Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου (Αχός)

thanasispapakonstantinou.againstthesilence

 

Τον συγκεκριμένο δημιουργό μπορεί να τον παραδεχθείς για αρκετές κινήσεις του που ο χρόνος τις έκρινε ως απόλυτα πετυχημένες. Από την αρχή κιόλας όπου έδωσε σε άλλον το μικρόφωνο να ερμηνεύσει τις πρώτες του συνθέσεις, έσπασε μια παράδοση μεγαλομανίας που καταδυναστεύει αιώνια την ημεδαπή δισκογραφία. Αυτή η ενδεικτική του όρεξη να ανοιχθεί δεχόμενος τι είχε να δώσει ο κάθε μουσικός και η κάθε ερμηνεύτρια προς χάρη του όλου μουσικού αποτελέσματος, τον οδήγησε στην σημαντικότατη συνεργασία του με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, ο οποίος με την καταλυτική του παρουσία φρόντισε να βγει ο Βραχνός Προφήτης, ως ένας δίσκος που αν και ξένισε τότε φίλους και εχθρούς, έδειξε τον δρόμο για το πως με ανοικτό μυαλό η ελληνική μουσική μπορεί να αποδώσει πολλά περισσότερα από το να κλαίει τον εκάστοτε νεκρό.

Πέρασαν όμως τα χρόνια αμείλικτα και οι εποχές άλλαξαν. Ο πολύς κόσμος, παρακολουθώντας τον αεροδιάδρομο απογείωσης της ελληνικής οικονομίας να είναι ακόμη σε μόνιμο black out, τα βρίσκει δύσκολα να πάει να χαρεί την Πάολα του και τον Παντελίδη του και εισρέει μαζικά στις συναυλίες (και) του Θ.Π. όπου το ζητούμενο είναι να περάσει καλά! Είναι τυχαίο το γεγονός όπου στο πρώτο βίντεο στο youtube που ο δημιουργός παρουσιάζει ένα από τα νέα του τραγούδια που μιλά για δύο μετανάστες με τραγικό τέλος, μια φωνή στην πρώτη γραμμή του κόσμου από κάτω του απαντά “Στα αρχίδια μας” προκαλώντας το γέλιο στην πάνω στο τσακίρ κέφι παρέα; Μια υποτυπώδης σοβαρότητα θα υποδείκνυε με θυμωμένο τρόπο στον τραγικό διασκεδαζόμενο τον δρόμο προς την έξοδο. Αυτό όμως που ακολουθεί είναι κι άλλη ειρωνική ατάκα, κι άλλα γέλια, η μπάντα ξεκινά αμέριμνη, όλοι περνάνε τέλεια. Κανένα πρόβλημα. Ανοίγοντας το πλάνο για να δούμε πως περιβάλλεται η όλη παρουσία του Θ.Π σήμερα, ήδη τα έντυπα με 0% λιπαρά σοβαρότητας αποθεώνουν την νέα του δουλειά. Το εξώφυλλο μάλιστα λένε πως δεν είναι άστοχο ή ακόμη και χυδαίο, αλλά pop art (sic)!

Όλα αυτά δεν γίνεται να αφήνουν ανεπηρέαστο τον βασικό δέκτη τους που είναι ο ίδιος ο δημιουργός. Αυτό αποδεικνύεται μεγαλοπρεπέστατα στον νέο του δίσκο. Κανένα περιβάλλον δεν τον ζορίζει να εμβαθύνει κάπου. Δεν χρειάζεται έπειτα από όλα αυτά τίποτα παραπάνω από τις αναμενόμενες συνεργασίες, τα γνωστά κολπάκια και λίγες αυτοσχεδιαστικές πρωτοβουλίες, ασχέτως αν μένει στο τέλος ένα αίσθημα αμηχανίας που έχεις απέναντι σου κάτι αδιάφορο, απελπιστικά κοινότυπο που φτάνει σε σημεία να καταντά και ενοχλητικό, αντί για κάτι τουλάχιστον ευχάριστα οικείο που περίμενες να ακούσεις. Ξεκινώντας από την ίδια την φωνή του Θ.Π., είναι εμφανές πως πλέον έχει χαθεί αυτό το περίεργο ηχόχρωμα που έβγαζε ο τρόπος που ερμήνευε τα τραγούδια του. Αυτό πάει αγκαζέ με την όλη ενορχήστρωση η οποία όταν δεν είναι απλοϊκά ρηχή, βγαίνει επιτηδευμένη και ξεπερασμένα δυτικότροπη. Το στοιχείο της κορύφωσης μιας σύνθεσης, το οποίο πολύ εύστοχα στο παρελθόν ο δημιουργός το είχε φροντίσει να βγαίνει λεπτεπίλεπτα στην επιφάνεια, εδώ απλά ακολουθεί το βαρετό παιχνίδι των αναμενόμενων εντάσεων στα κατάλληλα σημεία. Ακόμη και οι συμμετοχές της Μελίνας Κανά και του Σωκράτη Μάλαμα που κατά μια έννοια δεσπόζουν στον δίσκο, δεν προσφέρουν τίποτα άλλο παρά κάτι το απόλυτα αναμενόμενο.

Όσον αφορά τους στίχους, με εξαίρεση αυτούς της “Ηλιόπετρας” που βασίζονται στο διάσημο ομότιτλο ποιήμα του Οκτάβιο Παζ, σε κανένα άλλο σημείο δεν καλείται η σκέψη σου να βουτήξει σε κάτι. Έχουμε πιο συγκεκριμένα μια εικονογράφηση που δεν ξέρει αν θέλει να γίνει ρεαλιστική ή ποιητική και στο τέλος ξαναγυρίζει στα παλιά για να σώσει τα προσχήματα. Όλα αυτά είχαν φανεί και στον Ελάχιστο Εαυτό, αλλά εδώ πραγματικά γεμίζουν το όλο πλάνο.

Ήδη φτάνουν ως εδώ οι εν βρασμώ ενστάσεις πάνω στις παραπάνω αυστηρές αράδες που απλά γράφτηκαν ακούγοντας τον δίσκο αυτόν. Μια απλή επανακρόαση των παλαιότερων δίσκων του Θ.Π. πείθει εύκολα πως δεν είναι ο γιαλός στραβός, αλλά είναι οι (νέες) βάρκες που στραβά αρμενίζουν. Για την ακρίβεια, όχι μόνο πάνε στραβά, αλλά ούτε καν ξέρουν προς τα που να τραβήξουν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.