Η θεματολογία των εξωφύλλων των The Smiths

the_smiths_covers

Οι The Smiths είναι το συγκρότημα με τον καλύτερο μέσο όρο δυνατών τραγουδιών ανά δίσκο/κυκλοφορία. Δεν πρόκειται για καμία παρορμητική στατιστική αναφορά, αλλά για μια απλή διαπίστωση μετά την μελέτη της σύντομης αλλά τόσο πλούσιας δισκογραφίας τους. Προς τιμή τους, το υλικό τους είναι που κρατά αυτό το φως που δεν σβήνει ποτέ και όχι κάποιο θλιβερό reunion από το οποίο είναι σίγουρο πως θα αποκόμιζαν πολλά χρήματα. Το υλικό, το οποίο αν και απηχεί τις σκέψεις τεσσάρων νέων από το Μάντσεστερ στις αρχές του ’80, ακούγεται ακόμη και σήμερα φρεσκότατο και επίκαιρο. Μπορεί ο κιθαρίστας Johnny Marr να ήταν αυτός που έγραφε όλη την μουσική, αλλά αυτός που της έδινε πνοή ήταν ο Morrissey. Πλέον, έπειτα και την επιτυχημένη προσωπική του πορεία που ακολούθησε μετά την διάλυση του σχήματος το ’87, έχουμε μάθει οτιδήποτε χρήσιμο ή άχρηστο για τη ζωή του, αλλά το γεγονός ότι σχεδίαζε ο ίδιος τα εξώφυλλα των δίσκων της μπάντας είναι σχεδόν άγνωστο.

Για να μην πιάσουμε όλα τα εξώφυλλα της δισκογραφίας τους και χαωθούμε ας επικεντρωθούμε στα τέσσερα κανονικά τους album. Σε αυτά βλέπουμε μια συγκεκριμένη δίχρωμη αισθητική όπου υπάρχουν εικόνες από τα 60’s. Περίοδος όπου ο Moz περνούσε τα παιδικά του χρόνια και ταυτόχρονα γέμιζε το μυαλό του με ερεθίσματα που θα καθόριζαν την μετέπειτα στιχουργία του. Προφανώς υπάρχει εδώ μια αδήλωτη ομοφυλοφιλική διάσταση στην επιμονή στα ανδρικά μόνο σώματα, αν και αυτό δεν καθορίζει ολικά την αισθητική της εικόνας.

Στο ντεμπούτο τους λόγου χάρη, του 1984, έχουμε μια φωτογραφία του ηθοποιού Joe Dallesandro από την ταινία του Andy Warhol του ’68, Flesh. Από την άλλη το Meat Is Murder, που κυκλοφόρησε μετά από ένα χρόνο, έχει το πιο πολιτικοποιημένο τους εξώφυλλο με την εικόνα ενός Αμερικάνου στρατιώτη στον πόλεμο του Βιετνάμ. Παρμένη από το ντοκιμαντέρ του Emile D’ Antonio, πάλι το ’68, με τίτλο In The Year Of The Pig, προφανώς δεν μπορούσε να μπει απείραχτη με το σύνθημα “Make War Not Love” πάνω στο κράνος του φαντάρου, οπότε η μπάντα έβαλε στη θέση του μοτό το “Meat Is Murder”. Εξάλλου πρόκειται για τον πιο πολιτικό δίσκο του σχήματος με τα μισά τραγούδια να απομακρύνονται από την προσωπική ενδοσκόπηση και να αφορούν πολιτικο-κοινωνικά ζητήματα, όπως η ενδοοικογενειακή βία, ο συντηρητισμός του σχολείου, η εκμετάλλευση των ζώων κλπ.

Στο magnus opus τους, The Queen Is Dead, του ’86 έχουμε τον Alain Delon ξαπλωμένο από τη noir ταινία L ‘ Insoumnis του Alain Cavalier.Το ερώτημα βέβαια, αν είναι νεκρός ή απλά κοιμισμένος στο καρέ αυτό, παραμένει αδιευκρίνιστο. Η απάντηση ίσως μπορεί να δοθεί κατά έναν περίεργο τρόπο στο εξώφυλλο του τελευταίου τους δίσκου Strangeways, Here We Come. Σε αυτό ναι μεν υπάρχει το πρόσωπο του ηθοποιού Richard Davalos από την ταινία East Of Eden, αλλά αν μεγενθύναμε το πλάνο θα βλέπαμε πως κοιτάζει με αυτό το μειλίχιο βλέμμα τον συμπρωταγωνιστή του Alain Delon! Για άλλη μια φορά η εικόνα ταιριάζει απόλυτα με το περιεχόμενο του δίσκου, όπου ο κυνισμός υπάρχει ξεκάθαρος σε κομμάτια όπως τα “Girlfriend In A Coma”, “Unhappy Birthday”, “Death Of A Disco Dancer” κ.α.

Για την ιστορία, ο Moz ήθελε αρχικά τον Harvey Keitel από φωτό του της ταινίας του Martin Scorcese, I Call First, αλλά ο ηθοποιός δεν συμφώνησε. Μετά από χρόνια έκανε πίσω και έδωσε την άδεια, ώστε ο Morrissey να την χρησιμοποιήσει σε ένα T-shirt που πουλούσε στην περιοδεία του το 1991. Όσο για τον ίδιο τον τίτλο, ο όρος Strangeways αναφέρεται στο επίσημο όνομα, τότε, των φυλακών του Μάντσεστερ! Μπορεί να μην κατέληξαν εκεί, αλλά ο αντίλαλος του καλέσματός τους ηχεί ακόμα στεντόρειος.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Ο Peter Saville και η ιστορία πίσω από τα εξώφυλλα των δυο δίσκων των Joy Division

Υπάρχουν αρκετοί δίσκοι που το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει είναι τα εξώφυλλα τους. Στην περίπτωση όμως των δίσκων των Joy Division, το μάτι με ακόμη πιο επιδραστικό τρόπο αντιμετωπίζει εικόνες γεμάτες αινίγματα, μένοντας ανήμπορο να τραβήξει την προσοχή του αλλού. Είναι εξάλλου η ίδια η μουσική τους που δεν αφήνει περιθώρια για μετριοπαθείς στάσεις απέναντι της˙ είτε βουτάς μέσα της, είτε την αφήνεις να περάσει γλυτώνοντας τις όποιες παρενέργειες.

Πίσω από την δημιουργία τους κρύβεται ο Peter Saville ο οποίος όπως σχεδόν όλοι-ες της γενιάς του, ξεκίνησε από το underground και κατόρθωσε να κάνει μια άκρως επιτυχημένη καριέρα, φτάνοντας μέχρι το σημείο να σχεδιάσει την φανέλα της Αγγλικής ομάδας ποδοσφαίρου πριν λίγα χρόνια! Ας αφήσουμε τον θλιβερό απολογισμό των γόνων αυτής της περιόδου και ας έρθουμε στις πρώτες του δουλειές που εγκαθίδρυσαν ένα στυλ που κυριάρχησε στην rock και την pop των ‘80s.

 

album1__1302800426_0175

 

Το Unknown Pleasures βγήκε το 1979 και όπως πολλά ιστορικά ντεμπούτα, αποθεώθηκε αρκετό καιρό μετά την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του. Το εξώφυλλο ήταν μια ιδέα του κιθαρίστα της μπάντας Bernard Summer που είχε βρει την εικόνα του σχεδιαγράμματος των πρώτων χτύπων ενός νετρονίου άστρου, στην αστρονομική εγκυκλοπαίδεια του Cambridge. Μάλιστα η πρωτότυπη εικόνα είχε μαύρες γραμμές και λευκό background. Πρόκειται για μια ιντριγκαδόρικη εικόνα που προκαλεί τον ανυποψίαστο ακροατή να εισέλθει κάτω από το παραβάν που θυμίζει παλμούς ανθρώπινης καρδιάς για να αντιμετωπίσει την απογυμνωμένη και έντονη μουσική των Joy Division.

 

JoyDivision

 

Το Closer, ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος της μπάντας, κυκλοφόρησε το 1980, λίγο μετά την αυτοκτονία του τραγουδιστή Ian Curtis. Το εξώφυλλο απεικόνιζε τον Ιησού στο νεκροκρέβατο και για αυτό τον λόγο υπήρξε ένας θόρυβος ως προς τις προθέσεις των δημιουργών του δίσκου να εκμεταλλευτούν τον χαμό του Ian. Τελικά μετά από έρευνες αποδείχθηκε πως ο Peter Saville και ο Martin Atkins, είχαν στείλει την κατατεθειμένη τους πρόταση στα γραφεία της Factory records πολύ πριν αποφασίσει να ξεκινήσει ο Ian για το ταξίδι χωρίς γυρισμό. Η απεικόνιση όμως δεν έπαυε να ντύνει ιδανικά το ψύχος που εξέπεμπε ο δίσκος αυτός, κλείνοντας μια σύντομη αλλά τόσο επιβλητική πορεία ενός σχήματος το οποίο ακόμη και σήμερα συνεχίζει να επηρεάζει βαθύτατα πολλές όψεις της σύγχρονης μουσικής.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Λογοκριμένα εξώφυλλα και artworks…Dead Kennedys – Jane’s Addiction – Alice In Chains

Φαντάζει οξύμωρο το γεγονός πως σε κοινωνίες που υποτίθεται έχουν κερδηθεί ελευθερίες (ως ένα συγκεκριμένο βαθμό, μην είμαστε πλεονέκτες) η λογοκρισία ακόμη υφίσταται ως πρακτική. Ίσως σήμερα, με την επανεμφάνιση του συντηρητισμού, την αναβίωση θρησκευτικών δοξασιών και την ανόρθωση ινδαλμάτων κάθε απόχρωσης, να εξηγείται η επίθεση που δέχεται το δικαίωμα στην βλασφημία και στην ελευθερία του λόγου. Εξάλλου κάθε μορφή τέχνης, για να έρθουμε στο θέμα μας, που σατιρίζει ή χλευάζει τα ιερά και τα όσια, από την μια συγκροτεί μια συμβολική επίθεση προς αυτά και από την άλλη δεν δέχεται να παίζει τον ρόλο του γελωτοποιού κάθε εκπροσώπου της εκάστοτε εξουσίας. Ευτυχώς πάντως ισχύει η παραδοχή πως απαγορεύοντας κάτι, με κανέναν τρόπο δεν φιμώνεις την ιδέα που εκφράζει. Υπάρχει όμως το ανάλογο τίμημα που πρέπει να πληρώσουν οι υπόλογοι όπως θα δούμε και στις περιπτώσεις που θα ασχοληθούμε.

Το 1985 ο τραγουδιστής-στιχουργός των Dead Kennedys πρότεινε στην μπάντα για εξώφυλλο του τότε επερχόμενου δίσκου τους Frankenchrist, μια εικόνα που είχε επιμεληθεί ο γνωστός στο underground H.R. Giger με τίτλο Penis Landscape, η οποία για να μην σας κουράζουμε με περιγραφές είναι αυτή εδώ.

Οι υπόλοιποι δεν ενθουσιάστηκαν με την ιδέα, ψυχανεμιζόμενοι το τι θα επακολουθήσει αλλά τελικά δέχθηκαν να περιέχεται ως ξεχωριστή αφίσα στην έκδοση του βινυλίου. Ο καλλιτέχνης τους το έδωσε μάλιστα κοψοχρονιά πουλώντας το στην μισή τιμή από ότι θα το πούλαγε κανονικά (600$)! Μετά την επίσημη κυκλοφορία, παρ’όλο που υπήρχε στο εξώφυλλο ένα αυτοκόλλητο που προειδοποιούσε για το τι περικλειόταν μέσα, οι μηνύσεις έπεσαν σωρηδόν. Λίγο ως πολύ αφορούσαν οποιουσδήποτε είχαν οποιαδήποτε σχέση με την παραγωγή ή διάθεση του δίσκου, σε βαθμό πλημμελήματος αλλά θέτοντας βαριές κατηγορίες για την υποτίθεται διάθεση άσεμνου υλικού (στα μέρη που ανθεί η πορνοβιομηχανία!).

Στην δίκη, όπου για την ιστορία ο Frank Zappa παραβρέθηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης, τελικά όλοι αθωώθηκαν με οριακή πλειοψηφία αλλά το αποτέλεσμα δεν βοήθησε ώστε να μην απαγορευτεί η κυκλοφορία του δίσκου σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής. Το οικονομικό πλήγμα στάθηκε αρκετά σκληρό για την ανεξάρτητη εταιρία του Jello Biafra Alternative Tentacles, όπως επίσης και έντονες έγιναν και οι προστριβές μεταξύ των μελών της μπάντας. Εξάλλου η ύπαρξη των DK κράτησε άλλον ένα χρόνο, έως και την κυκλοφορία του Bedtime For Democracy, γεγονός που σίγουρα θα χαροποίησε κάθε συντηρητικό θεσμό που δεχόταν ολική επίθεση μέσω της στιχουργίας του group.

Από την άλλη δεν χρειάζεται να υπάρχει μια σαφής πολιτικότητα για να ενοχλήσει τους ιθύνοντες. Οι περιπτώσεις όπου κυνηγήθηκαν ο Ozzy ή ο Plastikman επειδή κάποιος αυτοκτόνησε έχοντας στο πικάπ του ένα βινύλιο τους, αυτό ακριβώς καταδεικνύουν. Πέρα όμως από την ανησυχία των υπευθύνων υπάρχει και η ηλιθιότητα. Πως να εξηγηθεί αλλιώς το κόψιμο του εξωφύλλου του Ritual De Lo Habitual των JaneAddiction, το οποίο ως μια πιστή αναπαράσταση του τραγουδιού “Three Days” που δέσποζε στην δεύτερη πλευρά, απεικόνιζε τον τραγουδιστή-στιχουργό Perry Farrel να ξαπλώνει τρυφερά με δυο γυμνές γυναίκες; Όλα αυτά το έτος 1990 επειδή μερικές αλυσίδες καταστημάτων αποφάνθηκαν πως η συγκεκριμένη εικόνα ήταν πορνογραφική, την εποχή που η Madonna εμφανιζόταν επί σκηνής ή επί βινυλίου με μικροσκοπικά δείγματα υφάσματος πάνω της.

Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν το εξώφυλλο να γίνει εντελώς άσπρο! Η απάντηση της μπάντας ήταν να έχει ένα κείμενο στο οπισθόφυλλο του δίσκου όπου απορούσε που πήγε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Όλα αυτά βέβαια δεν τους εμπόδισαν να πουλήσουν τα άντερα τους κάνοντας τριπλά πλατινένιο τον συγκεκριμένο δίσκο που έκλεισε και την πρώτη τους περίοδο ως μπάντα, πριν επανεμφανιστούν και πάρουν και αυτοί τον δρόμο των επανενώσεων όπως τόσοι άλλοι τα τελευταία χρόνια.

Ακόμη πιο περίεργη ιστορία ήταν η λογοκρισία που δέχθηκε το εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου των Alice In Chains με τον μακαρίτη Layne Staley το 1995. Η ζωγραφιά είχε ως βασικό θέμα έναν σκύλο με θλιμμένο βλέμμα και τρία πόδια. Υπάρχει συγκεκριμένος νόμος στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου ο οποίος απαγορεύει την προβολή μη αρτιμελών ζώων, τον οποίο νόμο σίγουρα αγνοούσαν τα μέλη της μπάντας όπως όλοι μας στην από εδώ μεριά του πλανήτη. Η μπάντα δεν δέχθηκε να συναινέσει στις πιέσεις (rock n roll τσαμπουκάς!)  με συνέπεια άλλο ένα εξώφυλλο να βαφτεί ολοκληρωτικά άσπρο! Χαρακτηριστικά, εκείνη την εποχή η όλη ιστορία φάνταζε εξωπραγματική και το κόψιμο του artwork ως μια πράξη τραβηγμένη από τα μαλλιά.

Να σημειώσουμε ότι και εδώ, ο δίσκος αυτός αποτέλεσε το κύκνειο άσμα τους πριν διαλυθούν και πολύ αργότερα επανενωθούν με τραγουδιστή που θύμιζε σε εκνευριστικό βαθμό την φωνή του αυτόχειρα Layne. Να δηλώσουμε ότι είναι τυχαίο πως και στις τρεις περιπτώσεις που αναφέραμε, η μπάντα μετά την λογοκρισία που δέχθηκε αμέσως σχεδόν έπαψε να υφίσταται, θα είναι ψέμα.

Μπάμπης Κολτράνης

Raymond Pettibon

Δύσκολο να μην επηρεαστείς στον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πάντα γύρω σου από τον μεγάλο σου αδερφό όταν αυτός τυχαίνει να είναι ο Greg Ginn, ο ιδρυτής των Black Flag το 1977, του ιστορικού αμερικάνικου punk/hardcore group. O Raymond έβαλε και αυτός το μικρό του λιθαράκι στην έκρηξη του αμερικάνικου hardcore που συντελέσθηκε το 1980 και αναμφίβολα επηρέασε κάθε πτυχή του μετέπειτα σκληρού ήχου.

Δεν ήταν μόνο η ωμή μουσική επίθεση κατά πάντων από αμούστακα πιτσιρίκια, φέρνοντας το νέο και το επαναστατικό στο προσκήνιο, όπως χαρακτηριστικά διατυπώνει ο Keith Morris, όταν λέει πως, αν ήθελε κάποιος να ψάξει την Αριστερά του τότε στα μέρη του, όφειλε να ακούσει αυτήν την μουσική. Ήταν η γενικότερη τους στάση, τα δίκτυα που είχαν στήσει μόνοι τους, η στάση της αστυνομίας και των μεγαλύτερων απέναντι τους που δεν μπορούσε να μην αποτυπωθεί στις αφίσες των συναυλιών, στα εξώφυλλα των δίσκων και στη γενικότερη αισθητική που εξέφραζαν οι ίδιοι χωρίς μεσάζοντες.

Αυτή η αντίληψη αμεσότητας στο μήνυμα αποτυπωνόταν και στην ανάγκη κάθε σχήματος να έχει το δικό του έμβλημα. Αυτές οι τέσσερις μαύρες μπάρες που είναι το σήμα των Black Flag αποτελούν δημιούργημα του Raymond, όπως και σχεδόν όλα τα εξώφυλλα και οι αφίσες του group. Κάπως έτσι άρχισε μια πορεία η οποία περιλάμβανε πλήθος έργων, εκθέσεων και βραβείων. Καθόλου τυχαία δεν επέλεξαν οι Off! τον συγκεκριμένο για να φιλοτεχνήσει τα εξώφυλλα των δυο πρόσφατων δίσκων τους, όπως και οι Sonic Youth για τον πρώτο τους δίσκο σε πολυεθνική, θέλοντας αμφότεροι να δηλώσουν την σύνδεσή τους με το underground.

Συνολικά το έργο του Raymond μιλάει από μόνο του, κατακεραυνώνοντας τον μικροαστισμό, την θρησκεία, την βία, τα έμφυλα πρότυπα και οτιδήποτε κάνει αυτόν τον κόσμο αφιλόξενο. Προσωπικά, δύσκολα θα φανταζόμουν καταλληλότερη επένδυση εικόνων για τους δίσκους των Black Flag. Ακόμη πιο δύσκολα θα σύγκρινα τα εξώφυλλα με την ίδια τη μουσική που έκρυβαν σιωπηλά, για το ποιο από τα δύο είναι πιο εκκωφαντικό, ζόρικο και προβοκατόρικο.

Μπάμπης Κολτράνης

Max Andersson

http://www.maxandersson.com/

Αν η ίδια η πραγματικότητα περιλαμβάνει τόσες διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες όψεις, ίσως η ανάδειξη των αντεστραμμένων ειδώλων της να αποτελεί τον πιο πιστό τρόπο αναπαράστασης της. Μέθοδο που πολλές μορφές τέχνης δοκίμασαν με μια από αυτές να είναι και τα κόμικς. Ο Σουηδός Max Andersson αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση δημιουργού σχεδίων, που δεν φοβάται να προσεγγίσει την ωμή αλήθεια αναδεικνύοντας εκείνα τα στοιχεία που την κάνουν να είναι μερικές φορές χειρότερη και από τα πιο ζοφερά σενάρια φαντασίας. Καθώς τραβάει στα άκρα εικόνες και νοήματα, προβάλλει μια υποσυνείδητη πλευρά που αποκαλύπτει πώς βιώνεται η ατομική και συλλογική καταπίεση στον σύγχρονο κόσμο, οξύνοντας τη ματιά μας και τις σκέψεις μας.

Η πρώτη γνωριμία έγινε μέσω των ιστοριών του που περιλαμβάνονταν στο περιοδικό Βαβέλ. Και μείναμε εκεί, αφού έργα διάσημα στο εξωτερικό, όπως το Pixy και το Death & Candy, ακόμα δεν έχουν μεταφραστεί. Ο ίδιος ξεκίνησε φτιάχνοντας ένα ταινιάκι κινούμενων σχεδίων πάνω στους στίχους και τη μουσική του “One Hundred Years” των The Cure το 1984, κερδίζοντας με αυτό αρκετά βραβεία σε διαγωνισμούς και κυρίως δείχνοντας από την αρχή πως με την αφοπλιστική ωμότητα που διατρέχει το έργο του δεν προτίθεται να χαριστεί σε τίποτα και σε κανέναν.

 

 

Στο βιογραφικό του υπάρχουν πολλές σειρές κόμικς, διαλέξεις, βιβλία, καλλιτεχνικές διευθύνσεις σε φεστιβάλ κ.α. Τελευταίο του πόνημα το οποίο κυκλοφορεί οσονούπω είναι η ταινία με τίτλο Tito On Ice. Βασισμένη στο βιβλίο του ίδιου, Bosnian Flat Dog, και στη συνεργασία με πολλούς συνάδελφους του που ζουν στην πρώην Γιουγκοσλαβία και με τη χρήση καμερών super 8, πεταμένων σκουπιδιών και βασικό χαρακτήρα μια μούμια του Τίτο συγχέει ιστορικά, φανταστικά και κωμικά στοιχεία σε ένα ιδιόμορφο ντοκιμαντέρ.

Μπάμπης Κολτράνης

Storm Thorgerson

Τα εξώφυλλα των Pink Floyd είναι ευρέως γνωστά και υπέροχα. Πόσοι όμως γνωρίζουν τον δημιουργό πίσω από αυτά; Η διεθνής φήμη των Pink Floyd, καθώς υπήρξαν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της (ψυχεδελικής) rock σκηνής, εκτόξευσε τη δουλειά του Storm Thorgerson και την ανέδειξε μέσω και των υπόλοιπων συνεργασιών του· μερικές από αυτές περιλάμβαναν ονόματα όπως οι Led Zeppelin, 10cc, Black Sabbath, Peter Gabriel, Mars Volta και πολλοί άλλοι. Το 1985 ήρθε και η διάκριση από τα American Billbord Awards βραβεύοντας τον Storm Thorgerson ως τον καλύτερο σκηνοθέτη της χρονιάς για το βίντεο των Pink Floyd “Learning to fly”. Η σκηνοθετική του δραστηριότητα δεν σταματά εδώ και επεκτείνεται σε διαφορετικούς τομείς όπως η διαφήμιση και τα ντοκιμαντέρ.

Ο Storm Thorgerson γεννήθηκε το 1944 στην πόλη Potters Bar της Αγγλίας. Το 1968 σε συνεργασία με τον Aubrey Powell δημιούργησαν μια ομάδα, την Hipgnosis, η οποία αποτελούταν από διάφορους ανεξάρτητους καλλιτέχνες όπως ο Peter Christopherson (a.k.a. Sleazy), o Richard Evans, ο George Hardie κ.α. Η λέξη Hipgnosis βρέθηκε γραμμένη έξω από την πόρτα του διαμερίσματός τους και όπως εξηγεί ο Storm Thorgerson άρεσε και στους δύο το ότι η λέξη αυτή συνδέει κάπως το σύγχρονο (Hip) με το αρχαίο (Gnosis). Οι Thorgerson-Powell δεν είχαν «ταρίφα» στις δημιουργίες τους, οπότε ζητούσαν από τους πελάτες τους να ορίσουν την τιμή που θεωρούσαν ότι άξιζε να πληρώσουν.

“When asked what I personally do I reply in a variety of ways. For Her Majesty’s Customs I am a photographer. For music press – a graphic designer. For film people I’m a director. For my mother an artist! For my loved ones, a pain in the butt. Sarcastic musicians see me as an organizing ponce who doesn’t do much actual work. True believers, ie employees, however, know I make images. I think of ideas, often in collaboration, and turn them into tangible visuals, be they still photographs or movies”.

Storm Thorgerson, από το βιβλίο του “Mind of matter”.

 

 

 

Dddb Sol

 

Cam de Leon – Chet Zar

Αλλάζουμε ήπειρο, αλλάζουμε όμως κλίμα;

Κάνουμε μια στάση στη γενέτειρα πόλη του Cam de Leon, στην Pasadena του Los Angeles. Σε μεγάλο μέρος της ευρύτερης περιοχής της California, όπου αυτές οι δυο πόλεις ανήκουν, συναντάται το μεσογειακό κλίμα και εδώ να κάνω μια μικρή σημείωση πως στην Pasadena κάνει ακόμη πιο πολύ ζέστη από ό,τι στο Los Angeles. Η δεύτερη στάση μας είναι το San Pedro – απ’ όπου κατάγεται ο Chet Zar – μια υποβαθμισμένη περιοχή του Los Angeles, η οποία ανήκει στην ίδια ζώνη, αλλά οι θερμοκρασίες εδώ είναι χαμηλότερες εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης της, αφού είναι ένα από τα νοτιοδυτικά προάστια της πόλης που βρέχονται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Οι δρόμοι στις περιοχές αυτές μπορεί να είναι ηλιόλουστοι και φωτεινοί, αλλά τις δουλειές των δυο καλλιτεχνών μόνο σκοτεινές και σουρεαλιστικές θα τις χαρακτηρίζαμε.

Ο Cam de Leon είχε μια πολυετή συνεργασία με τους διάσημους Tool από τα πρώτα τους βήματα, η οποία διήρκησε περίπου δέκα χρόνια. Οι Tool στην συνέχεια συνεργάστηκαν με τον Chet Zar και με αυτόν τον τρόπο έγιναν η αιτία της γνωριμίας των δυο εικαστικών. Ένα κοινό στοιχείο που ανακαλύπτουμε από τα  βιογραφικά τους είναι και η πρότερη ασχολία τους με τη μουσική. Ο Cam de Leon προέρχεται από μια μουσική οικογένεια, όπου η μητέρα του ασχολείτο με το τραγούδι και ο πατέρας του με το πιάνο. O ίδιος έπαιζε σε νεαρή ηλικία τύμπανα. Ο Chet Zar ασχολήθηκε με έγχορδο μουσικό όργανο και συγκεκριμένα με την κιθάρα. Σε συνεντεύξεις τους και οι δυο δηλώνουν ότι θα ήθελαν να ασχοληθούν και πάλι με τη μουσική. Η διαδρομή τους είναι παρόμοια, με επαγγελματικές ενασχολήσεις τα οπτικά εφέ, τη ζωγραφική, τη σχεδίαση και τέλος την κινούμενη εικόνα.

Cam de Leon

Films : Ghostbusters, Alien, City of lost children, Blade runner, Buffalo66, The thing κ.α.

Chet Zar

Films :   The Ring 2, X-Men 3, Fantastic four, Batman and Robin, Terminator salvation, Planet of the Αpes κ.α.

Dddb Sol