Julia Holter – Sarah Neufeld – Zola Jesus – Julianna Barwick

Julia Holter – Loud City Song (domino)

 

Julia-Holter-Loud-City-Song

 

Πιστή στο ετήσιο δισκογραφικό ραντεβού της, μετά το περσινό της πόνημα που είχαμε βάλει στα εξέχοντα album του 2012, επανέρχεται με το τρίτο της δίσκο που ήδη αποθεώνεται παντού. Ο λόγος απλός, αυτά τα εννιά κομμάτια ακούγονται ομολογουμένως  ευχάριστα και ταυτόχρονα διαθέτουν ένα βάθος και μια σύγχρονη, θα λέγαμε, υφή. Σύγχρονη ως προς την καθαρότητα των ήχων, τις συγκρατημένες εντάσεις και την ποικιλία στους ήχους. Η εναλλαγή ρυθμών και ύφους, ενώ όλα ακούγονται τόσο συνεκτικά μεταξύ τους, αποτελεί κάτι το ιδιαιτέρως σπάνιο. Αυτό όμως που κάνει τον δίσκο τόσο παιχνιδιάρικα εύστοχο είναι οι ιδέες που τον πλυμμηρίζουν, προϊόν σίγουρα έμπνευσης της δημιουργού αλλά και της δουλειάς με την μπάντα που αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Συνδυάζοντας το avant garde με την ποιοτική pop, εν τέλει ξεπερνά και τα δυο καθώς το album προχωρά και η ακρόαση αποκτά ηχομονωτικά χαρακτηριστικά ως προς κάθε τι άλλο στον ίδιο χωροχρόνο. Ξανά και ξανά.

 

 

Sarah Neufeld – Hero Brother (constellation)

 

sarah-neufeld-hero-brother.againstthesilence

 

Η μουσική γλώσσα που αρθρώνει η βιολίστρια των Arcade Fire στον πρώτο προσωπικό της δίσκο, θα μπορούσε να αφορά την κίνηση στους δρόμους μιας μεγαλούπολης. Αυτού του είδους την θέα που δεν αποτελείται από κάτι εξόφθαλμα όμορφο ή φυσικό, αλλά απλώς είναι εκεί, ανοικτή σε κάθε ενδεχόμενο. Ο τρόπος που απλώνονται βιολιστικά οι μελωδίες της είναι μερικές φορές τραχύς και ταχύς, άλλες ήπιος και άκρως λυρικός. Πάντα όμως καλεί την προσοχή να εστιάσει σε αυτήν, χωρίς να αιωρείται ως ένα παραθεριστικό βλέμμα πάνω σε μια ακίνητη φύση.

Οι αναστεναγμοί που εξακοντίζονται θα μπορούσαν να απεικονίζουν τις σκέψεις στα κεφάλια τυχαίων περαστικών. Το φύσημα που υπάρχει σχεδόν σε όλη την διάρκεια του δίσκου, ως ένας άλλος μητροπολιτικός θόρυβος τη νύχτα, δεν υποβιβάζει τη μουσική σε κάτι λεπτομερειακό, αλλά την αναδεικνύει μέσα σε ένα γνώριμο περιβάλλον. Αυτό των υπόγειων εννοιών και των ανείπωτων επιθυμιών που ασφυκτιούν εκεί έξω. Η φωνή της Sarah σε λίγες στιγμές εμφανίζεται στο προσκήνιο, αλλά προσφέρει κι αυτή άλλο ένα στοιχείο στα τόσα που κάνουν αυτόν τον δίσκο τόσο αφοπλιστικό.

 

 

Zola Jesus – Versions (sacred bones records)

 

zola-jesus-versions.againstthesilence

 

Η μόλις 24χρονη μουσικός έχει καταφέρει σε τέσσερα χρόνια να μεταμορφωθεί από φουλ βουτηγμένη στο πείραμα σε ξωτικό της σύγχρονης pop. Αυτά βέβαια είναι δύσκολα παιχνίδια για να βρεις την σωστή ισορροπία, οπότε κάπως αναμενόμενα η επιτυχία της με τον τελευταίο δίσκο της συνέπεσε με την άμβλυνση των συνθετικών της επιδόσεων. Ως συνέχεια της πορείας της επιλέγει να επικεντρωθεί στο παλιό της υλικό για να βγάλει έναν άλλο εαυτό, γυμνό, χωρίς την στήριξη της έντασης της ομολογουμένως ταλαντούχας μπάντας της. Στη θέση της έχει τον JG Thirwell, αλλιώς Foetus, με την συνοδεία μιας μπάντας εγχόρδων.

Ακούγοντας το Versions μάλλον το όλο πλάνο κρίνεται ως υπερφιλόδοξο, καθώς ναι μεν η συγκεκριμένη έχει γράψει ορισμένα πανέμορφα τραγούδια τα οποία όμως αποδεικνύεται πως δεν λειτουργούν με κάθε είδους εκτελεστική φιλοσοφία. Για παράδειγμα τα  “Avalanche” και “Sea Talk” παραείναι καθαρά και καλογυαλισμένα ώστε να μην αποφύγουν μια γλυκανάλατη υποτονικότητα. Ένα άλλο στοιχείο σε αυτήν της την κυκλοφορία είναι η ευκρίνεια των στίχων της, καθώς αντιμετωπίζει την ίδια τη φωνή της χωρίς αρκετές εντάσεις. Λοιπόν, ορισμένα τραγούδια έχουν αρκετά επίπεδους στίχους, με εξέχον το μοναδικό νέο κομμάτι εδώ, “Fall Back”, όπου το ερωτικό πνεύμα ξεπέφτει στο κλισέ. Συμπερασματικά, η Zola αποδεικνύει για άλλη μια φορά την αξία του μετάλλου της φωνής της, βλ. εκτέλεση εδώ στο “Run Me Out”, αλλά κάπου χάνεται στο να πετύχει τόσα πολλά, τόσο νωρίς.

 

 

Julianna Barwick – Nepenthe (dead oceans)

 

juliannabarwick.nepenthe.againstthesilence

 

Κορίτσι που μεγάλωσε στη φύση, με τη φωνή της να αποτελεί ένα παιχνίδι. Το βλέμμα κολλημένο στον Βορρά και πιο συγκεκριμένα στην Ισλανδία όπου ηχογράφησε τον τρίτο της δίσκο μαζί με ημεδαπούς μουσικούς (βλ. μέλη των Mum και των Amiina). Οι κυκλικές μελωδίες χαράσσονται, υπνωτικές και ατμοσφαιρικές. Θα λέγαμε πως κάπως έτσι θα ακουγόντουσαν οι Hammock, αν αντί για κιθάρες χρησιμοποιούσαν γυναικείες φωνές. Πάλι όμως κάπου δεν πιάνεται ορθά το όλο περιεχόμενο του δίσκου με το αρχαίο ελληνικό όνομα του φάρμακου για τη θλίψη (βλ. Οδύσσεια). Η μουσική εδώ δεν βυθίζεται σε σκοτάδια ή απύθμενα βάθη αλλά κυματίζει στον ηλιόλουστο αέρα σαν ένας λευκός χαρταετός που κόπηκε η άκρη του. Φαντάζει σαν να μην ξεχωρίζουν κομμάτια από αυτόν τον συμπαγή δίσκο, με το πιάνο να μπαίνει κρυφά σε κάθε φωνητικό νεφέλωμα και τους στίχους να κυλάνε απροσδιόριστοι. Μπορεί να ακούγεται οξύμωρη μια μίξη της Enya με την Grouper, αλλά καταφέρνει η Julianna να χαράσσει με σταθερά βήματα μια ενδιαφέρουσα δισκογραφική πορεία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.