)

08 Cynical Ants – Normaliser

09 Caudal – Threever (Live in Berlin 28.3.15/previously unreleased)

10 Inwolves – Fukuwa (non-album track)

Artwork made by Alexia Lougaki (https://www.behance.net/AlexiaLou)

Αρχή Του Τέλους – Κάθαρση (self-released)

arxitoutelous.againstthesilence

 Όπως είπε ένας φίλος πρόσφατα «στο πανκ τα νέα μαθαίνονται στόμα με στόμα και τα καλά άλμπουμ φεύγουν χέρι με χέρι σα ζεστά ψωμάκια». Μεγάλη αλήθεια, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο χώρος ήταν ανέκαθεν πολιτικοποιημένος, οι μπάντες μονοπωλούν τις σκηνές στις καταλήψεις κι ο κόσμος που τις παρακολουθεί χρόνια ξέρει που να πάει και πότε ώστε να προλάβει μία από τις 300-500 κόπιες που κυκλοφορούν με αυτοεκδόσεις ή μέσω ανεξάρτητων δισκογραφικών.

 Μια μικρή βόλτα στα Εξάρχεια αρκεί να σε διαβεβαιώσει πως όσα γράφονται δεν απέχουν ιδιαίτερα από την πραγματικότητα. Οι κολώνες και οι τοίχοι είναι ντυμμένοι με αφίσες συναυλιών ονομάτων της αθηναϊκής πανκ σκηνής, γίνεται εκθετικά δυσκολότερο να τις παρακολουθήσεις.

 Κάπου εδώ ανοίγει το κενό για ένα παράδειγμα. Αρχή του Τέλους. Εξαιρετικό όνομα μπάντας; Ναι, αδιαμφισβήτητα. Καινούργιοι; Ούτε καν. Σχηματίστηκαν το 2000, πηγαίναμε ακόμα δημοτικό εμείς οι άβγαλτοι. Ε, εντάξει, underground τύποι με ένα ντέμο και με το ζόρι ένα άλμπουμ τώρα πρόσφατα να υποθέσω; Πάλι λάθος είσαι. Δοκίμασε καλύτερα 5 ντέμο και 3 άλμπουμ με τελευταίο την Κάθαρση, γι αυτή θα μιλήσουμε τώρα. Στα υπόλοιπα θα σε πείσω να ανατρέξεις. Θα βγεις χαμένος αν δεν το κάνεις.

 Η Κάθαρση κυκλοφορεί διαδικτυακά τον Νοέμβρη του μισητού 2016. Ακολουθεί τον Θόρυβο του ’09 και την Πτώση του ’13. Ακόμη κι αν ήθελα να παραβλέψω τον λειτουργικό συμβολισμό των τίτλων, δε θα μπορούσα. Η μπάντα, όπως και ο καθένας μας, διανύει μια διαδρομή και για κάθε σημαντικό σταθμό της ηχογραφεί κι από έναν δίσκο. Είστε, λοιπόν, τυχεροί αν τους συναντάτε για πρώτη φορά στην Κάθαρση και είστε ημιτελείς, αν δεν ανατρέξετε στο παρελθόν που τους οδηγεί στο τώρα.

 Ο ήχος τους δε διαφέρει εκπληκτικά από ό,τι περιμένεις από μια πανκ μπάντα και αυτό είναι θετικό. Χρειάζεσαι μια αφετηρία για να αρχίσεις να απομακρύνεσαι λίγο λίγο από αυτή (βλ. Το Χρώμα του Προσώπου του ’05 όπου αποδεικνύουν ότι μπορούν να σπάσουν το φράγμα του είδους με μεγαλύτερες σε έκταση και συναισθηματισμό συνθέσεις ). Οι στίχοι τους, όμως, είναι ένα το ένα κλικ αριστερά που κάνει τη διαφορά. Οι Αρχή του Τέλους παρατηρούν τον κόσμο να συνεχίζει την ατέρμονη λούπα του και θέλουν να κατέβουν. Όχι σα φυγάδες όμως, θα κάνουν σαματά πριν σιωπήσουν.

 Στην Κάθαρση ξεκινάμε με τον “Χρόνο”, που δε τελειώνει ποτέ και μες τη δίνη του είναι «τροφή για τα θηρία η κάθε ψυχή». Η παντοδυναμία του πάνω μας γεννά τον “Φόβο”, αλλά εμείς ξεγελιόμαστε με την χορευτική εισαγωγή και ούτε που καταλαβαίνουμε ότι φτάνουμε «σιγά σιγά στην άρνηση του ίδιου του εαυτού μας». Η “Γρίπη” έρχεται να ρίξει αφοριστικά τους τόνους της έξαψής μας («είσαι σκλάβος, για πάντα σκλάβος»), αλλά θα πάρουμε τα τσακισμένα μας όνειρα και θα τα κάνουμε παραλήρημα στο στόμα μας μες τα δυόμιση λεπτά του “Θα της πει”. Εξάλλου, “Έξω από τη Βαγδάτη” στοιχειώνεται το κάθε μας λεπτό. Στο “Όσο ανασαίνω” ξέρουμε -κι εγώ κι εσείς- πως είμαστε αδύναμοι να αντέξουμε τη σιωπή και στα αυτιά μας ηχεί το καλωσόρισμα στην αρχή και στα ρουθούνια μας μυρίζει θάνατο. “Καλωσήρθες στη Λύπη”, εδώ διανυκτερεύει, μες το απέραντο λευκό, η “Κάθαρση”. Κι αυτό το μακρινό ταξίδι έφτασε στο τέλος…

Βικτώρια Λαμπροπούλου

I Want The Moon – Αρχή Του Τέλους – Mass Culture/Fields Of Locust

I Want The Moon – Downfall ep

 

iwantthemoon.againstthesilence

 

Το να ζητάς το φεγγάρι δεν είναι δα και μεγάλο πράγμα. Το έχουν ήδη πράξει τραγουδώντας οι Leatherface και οι Poison Girls, αλλά ήρθε η ώρα να το δηλώσουν δισκογραφικά και οι Αθηναίοι I Want The Moon. Με έναν ήχο που ισορροπεί μεταξύ ενός κατάμαυρου hardcore και ενός αισθηματικού punk, προσφέρουν τέσσερα κομμάτια που φτιάχτηκαν για να ικανοποιούν πλήρως το συναίσθημα της τσίτας. Αυτό δηλαδή που αισθάνονται δυστυχώς όχι μόνο οι συγκεκριμένοι ζώντας στην συγκεκριμένη σχιζοφρενική πόλη που λέγεται Αθήνα. Ειδικά το μοναδικό κομμάτι που ο Αλέξης τραγουδά στην μητρική του γλώσσα, αποδίδεται πιο πειστικά από τα υπόλοιπα αυτό το ψυχογεωγραφικό στοιχείο που προηγουμένως αναφέρθηκε. Είναι μάλλον και η αμεσότητα των στίχων σε αυτό που το αναδεικνύει ως το πιο εκκωφαντικό τραγούδι της συγκεκριμένη κυκλοφορίας. Αν και βέβαια ο γράφων νιώθει περισσότερο οικεία στην πρώτη πλευρά του δεκάιντσου αυτού όπου οι μελωδίες είναι πιο ευκρινείς, αν και το δεμένο παίξιμο των ρυθμικών ή μη μερών υπάρχει και στις δυο πλευρές. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αυτό το ep μπαίνει με τα προτεινόμενα ημεδαπά δισκάκια για φέτος.

 

 

Αρχή Του Τέλους – Πτώση (free download)

 

αρχη-του-τέλους.againstthesilence

 

Η συγκεκριμένη μπάντα αποτελεί κι αυτή ένα κομμάτι του μουσικού καμβά που δρα εντός του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού πολιτικού και πολιτισμικού χώρου και ίσως για αυτόν τον λόγο θα περίμενε κανείς να ακολουθούν punk μονοπάτια. Έλα ντε όμως που αυτό που φτιάχνουν ακούγεται ιδιαίτερο καθώς ενσωματώνουν άριστα post punk επιρροές. Το ακόμη πιο ιδιαίτερο είναι πως χρησιμοποιούν ελληνικό στίχο κι ενώ είναι γνωστό πως πολύ δύσκολα δένει κάτι άλλο εκτός από τα Αγγλικά με τον ήχο αυτό. Εδώ οι ίδιοι βέβαια τόλμησαν να διασκευάσουν Στέρεο Νόβα, θα κολλούσαν στην αποκλειστική χρήση της ημεδαπής γλώσσας, εφόσον κρίνεται από την πλευρά τους προτιμητέα; Η φωνή που όντως αποτελεί σημαντικό στοιχείο της μουσικής τους μπορεί ίσως να ξενίσει αρχικά με τον έντονο χρωματισμό της αλλά στη συνέχεια φαντάζει απόλυτα εναρμονισμένη με τις μελωδίες που ντύνει. Είναι και αυτή η επανάληψη των ωμών στίχων που ταιριάζει με τα λιτά μοτίβα που ξεδιπλώνει επίμονα η μπάντα. Εκεί είναι που ολοκληρώνεται η εικόνα  και παίρνει ζωή η όλη ακρόαση που περιέχει το στοιχείο της συναισθηματικής έντασης και της κοινωνικοπολιτικής κραυγής, χωρίς να ξεπέφτει σε υπερβολές. Όσο για την φήμη που θέλει τον drummer της μπάντας να παρευρίσκεται με τουλάχιστον μία από τις μπάντες που παίζει σε κάθε αυτοοργανωμένο συναυλιακό γεγονός της πρωτεύουσας, και όχι μόνο, προς το παρόν παραμένει ανυπόστατη.

 

 

<a>http://www.mediafire.com/download/wwe8ehv6yqym49y/a.T.t.-Ptosi%282013%29NetEdition.rar</a&gt;

 

Mass Culture/Fields Of Locust split ep (name your price)

 

massculture/fieldsoflocust

 

Ενδεδειγμένη πλέον είναι η πρακτική της split κυκλοφορίας δυο σχημάτων που μοιράζονται κοινές αντιλήψεις στα πολιτικά και στα μουσικά. Οι δυο αυτές μπάντες με ήδη κατατεθειμένη μια πρώτη δισκογραφική δουλειά φαίνεται πως έχουν βρει μια χημεία όχι μόνο ως προς το πολιτικό κομμάτι αλλά και ως προς το αισθητικό. Στην πρώτη πλευρά οι πρωτευουσιάνοι Mass Culture δείχνουν να απομακρύνονται ελαφρώς από το προηγούμενο τους ep προσθέτοντας μια νυχτερινή αύρα στον ήχο τους. Ίσως να οφείλεται στην drone εισαγωγή και στην μετέπειτα χρήση κυκλικών δυναμικών όπου στόχος είναι μια σθεναρή ατμοσφαιρικότητα  και όχι μια ανάδειξη μελωδιών. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως το post rock υποχωρεί ως στοιχείο του ήχου τους και βγαίνει μπροστά το sludge/stoner, πάντα όμως αρμονικά ανεπτυγμένο.

Όπως βέβαια συμβαίνει με τους Πατρινούς Fields Of Locust στην δεύτερη πλευρά όπου προχωράνε αρκετά βήματα μπροστά από το ντεμπούτο τους και από το ξεκίνημα, μας επιφυλάσσουν ένα εκπληκτικό μουσικό «χαλί» που θυμίζει στην αίσθηση που περνά το δεύτερο μέρος του απίστευτου “March Into The Sea” των Pelican. Αμέσως μετά έρχεται το “Conqueror” που από την πρώτη νότα σε υπνωτίζει χωρίς να φαντάζεσαι τι θα ακολουθήσει. Τα φωνητικά και το όλο ύφος κλίνουν περισσότερο προς το hardcore πάντα με μια ριζοσπαστική ματιά, όπως διαφαίνεται και στη μεγάλη διάρκεια του κομματιού. Τώρα από το να προσπαθήσουμε να βάλουμε ετικέτα στο συνολικό άθροισμα των δυο όχι τόσο διαφορετικών πλευρών, χίλιες φορές να εστιάσουμε στο καθαυτό μουσικό μέρος αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας κυκλοφορίας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης