Dumama + Kechou – Βuffering Juju (mushroom hour half hour)

Οι Νομάδες είναι η μανιβέλα της Ιστορίας. Μπρους Τσάτουιν

Αιώνια Αγάπη στη Μαύρη Μουσική. Αιώνια Αγάπη στη Μαύρη Ήπειρο.

Το Buffering Juju είναι ένα ηλεκτρακουστικό φολκ ηχοτοπίο από το Γιοχάνενσμπουργκ που προέκυψε όταν συναντήθηκε μια Αφρικανή από το ανατολικό ακρωτήρι με έναν Γερμανό νομάδα βερβερικής καταγωγής. Η Gugulethu Duma (dumama) και ο Kerim Melik Becker (kechou) δημιούργησαν το αφήγημα της μυθοπλασίας των ονείρων μιας γυναίκας όταν μετά τα δεσμά της φυλακής προσπαθεί να επανασυνδεθεί με το τοπίο γύρω της δια μέσου του πόνου της νοσταλγίας και όχι της νοσταλγίας του πόνου. Τα υλικά που χρησιμοποιούν ποικίλουν από ηχογραφήσεις πεδίου και ήχοι περιβάλλοντος μέχρι ανεπαίσθητα λουπαρίσματα και κοφτερές πολυρυθμίες. Από το “Leaving Prison” έως το “Mother Time” πραγματοποιείται ο εναγκαλισμός της πληγωμένης καρδιάς όταν σκύβει πάνω από ματωμένο χώμα, ο εναγκαλισμός της απωλεσμένης κοινής πατρίδας, η στιγμή όταν η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με τον αδυσώπητο καθρέφτη του ανθρώπινου στίγματος. Ο λυρισμός της υπομονής προκύπτει όχι ως αρετή αλλά ως αγόγγυστα υποφερόμενη αιώνια μοίρα.

Της μοίρας εκείνης που διαχωρίζει τον καταπιεστή από τον καταπιεζόμενο, τον θύτη από το θύμα, τον προνομιούχο από το τελευταίο γρανάζι αυτής της Μηχανής που ονομάζουμε πολιτισμό, της μοίρας που μας ώθησε να πιστεύουμε πως η δυστυχία των άλλων μαζί με την κοινωνική και πολιτική ανισότητα, οπουδήποτε αλλού κι αν συμβαίνουν πέρα απ’ το σπίτι μας, είναι το κλειδί για τη δική μας ευημερία.

…Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου για πάντα. Τζορτζ Όργουελ

Nomads are the crank handle of history. Bruce Chatwin

Eternal love for Black Music. Eternal love for the Black Continent.

Buffering Juju is an electroacoustic folk soundscape from Johannesburg that came up when an African from Eastern Cape met a German nomad of berberian roots. Gugulethu Duma (dumama) and Kerim Melik Becker (kechou) have created the narrative of a woman’s dream fiction when after being released from prison tries to reunite herself with the land around her through the pain of nostalgia and not through the nostalgia of pain. The materials they use vary from field recordings and ambient sounds to faint loops and sharp polyrhythms. All the way, from ‘leaving prison’ to ‘mother time’ , an embrace takes place. The embrace of the wounded heart when it bends over blooded soil , the embrace of the lost country, the moment when humanity faces up the relentless mirror of human stigma. The lyricism of patience as it emerges not as a virtue but as the eternal fate that people ungrudgingly suffer. The fate that divides the oppressor from the oppressed , the offender from the victim, the privileged from the last gear of this Machine that we call civilization , the fate that pushed us to believe that the misery of others along with social and political inequalities , as long as they don’t knock on our doors, hold the key to our prosperity .…

If you want a vision of the future, imagine a boot stamping on a human face – forever. George Orwell

Αγγελική Ταλαμάγκα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.