Καζαμίας 2019 (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος)

Σεπτέμβριος

Κουρασμένοι από το καλοκαίρι – αν και κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο- αναρωτιόμαστε στις παρέες τί θα δούμε από συναυλίες και τί θα ακούσουμε από δίσκους τον χειμώνα, λες και αυτά είναι που θα μας ξεδιψάσουν αντί των θαλασσών που πριν λίγες μέρες αντικρίζαμε κατάματα. Ο χάρτινος Σεπτέμβρης που όλο καίγεται και όλο θεριεύει, ως άλλος φοίνικας, πάντα έχει τις πρόωρες απαντήσεις. Η εμφάνιση του Com Truise στην Αθήνα, το διήμερο opening του Temple με τον James Ruskin να ξεχωρίζει και, κυρίως, η θεόσταλτη (τρόπος του λέγειν, μιας και δεν υπάρχει θεός) συμμετοχή των Soulside στο φετινό Street Mode μας δείχνουν τί έχουμε να πάθουμε αν δεν τρώμε το φαγητό μας, αν δεν πηγαίνουμε σε συναυλίες και αν δεν αγοράζουμε (και ακούμε βεβαίως) κανένα δίσκο της προκοπής. Τουτέστιν, αν δεν στηρίξουμε εμείς τις νύχτες τις δικές μας θα καταλήξουμε στις νύχτες των άλλων. Οϊμέ!

ΥΓ. Μιας και ξέρουμε ποιός είναι ο δίσκος του μήνα (αρχίζει το όνομα από HT και τελειώνει σε RK), ως φόρος τιμής ακολουθεί το μοναδικό βίντεο της ιστορικής αυτής μπάντας της Dischord…

Οκτώβριος

Πάντα, αυτός είναι ο μήνας που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Να και η άχαστη συναυλία, βλ Drab Majesty, να και το άχαστο φεστιβάλ, βλ. Sonar, να και ο άχαστος δίσκος, βλ. DIIV. Γνωρίζουμε όμως, βαθιά μέσα μας, πως οτιδήποτε κι αν φέρει αυτός ο μήνας, δεν θα αλλάξει την άποψη μας για τη χρονιά που θα μας αφήσει σύντομα, μουσικά μιλώντας (και όχι μόνο). Οπότε, μπας και αυτός τείνει να γίνει ο πιο αδιάφορος μήνας, χωρίς να προκαλεί -με ό,τι ήδη αναφέραμε- ούτε ζέστη, ούτε κρύο; Αν δεν προβλέπαμε και το κατιτίς, τι σόι Καζαμίας θα ήμασταν; Σημειώστε Χ 2, καλού κακού.

Νοέμβριος

“Ήταν τέλος Νοεμβρίου, περίοδος γενικά που ο καθένας ανακαλύπτει τη θλίψη.” Μ. Ουελμπέκ

Ο άγνωστος μήνας που περνά πάντα με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που περιμέναμε. Μουσικά όλο και εμφανίζονται δίσκοι που μας κάνουν να σκεφτόμαστε πόσο έχουμε υποτιμήσει τη χρονιά αυτή. Ένας, πιθανόν, να ‘ναι και ο νέος του Function με το πανέξυπνο βίντεο-preview που κριτικάρει τον σύγχρονο τρόπο ζωής να φαντάζει ως ένα άλλο πουλάκι που λέει αυτά που συμβαίνουν και που εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι.

Δεκέμβριος

Κλασσικά, ο μήνας των προετοιμασιών για κάτι που, όταν φτάνει δεν είναι αυτό που περιμέναμε! Πιο συγκεκριμένα, θα γελάσουμε πάλι με τις επιλογές για τα καλύτερα της χρονιάς από τα μεγάλα μουσικά site, θα βρούμε διάφορα που μας ξέφυγαν άδικα, θα μας πιάσουν τα υπαρξιακά μας για το γεγονός ότι αυτά που ξεχωρίζουμε συνήθως περνούν απαρατήρητα από τα ημεδαπά μουσικά μέσα και θα τραγουδήσουμε τα δικά μας για το νέο έτος που πλησιάζει απειλητικά. Άντε τώρα να τραγουδήσεις το νέο κομμάτι των Boris στη συναυλία τους παραμονές Χριστουγέννων στην Αθήνα! Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με το έτος αυτό, από όποια άποψη κι αν το πιάσεις. Τα καλύτερα, όμως, έρχονται, έτσι δεν είναι;

Προηγούμενοι Καζαμίες εδώ:

https://againstthesilence.com/2019/04/30/kazamias2019-pt2/

https://againstthesilence.com/2019/01/07/kazamias-2019-january-april/

Μπάμπης Κολτράνης

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Earth Crisis – Destroy The Machines

Η σημασία ενός επιδραστικού δίσκου δεν μετριέται με το πόσους μιμητές αφήνει μετά το πέρασμα του, αλλά στα νοήματα που πετυχαίνει να μεταφέρει στην επόμενη γενιά. Στο punk/hc η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγα αυτού του είδους τα άλμπουμ, αλλά σίγουρα το καθένα διαθέτει τη δική του, ιδιαίτερη φύση. Το ντεμπούτο των Earth Crisis, μετά τα δύο δυνατά πρώτα EP τους, έχει ταυτόχρονα υποτιμηθεί και αντιγραφεί, αποθεωθεί και κατακεραυνωθεί, ακολουθηθεί και παρεξηγηθεί κι όλα αυτά, γιατί αυτά που σήμαινε, δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με αδιαφορία. Σίγουρα, δεν ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για την εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο, τις καταχρήσεις κ.α., αλλά η σοβαρότητα που επέδειξαν με το δικό τους, στρατευμένο τρόπο, με την ταυτόχρονη εμβάθυνση στην επιμειξία του metal με τον punk ήχο, ανέδειξε το ντεμπούτο τους σε ορόσημο της γενιάς τους.

Ίσως, έχει και η μπάντα ευθύνη για την παρερμηνεία του λόγου της, κυρίως από τους πιστούς ακολούθους της, αλλά η αλήθεια είναι ότι το νόημα της μουσικής τους ήταν πάντα η επίδειξη συμπόνοιας και η θετική στάση στη ζωή. Σε αυτό εστίασαν οι Snapcase και οι Refused έχοντας το Destroy The Machines, όχι απλώς, ως μια βασική επιρροή στον ήχο τους, αλλά και ως μια επιρροή στη στάση ζωής τους. Οι μεν Snapcase από την αρχή επικεντρώθηκαν στον προσωπικό λόγο, αλλά πάντα με ευκρίνεια και πολιτικότητα, πατώντας, ειδικά στα δύο πρώτα τους άλμπουμ πάνω στο μουσικό αλφάβητο των EC. Οι δε Refused, από το ξεκίνημα τους ανέδειξαν έναν πιο έντονο πολιτικό λόγο, βγάζοντας τα όποια macho στοιχεία των EC και προσδίδοντας έναν πιο ευέλικτο ήχο που, εν τέλει, κατέληξε να βρει μεγάλη απήχηση. Ασχέτως της συνέχειας και των δύο αυτών σχημάτων, οι πίσω τους σελίδες πάντα θα έχουν αναφορά στην απαρχή των EC ως βάση της μουσικής τους, αλλά και της ουσιαστικής τους διαπαιδαγώγησης.

Refused – Songs To Fan The Flames Of Discontent (listen)

Snapcase – Progression Through Unlearning (listen)

Μπάμπης Κολτράνης

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Iannis Xenakis – Electro-Acoustic Music

Για να βρεις τις ρίζες χρειάζεται να σκάψεις βαθιά. Η ανακάλυψη τους πολλές φορές κρύβει εκπλήξεις, μιας και φανερώνεται ένα άγνωστο παρελθόν, που ούτε διδάσκεται, ούτε μεταφέρεται με κάποιο τρόπο στο τώρα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έρχεσαι σε επαφή με το πλούσιο έργο του Ξενάκη. Σε περιβάλλει μια άγνωστη δύναμη και μια απορία του
πως είναι δυνατόν να έχει κυκλοφορήσει τόσο ρηξικέλευθη μουσική τόσο παλιά! Οι ρίζες, όμως, δεν είναι μόνο για να ανακαλύπτονται, αλλά κυρίως για να τρέφουν τα δέντρα που στηρίζουν. Με αυτό τον τρόπο, ακούγοντας το Electro-Acoustic Music, το οποίο συγκεντρώνει τις πρώτες συνθέσεις του, αντιλαμβάνεσαι ότι πολλά ακούσματα, που θεωρούσες πρωτοπόρα, σήμερα πατάνε, αν δεν το αντιγράφουν κιόλας, σε ένα υλικό που βγήκε πριν 5-6 δεκαετίες! Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τεχνικά αυτό που κρύβουν οι
τέσσερις συνθέσεις του δίσκου, που έχει επανακυκλοφορήσει σε διάφορες
μορφές. Εκείνο που έχει αξία είναι να εστιάσουμε στην τόλμη και το ανοικτό μυαλό του συνθέτη, που ενώ φαντάζει να μη λύνει μαθηματικά τα μουσικά ερωτήματα που θέτει, εντούτοις η δύναμη και το συναίσθημα του υλικού δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Σε αυτό το σημείο είναι που σκέφτεσαι πόσα ονόματα έχουν επηρεαστεί από το συγκεκριμένο έργο του Ξενάκη. Για παράδειγμα, μπορεί να μην υπάρχει καμία αναφορά από τη μεριά των Einsturzende Neuabuten στο συγκεκριμένο συνθέτη, αλλά είναι δύσκολο να ακούσεις το δεύτερο τους άλμπουμ, πιο avant garde και λιγότερο post punk από το ντεμπούτο τους, και να μη σκεφτείς πως, πέραν του γεγονότος ότι και τα δύο ονόματα
έφτιαχναν τα δικά τους μουσικά μέσα με σίδερα και άλλα υλικά, το σημαντικότερο ήταν η ταύτιση της αισθητικής και του ηχοχρώματος της μουσικής τους. Αυτή η αποδόμηση «αρχιτεκτονικής»-industrial υφής μπορεί να μη συναντάται στην περίπτωση του ντεμπούτου των Cluster, αλλά σε αυτό ο ήχος και η όλη προσέγγιση στην ανάδειξη της δυναμικής των ήχων θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το προαναφερθέν υλικό, ταυτόχρονα το σχέδιο στο εξώφυλλο θα μπορούσε άνετα να ανήκει στα σχεδιαγράμματα του Ξενάκη! Κάπως έτσι οι αποστάσεις των δεκαετιών μηδενίζονται και η μουσική και ό,τι εκείνη κουβαλά μέσα της μένουν ατόφια!

Einsturzende Neubauten – Zeichnungen den Patienten O.T. (listen)

Cluster – Self-titled (listen)

Μπάμπης Κολτράνης

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Greg Sage – Straight Ahead

Οι Wipers είναι ξεκάθαρα μια μπάντα που δύσκολα ξεχνάς με το που την ακούσεις. Η φωνή τους, ο Greg Sage, ήταν η φωνή εκείνων που στέκονταν απέξω και τολμούσαν να βλέπουν την πραγματική πλευρά της κοινωνικής γυάλας που χτιζόταν στην εποχή τους. Ασυμβίβαστος και καθόλου αυτοκαταστροφικός, όπως πρόσταζε τότε το στυλ του punk/rock/post punk, συνδύασε, ίσως πρώτος, την προσωπική γραφή με τις κοινωνικές αναφορές σηματοδοτώντας την αλλαγή των γενιών από τα αγωνιστικά seventies στα εσωτερικά eighties. Και τα λόγια γινόντουσαν πράξεις! Ήταν εξάλλου τόσο δυνατά που δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ο ίδιος βοήθησε έμπρακτα άλλες μπάντες και έμεινε πιστός στις diy καταβολές του.

Μεταφερόμενοι στο 1985, μετά το πέρας της αγίας δισκογραφικής τριάδας της μπάντας του, ήρθε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ που γέννησε τον τρόπο να παίζεις ακουστικά punk rock (όχι μόνο σε ξεχωριστά κομμάτια, αλλά σε μορφή ολοκληρωμένου άλμπουμ). Δεν ήταν όμως μόνο αυτό, καθώς αυτός ο συγκερασμός πολλών ειδών (americana-post punk-punk) στάθηκε η βάση για να γράψει ένα μεστό σύνολο άπταιστων συνθέσεων. Ακούγοντας για παράδειγμα το “Soul’s Tongue” (κι όχι μόνο αυτό) με τους ανατριχιαστικούς του στίχους δεν γίνεται να μη σου έρθει στο νου το ντεμπούτο του Mark Lanegan και επίσης η προσέγγιση του Kurt Cobain στο MTV Unplugged των Nirvana. Το γεγονός ότι οι δύο αυτοί δεν τόλμησαν να διασκευάσουν κάποιο κομμάτι από το Straight Ahead, σε αντίθεση με τους Dinosaur Jr και τον Ryan Adams, δείχνει μάλλον τον απόλυτο σεβασμό τους στο έργο αυτό, τον οποίο κι εμείς με τη σειρά μας οφείλουμε να επιδείξουμε!

Wipers is clearly a band that you can hardly forget once you listen to it. Their voice, Greg Sage, was the voice of those who stood out and dared to see the real side of the social glass that was built in their time. Incompatible and not at all self-destructive, as punk / rock / post-punk style back then, he combined, perhaps first, personal writing with social references marking the change of generation from the racing ‘70s to the inner ‘80s. And words were deeds! It was, after all, so loud that it couldn’t be done otherwise. He also helped practically other bands himself and remained true to his DIY backgrounds.

Transferred to 1985, after the end of the “Holy Trinity” of his band, his first personal album came out, which gave birth to the way of playing acoustic punk. But it wasn’t just that, as that mixing of many kinds (americana-post punk-punk) was the basis of writing a set of proficient compositions. Listening for example “Soul’s Tongue” (and not only that) with its haunting lyrics, you instantaneously think of Mark Lanegan’s debut and Kurt Cobain’s approach to Nirvana’s MTV Unplugged. The fact that these two did not dare to adapt a piece from Straight Ahead, unlike Dinosaur Jr. and Ryan Adams, rather show the utmost respect in this work, which we in turn owe to show off!

Mark Lanegan – The Winding Sheet (listen)

Nirvana – MTV Unplugged (listen)

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Καζαμίας 2019 (Μάιος – Αύγουστος)

Μάης

Μια ανάσα και τον φτάσαμε! Για όλα τα άλμπουμ που βαρεθήκαμε και μας κούρασαν τον χειμώνα, τις υποσχέσεις που εξαϋλώθηκαν και τους προγραμματισμούς που δεν βγήκαν, η άνοιξη είναι εδώ προς απάντηση τους! Τουτέστιν, προσοχή σε όλα, αλλά κυρίως στο καλοκαίρι που παραμονεύει και δυστυχώς δεν μας αφήνει να χαρούμε αυτή την εποχή που διαρκεί το πολύ δύο βδομάδες στα μέρη μας! Ούτε βέβαια κι η αναμονή να δούμε τους Wire θα διαρκέσει πολύ γιατί επιτέλους έρχονται στις 23 στο Temple προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ποτέ δεν είναι αργά για να δεις μια μπάντα, ακόμη κι αν έχουν περάσει τέσσερις (και βάλε) δεκαετίες από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν! Κάποιες δεκαετίες έχουν περάσει και για τους Darkthrone, αλλά αυτοί εκεί, με την πρώτη μπουκιά του νέου τους άλμπουμ που θα βγει στο τέλος του μήνα, να ‘ναι διαολεμένα επιτυχημένη. (view)

Ιούνης

Δεν χρειάζεται να περιγραφεί αυτός ο μήνας γιατί είναι γνωστή η απαρχή της κατάπτωσης που συμβολίζει. Τα φεστιβάλ του Ιούνη φαντάζουν σαν τον τελευταίο χορό πριν την καθολική καταστροφή των διακοπών. Όσα όμως μουσικά δρώμενα για τις μάζες κι αν στήνουν, θα υπάρχουν πάντα ως απάντηση τους εκείνες οι μικρές γιορτές εξίσου μικρών κοινοτήτων που περιμένουν τον ερχομό μπαντών όπως οι Sick Of It All και οι Dwarves (βλ. τις συναυλίες τους στο τέλος του μήνα στην Αθήνα) για να αντιληφθούν τι συνέχει τα αόρατα μέλη τους. Τέλος, στον αντίποδα των θορυβωδών αυτών ακουσμάτων, θα υπάρχουν κι αυτά που απευθύνονται σε μοναχικές ακροάσεις, χωρίς όμως να τους λείπει μια, διαφορετικού έστω είδους, ένταση. Όπως αυτό εδώ από το επερχόμενο άλμπουμ του Rafael Anton Irissari που θα βγει 21 του μήνα…

Ιούλης

Τα φεστιβάλ, όμως, και οι μεγάλες συναυλίες, όπως οι ζέστες, επιμένουν! Εκβιάζοντας συναίσθημα και αναμνήσεις χρειάζεσαι έναν υπερβάλλοντα ζήλο για να αντισταθείς στα κελεύσματα ονομάτων όπως οι The Cure ή οι Dead Can Dance. Ας είναι όμως, αρκετός κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών θα προτιμήσει να κάνει μια άλλου είδους οικονομική διαχείριση η οποία θα συμπεριλαμβάνει την “κατανάλωση” απλώς νέων μουσικών όπως αυτής εδώ της συλλογής της Blackest Ever Black, πόσο μάλλον όταν αυτές ακούγοντας τους προπομπούς τους, είναι τόσα πολλά υποσχόμενες!

Αύγουστος

Τίποτα, nichts! Δεν νομίζω να τίθεται καν το θέμα να αναφέρουμε τα καλοκαιρινά φεστιβάλ στην επαρχία και δη στα νησιά όπου συναντάς τα ίδια, αποκλειστικά ημεδαπά, ονόματα που είναι σίγουρο ότι θα μαζέψουν κόσμο, συν κάποιες μπάντες που είναι γνωστές-φίλες-κολλητές στους διοργανωτές. Για να φανταστείτε για τι ανύπαρκτο μήνα μιλάμε, δεν υπάρχει καμία αξιομνημόνευτη κυκλοφορία που να βγαίνει τις μέρες αυτές πέραν του νέου άλμπουμ των Slipknot! Τόσο χάλια, οπότε ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι με ένα μαγικό τρόπο θα την σκαπουλάρουμε κι αυτό το καλοκαίρι ακούγοντας τη συλλογή μας που ως γνωστόν ο κόσμος που την κατεβάζει την φυλάει για να την ακούει στις παραλίες τον Αύγουστο, Ή μήπως όχι;


Μπάμπης Κολτράνης

Techno Athens by night

Εδώ και καιρό, η Αθήνα προσφέρει αμέτρητες επιλογές συναυλιακών και βραδινών συγκινήσεων. Μπορεί τα μεγάλα ονόματα να έρχονται μόνο όταν βαράει ο ήλιος κατακούτελα για να αντλήσουν την κατάλληλη δόση βιταμίνης D, καθώς και τις αντίστοιχες αμοιβές που τους αναλογούν, αλλά σε αυτό που (αυτο)αποκαλείται underground γίνεται ο κακός χαμός όλον το χρόνο! Αυτό αφορά όλα, σχεδόν, τα μουσικά είδη και, ακολούθως, όλα τα γούστα. Τους επόμενους μήνες, βδομάδες, μέρες, παρατηρείται μια μαζική επίθεση techno ονομάτων που θα εμφανιστούν στην πόλη κι αυτό έχει από μόνο του ένα ενδιαφέρον. Είναι ο πολύς κόσμος που ασχολείται με το σχετικό άθλημα (βλ. clubbing), είναι το είδος σε άνθηση ή συμβαίνει κάτι άλλο, αδιόρατο; Μήπως η ίδια η πόλη θέλγει τα χορευτικά και ανηλεή, ρυθμικά μοτίβα και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ας ψηλαφίσουμε τα σχετικά ονόματα που θα έρθουν, μπας και βρούμε μια κάποια άκρη, σε μια πόλη που άκρη δεν βρίσκεται, έτσι κι αλλιώς!

Αν δεν θυμάστε τίποτα από το ντεμπούτο του Βρετανού Tommy Four Seven με τον τίτλο Primate πίσω στο 2011, μην ανησυχήσετε για την αδύναμη μνήμη σας, γιατί, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε αφήσει και κάτι σημαντικό που να κρατηθεί ως ανάμνηση, έστω και αναιμική. Η πρόγευση του επερχόμενου άλμπουμ, όμως, είναι αρκούντως δυνατή, για να μας κάνει να ελπίζουμε ότι κάτι – πιθανόν – να αξίζει στον Απρίλη που θα μας έρθει, οσονούπω.

Η ολλανδική Mord είναι ίσως, το κορυφαίο αυτή τη στιγμή label στο χώρο του techno και το ημεδαπό ντουέτο Jokasti & Nek με την κυκλοφορία του πρόπερσι, έκανε ένα σχετικό μπαμ, σπάζοντας αυτή την αίσθηση ότι από ονόματα πάμε καλά στα μέρη μας, αλλά από κυκλοφορίες δεν ακούμε και τίποτα το τρομερό. Η συνέχεια φαντάζει ανάλογη, ακούγοντας το νέο του EP και ανυπομονώντας να τους δούμε από κοντά στα μέσα του μήνα, μαζί με ένα πλήθος άλλων ονομάτων της τοπικής σκηνής για ζέσταμα.

Για τον Perc τα έχουμε ξαναπεί, οπότε δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο η 22.2 για ένα καταραμένο ραντεβού κάπου στο κέντρο αυτής της πόλης (βλ. six dogs). Στις 28.2 εμφανίζεται ο Max Cooper στην Αγγλικανική εκκλησία με το στοίχημα να παραμένει ανοικτό, κατά πόσο μπορεί να δεθεί στον χώρο εκείνον η χορευτική-ηλεκτρονική μουσική με τα λείψανα μιας απαρχαιωμένης αποικιοκρατικής αισθητικής.

Στο καπάκι, αρχές του μήνα, εμφανίζεται ο Luke Slater με τον οποίο έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς, με την καλή έννοια. Πρώτη μέρα της άνοιξης είναι αυτή, αξίζει ένα σχετικό ξεβίδωμα! Και έπεται ο Ancient Methods στο Temple και η Amelie Lens, ως πρόγευση του ADD Festival και ως αντίδοτο στις ελληνάδικες βραδιές στον Βοτανικό όπου και θα εμφανιστεί. Τον Μάη εξάλλου, έχουμε το ίδιο το φεστιβάλ που πέρσι στο ντεμπούτο του άφησε θετικά σχόλια. Ας μην παραθέσουμε τα ονόματα που έχουν ήδη βγει για αυτό κι ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι θα ανακοινωθούν κι άλλα! Συν όλα αυτά, έχουμε και την πρώτη έκδοση του Sonar Festival τον Οκτώβρη στην Αθήνα και μαντεύουμε ότι το είδος για το οποίο μιλάμε δεν θα μείνει παραπονεμένο. Υπερπληθώρα και πλούτος ή υπερβολή και εξάντληση; Θα φανεί στην κατάσταση που θα μας αφήσουν όλες αυτές οι βραδιές για το καλοκαίρι που, μοιραία, θα ακολουθήσει.

Μπάμπης Κολτράνης

Όψεις του Αισώπου: για τον Χρήστο Ζυγομαλά

Είναι κάποιες συνδέσεις που, απλά αδυνατώ να εξηγήσω, με λογικούς όρους, τουλάχιστον. Εν προκειμένω λοιπόν, ήταν ο Χρήστος που αρχικά με συνάντησε. Έχοντας τότε ως αφορμή την παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου. Σε μια εποχή που φαντάζει μακρινή, χωρίς στην πραγματικότητα να είναι. Μάλιστα, εξαιτίας του Χρήστου κράτησα ένα ενθύμιο από εκείνη τη νύχτα: καθώς είχε την πρόνοια να ηχογραφήσει τα τεκταινόμενα. Χωρίς ακόμα να το γνωρίζω, επιπρόσθετα, εκείνη η συνάντηση υπήρξε η απαρχή της μορφοποίησης του σχηματισμού της Ιερής Γεωμετρίας. Και, συνεπώς, η καταγραφή της ήταν ένα εξόχως σημαντικό δώρο, εκ μέρους του Χρήστου. Από εκείνα τα δώρα που βασικά, δε θέλεις να μοιραστείς. Αφού η κατοχή του είναι αυτόφωτα πολύτιμη.

Η σύνδεση με την προγενέστερη πορεία του Χρήστου αναπόφευκτα κυλά ως μια ροή συνέχειας. Συνέχειας αισθητικής, στη βάση των χαοτικά ελεύθερων δημιουργιών των Exarchia Square Band. Ή ακόμα, περνώντας μέσα από την οδό των μελαγχολικά δομημένων προσωπικών του κομματιών. Που μέσα στην αδήριτη απλότητά τους, συνένωναν τις δονήσεις πολλών ταξιδιών και θαυμάτων. Δεν υπάρχει λόγος να απαριθμήσω συνολικά την πορεία του Ζυγομαλά εδώ, προφανώς. Το πέρασμα του από διάφορα στερεώματα λειτούργησε πάντοτε με συνεκτικό στοιχείο την ομορφιά. Αυτή ήταν, θαρρώ, η πυξίδα του, ο γνώμονας που καθόριζε την πορεία της πλεύσης του. Στο διηνεκές.

Θραύσματα αυτής της διαδρομής άλλωστε, έχουν ήδη εξιστορηθεί από τον ίδιο τον δρώντα. Και οπωσδήποτε από την πλευρά μου, άνετα θα παρέπεμπα στο έντονα προσωπικό βιβλίο του. Με τον εύγλωττα ακέραιο τίτλο «Η μπαλάντα της Πλατείας». Εκεί, με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο, αποχαιρετά συντρόφισσες και συντρόφους. Και συνομιλεί με τις εποχές του, απρόσκοπτα. Διαβάζοντας το, είχα την αίσθηση ότι επρόκειτο για ένα κύκνειο άσμα. Όχι όμως, υπό τη μορφή κάποιου είδους απολογισμού, μα απεναντίας, ως σπονδή που στηρίζεται στη μεστότητα του μύθου. Και των πολλαπλών επιπέδων πραγματικότητας που εμπεριέχει αυτός. Μια ενοποίηση που στέκει ως απολύτως ενδεικτική της σχέσης του ως συγγραφέα, με την ίδια την έννοια της ομορφιάς. Και το πως αυτή μετουσιώνεται σε συναίσθηση και εμπειρία. Μέσα από την κατάβαση, στον αέναο κύκλο των σφαιρών.

Η άδολη προσφορά του Χρήστου δεν περιορίζεται στις σχετιζόμενες με τις τέχνες παρουσίες του. Πηγάζει σθεναρά από μια βαθύτερη, ανήσυχη φλόγα που περιεργάζεται το ύφος του δασκάλου, υιοθετώντας τον άσπιλο σαρκασμό του μαθητή. Οι συνθήκες αυτής της ενότητας στέκονται στον πυρήνα των έργων που αφιέρωσε σε αυτή την ύπαρξη. Ατέρμονα εκρηκτικές, ήσαν. Σαν ανατροπή που εκτυλίσσεται.

Δε θα ήθελα πάντως, να αποτολμήσω μια σκιαγράφηση που θα παραπέμπει σε αγιογραφία, ούτε σε χρονικό μιας περιοχής. Είναι δεδομένο ότι βρεθήκαμε και συναντηθήκαμε στα Εξάρχεια. Είναι επίσης, δεδομένο ότι κι αυτές οι συναντήσεις αποτελούν μέρος της προαναφερθείσας συνέχειας. Το να τοποθετήσω όμως, το Χρήστο αυστηρά σε αυτό το πλαίσιο, θα αποστερούσε κομμάτι της δέουσας προσοχής. Η οποία θα όφειλε, αντιθέτως να επικεντρωθεί στο ιδιαίτερο και μοναδικά αποκαλυπτικό ύφος του, που είναι ολότελα εμφανές στα δημιουργήματα του. Είτε πρόκειται για λέξεις, είτε για ήχους, είτε ακόμα και για εικόνες. Είναι παρούσες και θα είναι, εσαεί. Όντας κληροδοτήματά του στο Επέκεινα.

Έχω την αίσθηση πως η έσχατη συνάντηση μου με αυτόν, ήταν ενδεικτική της ζεστασιάς που τον συνόδευε. Απόρροια, ενδεχομένως της ένθερμης φύσης του. Μα και των εμπειριών που είχε συλλέξει, κατεβαίνοντας. Η ολοκληρωμένη ηχώ των επιτευγμάτων του λοιπόν, είναι η αγάπη. Η αγάπη με την οποία περιέβαλλε τις οντότητες. Η γλυκύτητα την οποία επέδειξε απέναντι στα σημαίνοντα.

Είναι ηγεμονικά αξιοσημείωτο: κάποιες περιπλανήσεις, ενώ εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, εν τέλει συγκλίνουν αρμονικά, απολήγοντας στην αβίαστη ταύτιση. Ταύτιση που απομακρύνεται από την προσκόλληση, επιλέγοντας αντιθέτως, το μονοπάτι των αισθητικών- και όχι μόνο- συγγενειών. Σε αυτό το πλαίσιο θα αποτιμούσα τη σχέση μου με τον Χρήστο. Και τη βαθιά εκτίμηση που τρέφω για το σύνολο του έργου του. Έτσι λοιπόν, δε θα έλεγα πως η θλίψη αποτελεί το κυρίαρχο συναίσθημα μου, απέναντι στο γεγονός αυτής της αναχώρησης. Είναι το χαμόγελο του χαιρετισμού, που θερμαίνει την αύρα της απογείωσης. Ως συνέχεια της πληρότητας. Σε μια διάσταση όπου διαμένουν οι εκλάμψεις μας.

Κάπως έτσι λοιπόν, ο Χρήστος Ζυγομαλάς το επέλεξε συνειδητά: στήριξε την υπόθεση του στο τίποτα. Παραμένοντας αναλλοίωτα αιχμηρός, στο μονοπάτι που διένυσε. Εκεί, όπου η σκιά γίνεται φως. Ολόψυχα τον ευχαριστώ, για αυτές- μα και για άλλες- αποδράσεις.


# Επισυνάπτω κάποιες κυκλοφορίες του, ενδεικτικά:

«Πολιτεία», self- released, 1981

«Άσπρο- Μαύρο», self- released, 1984

«Απ’ τη Σμύρνη Στην Αθήνα», Molon Lave

Και, πέρα από κάποιες από τις μουσικές του κυκλοφορίες που παρατέθηκαν ως άνω, προσθέτω εδώ και κάποια από τα βιβλία του. Ας τονιστεί όμως ότι πρόκειται για κάποια εξ αυτών και ουχί για συνολική εργογραφία. Η συνεισφορά του στις underground εκδοτικές απόπειρες είναι ανώφελο να αποτιμηθεί, εδώ. Ιδού, λοιπόν:

«Cantos Desperados», αυτοέκδοση, 2011

«Η Μπαλάντα της Πλατείας», Ρενιέρη, 2018

«Η Μυγοσκοτώστρα», Bibliotheque, 2019

Giorgos Kanavos