Οι Swans στο Βερολίνο και η έννοια της πρώτης φοράς στα πάντα

Συνήθως απέναντι στην αμηχανία που προκαλεί η πρώτη φορά μιας επικείμενης πράξης, προτάσσεις μια ποικιλία προετοιμασιών, ώστε το ποσοστό αποτυχίας να μειωθεί, κυνηγώντας το φάντασμα που ονομάζεται “χαμηλή αυτοεκτίμηση”. Από την άλλη, οι πιθανότητες να πάνε όλα στραβά πάντα υπάρχουν και όσο συμπιέζονται τόσο εκτινάσσονται ψηλά, κάνοντας κάθε προεργασία να φαντάζει άδικος κόπος. Ο χειμώνας τελείωσε για τα καλά και έπρεπε να έρθει ο πρώτος καύσωνας για να το καταλάβει κανείς. Ό,τι χρειάστηκε για να περάσει ως ο πρώτος εδώ στον Βορρά ήταν μια μικρή δόση όλων των παραπάνω και διαφόρων άλλων στοιχείων που εμφανίστηκαν στην πορεία ως αντίπαλο προς αυτά δέος. Ναι, ήταν πολύ διαφορετικά εδώ, τόσο όσο όμοια φαντάζουν οι επήρειες των τωρινών υψηλών θερμοκρασιών παντού, στο κάθε εδώ.

Πέρα από αυτό όμως υπήρξαν και άλλες πρωτόγνωρες εμπειρίες που συνήθως γινόντουσαν αντιληπτές μετά το πέρας τους, όπως για παράδειγμα η ανακάλυψη νέων πληροφοριών, γλωσσών, κουλτούρων, εργασιών και γνωριμιών. Σε μια όμως έπαιξε από πριν αρκετή προπόνηση. Αυτή ήταν η επικείμενη συναυλία των Swans. Μα τι ξεχωριστό μπορεί να έχει ένα απλό κονσέρτο; Πρώτον, πρόκειται για μια μπάντα που τώρα στα γεράματα (της και μου) ένιωσα μια έλξη προς αυτήν απρόσμενη. Δεύτερον είχα την τύχη να έχω αρκετούς φίλους που τους είδαν στην Αθήνα, λίγες ημέρες πριν έρθουν εδώ, οπότε με έλουσαν με θετικότατες εντυπώσεις και ενθουσιασμό. Τρίτον η συναυλία γινόταν στο Volksbühne, αυτόν τον χώρο που συναντά κάθε τουρίστας στην πόλη ο οποίος θέλει να βγάλει φωτογραφία την ταμπέλα που γράφει Rosa Luxemburg Platz και πιστέψτε με δεν είναι λίγοι αυτοί. Μαζί με τα υψηλής κουλτούρας καλλιτεχνικά δρώμενα στα οποία δηλώνω φανατικά απών, φαντάζει κάπως αστείο το γεγονός πως πριν λίγα χρόνια συνέβαιναν εκεί drum ‘n bass πάρτι ως ένδειξη καλής θέλησης στην dance κοινότητα της πόλης.

Ιδού λοιπόν να στέκομαι εν μέσω μιας υγρής ανοιξιάτικης βραδιάς με ένα ιδιαιτέρως ποικίλο κόσμο που είχε προσέλθει στο εν λόγω κτίριο για να παρακολουθήσει μια μπάντα είτε των νεανικών του χρόνων είτε των πρόσφατων ανακαλύψεών του. Χάρις στη συμβουλή των προαναφερόμενων φίλων μου, είχα προμηθευτεί ακουστικά εν είδει ωτασπίδων (τι πολεμική λέξη!), ώστε να προφυλάξω την ακοή μου από τη δεδομένη ηχητική επίθεση. Αποδείχθηκαν όμως άχρηστα, καθώς όπως φάνηκε μέχρι το τέλος η αίθουσα διέθετε έναν ιδανικό ήχο (-σύστημα), για να φέρει εις πέρας ακόμη και τέτοιου είδους δύσκολες βραδιές. Βεβαίως υπήρξαν κάποιοι διπλανοί μου που από την πρωτη στιγμή θωρακίστηκαν κατάλληλα με αυτές τις μικρές κουκίδες που έμοιαζαν σαν πλαστελίνες.

Οι Swans λοιπόν ξεκινώντας ήταν δεδομένο πως θα έπαιζαν πολύ και κυρίως νέο υλικό. Για όποια-ον ενδιαφέρεται, μπορεί να πάρει μια ιδέα του τι παίχτηκε εδώ, στην αναμετάδοση μιας από τις αμέσως επόμενες συναυλίες τους σε ένα αμερικάνικο φεστιβάλ. Αυτό όμως που δύσκολα γίνεται αντιληπτό από οποιοδήποτε μηχάνημα υψηλής πιστότητας είναι το βίωμα αυτής της εμπειρίας σωματικά. Πρώτη φορά, μετά τις πρώτες κινητήριες νότες και τη μίμηση των πεταγμάτων ενός κύκνου από τον τυπικό πρωταγωνιστή της βραδιάς, Michael Gira, είδα σε μια αίθουσα, που βρισκόντουσαν πάνω από χίλια άτομα, όλοι να αντιμετωπίζουν με τον δικό τους διακριτικό τρόπο το τράνταγμα που δεχόντουσαν μέσα τους. Αυτό δεν χρειαζόταν να γυρίσεις για να το δεις, το ένιωθες στον τρόπο που, ενώ καθόσουν αναπαυτικά στην κυριλέ θέση σου, έβγαινε η ανάγκη να ανασκουμπωθείς ή να προβείς σε μια σειρά ακατανόητων κινήσεων. Το να σε κάνει μια μπάντα να είσαι προσηλωμένος στο μεγαλύτερο μέρος των δυο και κάτι παραπάνω ωρών που παίζει ακατάπαυστα δεν είναι και μικρό πράγμα. Πόσο μάλλον όταν η μουσική που παίζει εκτός από πρωτοεμφανιζόμενη στο πάλκο, διακρίνεται από τόνους πειραματισμού και θορύβου που θα έκαναν έναν αδαή χωρίς την απαιτούμενη περιέργεια να ψάξει αμέσως για την έξοδο. Οι αισθήσεις των περισσότερων όμως είχαν σκαλώσει μεταξύ μιας αίθουσας που θύμιζε το “Μπλέ Βελούδο” του David Lynch και καλυπτόταν από μια υπέργεια δύναμη που η μετάφραση της, απλά ήταν σε ήχους.

Κάπως έτσι φαντάζει κάθε πρώτη φορά. Σε κρατά προσηλωμένο, σου δείχνει κάτι νέο, σε κάνει να ξεχνιέσαι, στη συνέχεια δύσκολα την ξεχνάς, μέχρι την επόμενη φορά που ποτέ δεν είναι ίδια. Ποτέ.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s