Κασετίνα – Ε.Ρ.Τ. (free download)

a3502602993_10

 

Η μνήμη είναι κάτι σαν μια θάλασσα που κρύβει αμέτρητα μπουκαλάκια με απεγνωσμένα μηνύματα, όπως για αυτά που τραγουδούσαν οι Police, και ενίοτε τα φέρνει το ρεύμα στο οπτικό μας πεδίο. Η νοσταλγία από την άλλη επιλέγει αυτή τι θα ανακαλέσει ως σκέψη, αυτήν την αόρατη εικόνα που συχνά είναι εντονότερη από μια αντίστοιχη ζωντανή. Αυτός ίσως ήταν και ο λόγος που με την είδηση του κλεισίματος της Ε.Ρ.Τ. (ίσως τελικά προσωρινού με βάση τα τελευταία νέα), η πρώτη αντίδραση δεν αφορούσε τις απολύσεις των χιλιάδων εργαζόμενων ούτε τη χοντροκομμένη κίνηση της κυβέρνησης, ώστε να προσπαθήσει να ενισχύσει το κύρος της (εδώ γελάμε), αλλά η ανάκληση στη μνήμη προσωπικών στιγμών μπροστά στο χαζοκούτι με προγράμματα που κάτι άφησαν στα παιδικά μας χρόνια.

Είναι οι στιγμές που νιώθεις σαν να σβήνεται κάτι από το παρελθόν, ο Εκείνος να αποχωρίζεται οριστικά τον Εκείνον, τα φρούτα να μεταναστεύουν από την Φρουτοπία, το Camping να κλείνει λόγω φθινοπώρου κ.ο.κ.. Σαφώς πριν από όλα αυτά πρέπει να αναφερθούμε στη διαμεσολάβηση του θεάματος, στην υποκατάσταση του βιώματος και των σχέσεων με αλλοτριωτικές εικόνες και πρωτίστως να αποφύγουμε την αγιοποίηση του μέσου αυτού όπως πολλοί-ες εξέθρεψαν τις τελευταίες μέρες.

Ο δίσκος αυτός όμως μιλά για αυτήν την πρώτη νοσταλγική σκέψη που αναφέραμε πριν. Φτιαγμένος για να περιέχει διασκευασμένες μουσικές από τηλεοπτικές αναμνήσεις, συμπτωματικά συνέπεσε με το κατέβασμα του διακόπτη της Ε.Ρ.Τ., οπότε επιλέχθηκε να μείνουν μόνο αυτές που πήγαζαν από τις παραγωγές της, κυρίως των 80’s. Ορθώς και έπραξαν οι Κασετίνα ώστε να παρουσιαστεί ένα συνεκτικό σύνολο ιδεών οι οποίες ενώ περιέχουν διαφορετικό περιεχόμενο, έχουν κοινό σημείο εκίννησης. Προσωπικά, λίγες μελωδίες από εδώ μέσα μπορώ να θυμηθώ καθαρά ακούγοντας τες, αλλά εδώ δεν ξέρουμε που έχουμε χάσει τις κασέτες της μετεφηβείας, τις κασετίνες των σχολικών μας χρόνων θα θυμόμασταν;

Πάντως οι ιδέες εδώ δημιουργούν ένα πιστό αντικατοπτρισμό ενός καταχωνιασμένου καθρέφτη όπου είναι σαν να κοιτάς τα χαρακτηριστικά σου μετά από χρόνια, από την ίδια όμως θέση. Οπότε και θα γελάσεις (με την “Χιλιοποδαρούσα”), θα συνοφρυωθείς (με τον “Θησαυρό Της Βαγιας” και την “Μαντάμ Σουσού”) και θα στήσεις αυτί για να ακούσεις τη σιωπή του καθρεπτιζόμενου ειδώλου σου που θα εξιστορεί αμέτρητα παραμύθια για μικρούς και μεγάλους.

Κλείνοντας όλη αυτή η σειρά μικρών σε διάρκεια εκτελέσεων, σου έρχεται στο νου η αυτοτέλεια ενός χάικου ποιήματος, με όλες αυτές τις εύστοχα συμπτηγμένες μουσικές ιδέες. Όσο για ιδανικό φινάλε, έχουμε ένα “Θαυμαστό Ταξίδι Του Νιλ Χόλγκερσον”, μια “Καληνύχτα Σας” και χιόνια οθόνης. Πολλά χιόνια οθόνης. Τα μόνα που δεν λιώνουν ποτέ…ή μήπως όχι; Εσύ, Καρουζέλ, τι λες;

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s