Siavash Amini – Serus (room40)

Όλα είναι ήχος και δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη γνώση για να τον αφήσεις να σε διαπεράσει, παρά μόνο διάθεση για αναζήτηση, πέρα από τα τετριμμένα. Γιατί ο ήχος είναι παντού και καθετί μουσικό που τον προσομοιάζει, δε μπορεί, παρά να γίνεται πιστευτό. Η μουσική του Siavash Amini μας έχει αγκαλιάσει πολλές φορές και ο λόγος που μιλά μέσα μας και,εν τέλει, μας πείθει κάθε, μα κάθε φορά, είναι το συναίσθημα που απηχεί.

Πέρα από τη θεματική κάθε φορά, όπου εδώ έχουμε την ενασχόληση με τη νύχτα, είναι τόσο γοητευτική η εναλλαγή φυσικών ήχων με τις ερημικές ατμόσφαιρες που πάντα ο χρόνος κυλά υπέρ της. Σίγουρα, το ερώτημα είναι πού μπορεί να φτάσει αυτή η μουσική, μέχρι ποιό σημείο μπορεί να καταφέρει να συγκινεί χωρίς, ωστόσο, να καταντά προβλέψιμη. Η απάντηση είναι απλή, φτάνει μέχρι εκεί που την αφήνει η υποκειμενικότητα μας κι εκεί δεν υπάρχουν όρια.


Everything is sound and you do not need any special knowledge to let it pierce you, but only the desire to search beyond the trivial. And this is because the sound is everywhere and everything that resembles music can only be made believable. Siavash Amini’s music has embraced us many times, and the reason for that is that he “speaks” to us and ultimately convinces us, every now and then, because of the feeling he has.

Apart from the theme, where we deal with the night, it is so fascinating to alternate natural sounds with the desert atmospheres that time flows in favor. The question, of course, is where is the reaching point of this music, to what extent it can manage to move without, however, becoming predictable. The answer is simple, it goes where our subjectivity leaves it and there are no limits.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Leo Svirsky – River Without Banks (Unseen Worlds)

Έχεις περπατήσει σε μέρη που η φύση αναδεικνύει το ταλέντο της συνθέτοντας ήχους, χρώματα, μονοπάτια, ποτάμια και ρυάκια, καταρράκτες και πυκνά δάση. Έχεις θαυμάσει αυτό το συνθετικό της θαύμα (πάντα με την προυπόθεση ότι εκεί δεν έχει επέμβει ο ανθρώπινος παράγοντας καταστρέφοντας την αρμονία της). Όσο κι αν θαυμάζεις το τοπίο δεν είναι πάντα αυτονόητο ότι μπορείς να μετουσιώσεις την εικόνα αυτή σε ήχο, πόσο μάλλον σε μελωδία. Ευτυχώς για όλους εμάς, υπάρχουν εκείνοι οι δημιουργοί που το καταφέρνουν άριστα.

Ο δίσκος του Leo Svirsky River Without Banks ολοκληρώθηκε μετά απο 4 χρόνια δουλειάς και αποτελεί φόρο τιμής, εκτίμησης και αγάπης στη δασκάλα πιάνου του Leo, της Irina. Ο τίτλος παραπέμπει στο βιβλίο του συζύγου της, του Henry Orlov και στο κεφάλαιο Tree of Music, όπου ο Orlov μας εξιστορεί τη σύνθεση των ιερών μουσικών δύσης και ανατολής, σε ήχους προερχόμενους από παραδόσεις καλά κρυμμένες στο χρόνο, αλλά και σε ηχητικούς θησαυρούς της φύσης.

Το αποτέλεσμα; ένα οδοιπορικό στα υγρά μονοπάτια του ποταμού. Μια ιμπρεσιονιστική απεικόνιση της μελωδίας, αυτό το ποτάμι που ρέει, κυλά, τόσο φυσικά, τόσο μελωδικά, με τον ρομαντισμό και την τρυφερότητα να ακολουθεί τη ροή του. Η κυριαρχία του πιάνου είναι καθηλωτική. Υπάρχει μια διαστρωμάτωση και μια ομοιομορφία παράλληλα με μια μινιμαλιστική πληρότητα που σε κρατά δέσμιό της σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.


You have walked in places where nature highlights its talent by synthesizing sounds, colors, paths, rivers and streams, waterfalls and dense forests. You have admired this synthetic miracle (always provided that the human factor has not intervened by destroying  the harmony). No matter how much you admire the scenery, it is not always obvious that you can translate this image into melody. Fortunately for all of us, there are those creators who do it perfectly.

Leo Svirsky’ s album, River Without Banks, was completed after 4 years of work and it is a tribute, appreciation and love to Leo’s piano teacher, Irina. The title refers to her husband’s book, Henry Orlov and the chapter of “Tree of Music”, where Orlov narrates the composition of the sacred music of the West and the East, in sounds derived from traditions well hidden in time, but also in the treasures of nature.

The result is a trek along the wet trails of the river. An impressionistic depiction of melody, the river flows, both natural and melodic, with romance and tenderness following. The dominance of the piano is immutable. There is a stratification and uniformity alongside a minimalist fullness that holds you captive throughout the album.

Sylvia Ioannou

HTRK – Venus In Leo (ghostly international)

Προχωράς μέσα στην οχλοβοή και εκτιμάς την ερημιά, εκείνη με την απόλυτη ησυχία η οποία αποτελεί μια ουτοπία. Δεν είναι, όμως, αυτή η μοναδική διέξοδος, καθώς υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που, λυτρωτικά, σε περιθάλπτουν στο μικρόκοσμο τους. Αν οι HTRK βρίσκονται επάξια, με τα προηγούμενα τους άλμπουμ, στη λίστα αυτών των μουσικών, με το νέο τους πόνημα αγγίζουν την κορυφή. Μια ιδιότυπη κορυφή, όπου η μουσική και προσφέρει ίαση και προκαλεί μια ζάλη παραλυτική.

Οι νέες τους συνθέσεις είναι ακόμη πιο εύστοχες από τις προηγούμενες τους ως προς το κέντρο της όποιας υποκειμενικότητας μας. Ακόμη πιο παραισθητικές και τρυφερές σαν μεσημβρινές ονειροπολήσεις με κλειστά μάτια. Ακολουθώντας την απαρέγκλιτη γραμμή της μίνιμαλ μουσικής γραφής, όλα, η φωνή, οι ατμόσφαιρες, οι ρυθμοί, δένουν αριστουργηματικά, ολοκληρώνοντας ένα φρέσκο και απόλυτα σύγχρονο άκουσμα. Αν, λοιπόν, για κάθε είδους φάρμακο λέγεται ότι χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία, το Venus In Leo συστήνεται για συνεχείς δόσεις, με την μόνη πραγματική παρενέργεια να είναι ο απόλυτος εθισμός σε αυτό!

You walk through the noise of the crowd and you appreciate the wilderness, the one that goes with the absolute calmness which constitutes utopia.Yet, this is not the only way out, as there are some music albums that they redeem you. If HTRK are worthily with their previous albums in the list of this category of music, with thein new one they touch the top. Α peculiar top where music offers cure and a paralytic dizzyness at the same time.

Their new songs are even more apt and to the point than their previous ones. They sound hallucinatory and soft like meridian daydreams with closed eyes. Following an extravagant line of minimalism, all, the voice, the atmospheres, the rythms, they tie perfectly all together, finishing a fresh and and a contemporary listening. So, if for every medicine you need a specific dosage, Venus In Leo is recommended for continuing doses and the only real side effect should be the absolute addiction to it!


Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Ceremony – In The Spirit World Now (relapse)

ceremony.inthespirit.againstthesilence

Ως συνήθως, όταν μια σκηνή δίνει ό,τι έχει να δώσει μουσικά, αποσυντίθεται και τα μέλη της ακολουθούν νέους ή όχι και τόσο νέους δρόμους. Μετά, λοιπόν, την πάροδο του τελευταίου, σπουδαίου κύματος του αμερικάνικου hc που ζήσαμε πριν περίπου δέκα χρόνια, έχουμε μπάντες, όπως οι Ceremony που αξίζουν και σήμερα την προσοχή μας. Αυτό, όχι μόνο μετά την ανάλυση που τους είχαμε κάνει εδώ, αλλά και με βάση το νέο τους δίσκο.

Καταρχάς, ο δίσκος αυτός δεν θέλει να κρυφτεί πίσω από τη σκιά του, με την έννοια ότι καταγράφεται εδώ ένα συνεκτικό-εθιστικό σύνολο, εντελώς post-punk ασμάτων που δεν φοβούνται να τιμήσουν τις μουσικές επιρροές τους. Εκεί όμως, που είναι το δυνατό του στοιχείο κρύβεται ακριβώς και η αδυναμία του, καθώς αυτή η συνθετική συνοχή δεν φαίνεται να απεγκλωβίζει κάτι το μη αναμενόμενο. Όχι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που η μπάντα αφήνεται μουσικά, αλλά -συνολικά- έχουμε όμορφα μεν κομμάτια τα οποία, όμως, ούτε εκρήγνυνται, ούτε υποκρύπτουν κάποια άρρητη δυναμική, η οποία αναμένεται να φανεί κάποια στιγμή. Η έλλειψη πρωτοτυπίας και τόλμης αποδεικνύει ότι οι ανεμικές ιδέες που περιβάλλουν θεματικά το άλμπουμ ανήκουν σε μια μπάντα που όσο θέλει να σπάσει τα δεσμά που νιώθει να την καταπιέζουν σήμερα, άλλο τόσο νιώθει άνετα και οικεία εντός τους. Οπότε;…

Μπάμπης Κολτράνης

Loscil – Equivalents (kranky)

Όπως υπάρχουν εικόνες που φωτίζονται μόνο στο σκοτάδι ως άλλα απότοκα νυχτών, μυστικών και άλλων δαιμονίων, έτσι υπάρχουν και μουσικές που γίνονται αντιληπτές κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ακρόασης. Welcome to headphone music! Υπάρχει μια τέτοια λεπτεπίλεπτη σύγκρουση ηχητικών κυμάτων και υπόγειων ρευμάτων και στο νέο άλμπουμ του Loscil όπου μια ακρόαση στα πεταχτά δεν το βοηθά να απλώσει επ’ ουδενί τις αρετές του. Αλλά που κολλάει όλο αυτό στη μέση ενός καλοκαιριού οπουδήποτε;

Κι όμως αυτή η σύνθεση αργών ήχων απέναντι στις κινήσεις μιας φύσης που υπακούει στο αεράκι του Αυγούστου δημιουργεί τη δική της όαση ηρεμίας. Ένα ξεφύσημα ακολουθεί κάθε κομμάτι του δίσκου αυτού το οποίο είναι σαν να αποτελεί μια σύντομη αποτύπωση όλου του υλικού. Μια μελωδικότητα σίγουρα κρύβεται πίσω από όλα αυτά, όπως και αρκετοί λόγοι ώστε όχι μόνο να καταβυθιστούμε στη συγκεκριμένη δουλειά αυτού του Καναδού δημιουργού, αλλά και να καταπιαστούμε με όλο το έργο του.

As there are images illuminating only in the dark as if they were offsprings of the night, secrets and other deamons, so there are music that can be understood under certain listening circumstances. Welcome to headphone music! There is such a subtle collision of sound waves and underground currents in the new album of Loscil which if you just listen unattentively you don’t let it unwind its virtues at all. But where does all of this fit in the middle of summer?

Yet, that slow composition opposed to the nature’s movements, submitting itself to the august breeze, creates your own oasis of calmness. An exhale follows every track of the record which is the fingerprint of the whole record. The melody is certainly behind it, along with other reasons why we should not only dive into this very work of this Canadian creator, but to look through all of his work.


Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Translation: Θάνος Θ

Drab Majesty – Modern Mirror (dais records)

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις αρχικά το νέο άλμπουμ των DM. Ο πρώτος, σε βάζει να ενσκύψεις στο θέμα του δίσκου που αφορά στην τοξικότητα του σύγχρονου ναρκισσισμού και στην κατανάλωση του -κάθε- εαυτού καθώς και των άλλων μέσων. Τα δύο βίντεο, οι στίχοι, ακόμη και οι τίτλοι των τραγουδιών εδώ, θα μπορούσαν να αποτελούν σήματα κινδύνου, από κάπου μακριά, για το τώρα εδώ. Ο πλούτος τους μάλιστα, αποδεικνύει ότι δεν έχουμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο που, απλώς κατακρίνει τα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων νιώθοντας τελικά άνετα εντός αυτών, αλλά μια εμβάθυνση ως προς την ανάλυση και το σπάσιμο των σύγχρονων διαδικτυακών ή μη προσωπικών αδιεξόδων.

Ο δεύτερος τρόπος ενασχόλησης με το Modern Mirror είναι η χώνεψη της ίδιας της μουσικής μορφής του. Δεν είναι μόνο ότι καταφέρνουν να αποτυπώσουν σε εθιστικές pop φόρμες όλα τα παραπάνω, αλλά και ότι πετυχαίνουν να βγάλουν έναν ισάξιο με τον σπουδαίο προκάτοχο του δίσκο ! Από την αρχή (και τι αρχή!), μέχρι και το τέλος (και τι τέλος!), η κάθε σύνθεση αποδεικνύει τελικά, ότι τα στεγανά κάθε μουσικού είδους είναι ψευδεπίγραφα, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα εμπνευσμένο σχήμα. Τώρα, αν αυτοί οι δύο τρόποι συγκεραστούν μεταξύ τους, έχουμε τον ιδανικό τρόπο (ή μήπως τον μοναδικό;) για να απολαύσουμε ένα πραγματικό αντίδοτο στην παραλυτική ακινησία του ελληνικού καλοκαιριού.


Μπάμπης Κολτράνης

HÜMA UTKU – Gnosis (karl records)

Μέσα στην ακινησία αποτυπώνεται η κίνηση του χρόνου. Απόδειξη τούτου δεν είναι μόνο η γοητεία των ακίνητων φυσικών τοπίων που μετρούν, με τον δικό τους τρόπο, το πέρασμα του χρόνου, αλλά και της μουσικής σε ορισμένες εκφράσεις της. Το ντεμπούτο της Τουρκάλας Huma Utku είναι μια απόδειξη του γεγονότος ότι μπορεί μουσικά μοτίβα να φαντάζουν στεκούμενα σε ένα μέρος ή περιστρεφόμενα γύρω από ένα στενό κύκλο, αλλά η ροή των συγκινήσεων κατά την ακρόαση τους να ρέει αέναα.

Ήδη, από το “Black Water Red” που διαδέχεται το αναγνωριστικό intro, δέχεσαι κάτι που σου τραβάει την προσοχή το οποίο διαθέτει ατμοσφαιρικά κύματα, παραμορφωμένες φωνές από παραδοσιακή ελληνική μουσική σε λούπα και κάτι το άγνωστο που τα συνέχει όλα αυτά, αριστουργηματικά. Επίσης, ακούγοντας και τις υπόλοιπες συνθέσεις διακρίνεις την άρνηση να καταχωρηθεί το άλμπουμ κάπου, ως ύφος. Αντ’ αυτού έχουμε την ανάδειξη ενός προσωπικού ήχου, ζεστού και μυστηριακού. Η απόρροιά του Gnosis, ανιχνεύοντας το, μπορεί να συνοψιστεί στη ρήση “… κι όμως κινείται”, θυμίζοντας το “E pur si muove” του Γαλιλαίου που εκφώνησε, όταν καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση για τις ιδέες του, θέτοντας όμως, τις δικές του βάσεις σε αυτό που αποκαλούμε Γνώση!

The movement of time is reflected within stillness. Proof of that is not only the charm of the natural landscapes that, in their own way, measures the passage of time but also the music in some of her expressions. The Turkish artist’s Huma Utku’s debut is proof of the fact that musical motifs may seem to be stagnant in one place or rotating around a narrow circle, but the flow of emotions during their listening is flowing infinitely.

Even from “Black Water Red” that comes after the unique intro, you receive something that draws your attention with atmospheric waves, loupe-distorted voices of traditional Greek music and something unknown that connects all, in an ideal way. Also, while listening to the rest of the compositions, you notice that you cannot register the album in any specific musical style. Instead, we have the appearance of a personal sound, warm and mysterious. The outcome of the Gnosis can be summed up in the phrase “… and yet it moves”, reminding of Galileo’s “E pur si muove”, when he was condemned by the Holy Inquisition for his ideas, setting his foundations in- what we call- Knowledge!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane