Live Xiu Xiu/Άγγελος Κυρίου

Καθισμένος έξω από το Temple όπου θα έπαιζαν οι Xiu Xiu, παρατήρησα κάτι που με είχε βάλει και παλιά σε σκέψεις. Καθώς ήταν λίγος ο κόσμος που καθόταν ή περνούσε μπροστά μου, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αυτόν που θα πήγαινε στην ίδια συναυλία με μένα από αυτόν που θα πήγαινε κάπου αλλού. Βέβαια, ήταν καθημερινή και έλειπαν οι στιλιστικές ακρότητες (ή μάλλον οι κοινότοπες μετριότητες), αλλά και πάλι, κοτζάμ avant garde pop noise σχήμα έπαιζε με queer ευαισθησίες και δεκάξι χρόνια ιστορία, οπότε περίμενα κάτι εμάς τους συναθροίσμεν@ς να μας ξεχώριζε. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι κατά μία έννοια όλο αυτό έχει τα καλά του και δεν χρειάζεται να βάλεις τα “κακά σου” για να δεις μια τέτοιου ύφους συναυλία. Μπορεί όμως να ξεφτίζουν τα πρότυπα με τους (όχι και τόσο) άτυπους κανόνες τους, αλλά στο τέλος όλα τείνουν να φαντάζουν ίδια. Σαν το να πηγαίνεις σε ένα εντεχνάδικο παραδίπλα είναι το ίδιο με το να πηγαίνεις σε μια noise συναυλία. Όλα καταλήγουν να σου κάνουν το ίδιο, γιατί ίσως δεν δίνεις και πολλή σημασία σε αυτά. Τη σκέψη ακολούθησαν απτά παραδείγματα της κατάστασης αυτής, όπως η χρήση του messenger εν ώρα live, η μανιώδης λήψη άχρηστων βίντεο, οι ασταμάτητες συνομιλίες των γύρω σου κ.ά., αλλά κάπου έπρεπε να σταματήσει το όλο παραλήρημα, γιατί ξεκινούσε η συναυλία.

Το όνομα που την άνοιξε ήταν ο Άγγελος Κυρίου. Με μια λέξη, θα χαρακτήριζα την εμφάνισή του ως παρένθεση. Αν υπήρχε μία περίπτωση στις εκατό αυτό το και καλά ψαγμένο σαλατικό να έχει μια ουσία, σίγουρα δεν ήταν η τυχερή του μέρα. Φανταστείτε μια παρέα να πίνει μπάφους και να γράφει μουσική, να τη στέλνει σε μερικά lifestyle free press, αυτά να ενθουσιάζονται όπως μόνο αυτά ξέρουν, να τους σπονσοράρουν με την αγορά νέων μουσικών οργάνων, η παρέα να σπάει, να μένει ένας και να αναγκάζεται να γράψει μόνος του τη μουσική κι ενώ έχουν τελειώσει οι μπάφοι. Τόσο κακό!

Μετά τη σαραντάλεπτη παρένθεση και με τον χώρο να γεμίζει όσο ακριβώς έπρεπε, βγήκαν οι Xiu Xiu, όπως εξάλλου αναμενόταν. Αυτό που δεν αναμενόταν, από την πλευρά μου τουλάχιστον, ήταν η πλούσια σε συναίσθημα και καλώς εννοούμενη ένταση. Περιττό να πω το στερεοτυπικό “έπαιξαν καλύτερα από ό,τι στους δίσκους”, αλλά, διάολε, εδώ έκαναν με ευκολία τα κους κους των γύρω μου να σιγήσουν ακόμη και στις πιο απαλές στιγμές του σετ, τα χασμουρητά να εξαφανιστούν, τα κινητά να μαζευτούν σε μεγάλο βαθμό και μόνο ένα απλό “I love you” από μια οπαδό καταμεσής του τελευταίου τραγουδιού να παρεμβληθεί με γλυκό και αστείο τρόπο στο όλο σκηνικό. Κάθε κομμάτι είχε τον δικό του χαρακτήρα, διατηρώντας όμως μια συνοχή λυρισμού και πηγαίου θορύβου. Τα προηχογραφημένα μέρη ήταν απλώς η βάση για να πατήσουν τα δύο μέλη της μπάντας με τα κρουστά, τα πλήκτρα, την κιθάρα, το μικρόφωνο και διάφορα άλλα που ξεχνάω πώς τα λένε. Από το πρώτο λεπτό μέχρι και το δεύτερο encore δημιούργησαν μια δική τους ατμόσφαιρα και με έκαναν να μην μπορώ να θυμηθώ άλλο live που να έμοιαζε σαν κι αυτό. Τέτοιος ενθουσιασμός από μένα μάλιστα που λόγω μιας αλλαγής της τελευταίας στιγμής βρέθηκα ευτυχώς στην τρίτη ζωντανή εμφάνιση τους στα μέρη μας.

Βγαίνοντας, χωρίς να το πολυσκεφτώ αισθάνθηκα ότι τελικά κάτι κοινό είχαμε εμείς που μόλις είχαμε παρακολουθήσει τη συναυλία. Κάτι απροσδιόριστο, σαν οι Xiu Xiu να μας είχαν κοινωνήσει ένα πνεύμα που μας έφερε κοντά έστω για λίγο, πολύ λίγο, αλλά εν τέλει αρκετό.

 

Μπάμπης Κολτράνης