The Best Pessimist – The Half​-​World (self-released)

thebestpessimist.againstthesilence.com

 

Δημιουργία είναι η απώλεια όλων αυτών που πρέπει ν’ αφήσουμε για να δημιουργήσουμε. Στην προκείμενη, το αντικείμενο της απώλειας είναι ο «μισός κόσμος». Ο καλύτερ@ πεσιμιστ@, ορθά θα έπραττε να πενθήσει με τις δέουσες τιμές τον άλλο μισό κόσμο, προκειμένου, περνώντας από τη θλίψη, σταδιακά να παραιτηθεί από το χαμένο αντικείμενο και να ξαναβρεί την επιθυμία για τη ζωή. Να μεταφέρει την απώλεια του πράγματος στη γλώσσα…τη μουσική γλώσσα.
Αν ενσωματωθεί με τον μισό κόσμο που χάθηκε, αυτός θα τ@ν στοιχειώσει και ναι μεν δεν θα τ@ν εγκαταλείψει ποτέ αλλά θα μπορεί να πνίγει την κάθε της επιθυμία. Δεν θα βρίσκει λόγια να πει, ούτε μουσική να τραγουδήσει. Θα πεθαίνει κάθε μέρα από τις αιτίες που έστειλαν αδιάβαστο τον άλλο μισό κόσμο.
Ένας καλ@ πεσιμιστ@ πενθεί για τον κόσμο που άδειασε για να μην αδειάσει ο ίδι@. Δεν νοσταλγεί χαμένα αντικείμενα, χαμένες πατρίδες, χαμένες παρτίδες και ένδοξες μάχες και δεν μελαγχολεί.
Το νέο άλμπουμ του Sergii Lunov, από την εμπόλεμη Ουκρανία έχει μια διαφορετική αφήγηση για αυτό που λέμε post rock ως είδος. Αφιερωμένο στην απώλεια, με κυρίαρχο το αργό τέμπο, με μεγάλο βάθος και λιτή πιανιστική μουσικότητα, ακολουθεί μία ψυχική εργασία που κάπως στο τέλος σου αφήνει κάτι το αισιόδοξο.  Αν και έψαξε τα δυτικά του ομοιότυπα σε American Dollar, French Teen Idol και Mono, μοιάζει με αυτά αλλά δεν είναι σαν και αυτά. Η αφήγηση είναι διαφορετική, πιο δομημένη και όχι τόσο σημειωτική.
Την ambient εισαγωγή του “Ιt’s Only Words”, ακολουθεί το πένθιμο “Hearts” και ο δίσκος εξελίσσεται με αμιγώς post rock κομμάτια, όπως το “My Long Goodbye” και “The Half-World” αλλά και πιο ατμοσφαιρικά – ηλεκτρονικά όπως το “Just Remember How We Smiling”, αφήνοντας συνολικά μία υπέροχη αίσθηση.

 

 

Cari

2 thoughts on “The Best Pessimist – The Half​-​World (self-released)

  1. Γεια σας παιδιά! Μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω (και χωρίς να έχω ακόμη ακούσει το άλμπουμ), κάνοντας ένα εργασιακό διάλειμμα, αν και δεν σας γνωρίζω προσωπικά παρεκτός του Μπάμπη, τον οποίο και εκτιμώ ειλικρινά και απεριόριστα για το έργο του σε τούτον εδώ το διαδικτυακό χώρο. Σκέφτομαι ότι όσ@ μπαίνουμε στη μέση ηλικία, για τον εαυτό μου σίγουρα μπορώ να μιλήσω, είμαστε στην πιο παραγωγική και δημιουργική μας φάση. Πολλές φορές, αυτή η ευοίωνη προοπτική μας φέρνει αντιμέτωπ@ με το παρελθόν που πρέπει κάπως να το μετουσιώσουμε στο παρόν για να γίνει μέλλον. Ε και εδώ που τα λέμε, ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός της άπειρης προόδου και αισιοδοξίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Προς τι ο τρόμος προς τη μελαγχολία λοιπόν; Χαίρομαι πολύ πάντως που σε σας πάντα κάτι κοινό με αυτά που σκέφτομαι βρίσκω. Μπράβο και πάλι σε όλ@ για τη στοχαστική και φιλοσοφική διάθεση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.