Νεα post rock σοδειά…The Pirate Ship Quintet – Year Of No Light/Thisquietarmy – Condre Scr

The Pirate Ship Quintet -Rope For No-Hopers (Denovali Records)

 

 

Οι εκ του Bristol ορμώμενοι The Pirate Ship Quintet δημιουργούν συναισθηματικά φορτισμένη, κλασσικίζουσα ως προς την σύνθεση και παράλληλα σκοτεινή και απόκοσμη μουσική. Είναι μια μίξη στοιχείων που αρχικά δεν ταιριάζουν διαβάζοντάς τα παραπάνω συστατικά απλά σε ένα κείμενο αλλά στην ακρόαση του Rope for No-Hopers  όλα αλλάζουν. Τσέλο, πνευστά, κιθάρες, μπάσο, ντραμς και πλήκτρα συνυπάρχουν σε τέλεια αρμονία με post-rock ξεσπάσματα και άγρια φωνητικά σε κομμάτια όπως το πολύ καλό “Horse Manifesto” που ξεκινάει επιθετικά από τα πρώτα λεπτά. Συνθέσεις που ξεχωρίζουν εκτός από το προαναφερθέν είναι τα “That Girl I Used To Live In” και  “Doldrums”, χωρίς να αδικούμε τις υπόλοιπες συνθέσεις του δίσκου αυτού που στο σύνολο τους  φανερώνουν τις κλασσικές φόρμες της δυτικής λόγιας μουσικής που χρησιμοποιεί η μπάντα. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο τσελίστας Sandy Bartai είναι μέλος στην συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου.

Ο δίσκος αποτελείται από πέντε συνθέσεις με τις τρεις από αυτές να ξεπερνάνε τα δέκα λεπτά σε διάρκεια. Οι The Pirate Ship Quintet αποτελούνται από πέντε μέλη ενώ έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους αρκετοί άλλοι μουσικοί στις ηχογραφήσεις. Ο δίσκος αυτός κυκλοφορεί σε διπλό χρυσό βινύλιο και μόλις 150 κόπιες, έτσι αποτελεί δελεαστική πρόταση για τους συλλέκτες, καθώς και σε cd.  

 

 

Mu | te

 

Year Of No Light/Thisquietarmy – Collaboration Split (destructure)

 

 

Κοιτώντας το εξώφυλλο του split δίσκου της συνεργασίας των γάλλων Y.O.N.L και του καναδικού project των T.Q.A (μουσικό όχημα του Eric Quach από τους Destroyalldreamers) προσεγγίζουμε ελάχιστα τη σκοτεινή ατμοσφαιρικότητα στη διάθεση για ανασύνθεση του μουσικού ταξιδιού του φωτός και της σκιάς του.

Με την ακρόαση του όμως, αισθανόμαστε τα σκοτεινά ambient περάσματα μαζί με τις απόκοσμες χρωματικές ενάλλαγες του πρωινού φωτός και βουητά παραμορφωμένης κιθάρας που οδηγούν στο μυστηριώδη κόσμο της ψυχεδελικής και shoegaze αποδόμησης. Οι μουσικοί τόνοι και η μελωδική έκρηξή τους, μας θυμίζουν εικόνες από έργα του William Blake και εκείνες τις μαγικές μελαγχολικές ώρες της εναλλαγής από μέρα σε νύχτα και αντίστροφα.

Ο ατμοσφαρικός metal πειραματισμός οδηγεί την εμπειρία στην καταβύθιση σε καινούργια post rock μονοπάτια επίγνωσης του επικού και σκοτεινού μοτίβου λυρικής παγίδευσης του κάθε ήχου.

Η δημιουργική ελευθερία ανασυνθέτει τα συστατικά (metal και gothic) καταβολών που δραπετεύουν μέσα από το ξεθώριασμα της φόρμας που ανακατασκευάζεται στις αέρινες και ατμοσφαιρικές εκδοχές των πιο εκλεπτυσμένων στιγμών του τέλους της μουσικής.

Ιδού λοιπόν πως η μελωδική πληθωρικότητα της δημιουργικής ύπαρξης επιδιώκοντας τον απεγκλωβισμό από κλισέ συνήθειας καταφέρνει σε αρκετά σημεία να θυμίζει τον πόλεμο που κάνει κάθε τι καινούργιο για να γεννηθεί, πολεμώντας το σκοτάδι.

 

 

NIKOPOL

 

Condre Scr – You Are Genious (oxide tones)

 

Ποιος θα το περίμενε πως η ορχηστρική-κιθαριστική μουσική η οποία απελευθέρωσε δυναμικές, τρόπους παιξίματος και διόδους αισθητικής, θα έφτανε στο σημείο να στεγανοποιείται και να επαναλμβάνεται και ως προς την ηχητική μορφή και ως προς το εννοιολογικό περιεχόμενο. Πουλιά στον αέρα σε γκρίζο φόντο και χαμηλοβλεπούσες κιθάρες με θρασύτατες εκρήξεις αποτελούν την μόνιμη πλέον εικόνα που τείνει να κουράζει.  Η βερολινέζικη αυτή μπάντα ακολουθεί την πεπατημένη στην δεύτερη τους κυκλοφορία, χωρίς να ξεφεύγουν απ’τα όρια που οι ίδιοι έχουν οικειοποιηθεί. Για την ακρίβεια αν θέλουμε να γίνουμε κακεντρεχείς, θα τους παρομοιάζαμε ως την αναπληρωματική μπάντα των Mogwai όταν αυτοί για κάποιο λόγο αδυνατούν να παίξουν ζωντανά! Οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς κυρίως ως προς τον ήχο και την ατμόσφαιρα των συνθέσεων.

Πέρα από το ενοχλητικό ίσως αυτό στοιχείο και την αμήχανη εισαγωγή με το “Boca” που περιέχει ισχνά σημεία αυτού που θα επακολουθήσει, έρχεται ένα συνεκτικό σύνολο κομματιών γλυκιάς υφής. Ξεχωρίζει το “Bogatell” που χτυπάει διάνα με την διακριτική μελωδία και το γέμισμα των ήχων που επιτυγχάνεται σε πεντέμησι λεπτά. Δύκολα από την μια βρίσκει κανείς κάποιον νεωτερισμό εδώ πέρα αλλά από την άλλη σπάνιες είναι οι στιγμές που το υλικό ρέπει προς την μετριότητα. Ξεπερνώντας λοιπόν τους σκόπελους που αναφέραμε, ίσως αξίζει μια ενδοσκόπηση των φίλων του είδους πάνω σε αυτό το album.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s