Αφιέρωμα στους Afghan Whigs μέρος δεύτερο. Η τέχνη του να διασκευάζεις μεταμορφώνοντας ένα τραγούδι.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να προσεγγίσεις εκτελεστικά ένα κομμάτι που γράφτηκε από άλλους. Έχουμε περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα οι Deftones οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται στην ακρόαση του υποψήφιου προς διασκευή κομματιού, ώστε, όταν εισέλθουν στο στούντιο, να αποδώσουν το ακριβές πνεύμα του φέροντας όμως το δικό τους στίγμα. Από την άλλη έχουμε σχήματα όπως οι TATU οι οποίες όταν ρωτήθηκαν τι σημαίνει για αυτές να «εκτελεούν» ένα ύμνο των The Smiths, απάντησαν πως δεν τους γνωρίζουν καν και ότι η επιλογή του τραγουδιού έγινε από τον (σαδιστή) μάνατζερ τους! Ανάμεσα στην απόσταση που χωρίζει αυτές τις κατηγορίες έχει ανοιχθεί ένα τεράστιο κεφάλαιο στη σύγχρονη μουσική με συνήθως τραγικά αποτελέσματα, αρχικά για τα εμπλεκόμενα συγκροτήματα, αλλά κυρίως για τα δύσμοιρα αυτιά μας.

Οι Afghan Whigs είναι από τις λίγες εκείνες περιπτώσεις που τολμούν να διασκευάσουν πλήθος γνωστών και κλασσικών τραγουδιών, ενώ ταυτόχρονα στα χέρια τους αυτά αποκτούν άλλη υπόσταση κάνοντας μας ακόμα και να ξεχνάμε τις πρωτότυπες εκτελέσεις. Περιττό να σημειωθεί πως αυτά τα τραγούδια φανερώνουν και τις μουσικές αδυναμίες της μπάντας, αλλά επίσης δηλώνουν ένα τμήμα της δικής τους μουσικής ιδιοσυγκρασίας. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που αν κάποιος/α αγνοεί το πρωτότυπο, τις περισσότερες φορές δύσκολα αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται για σύνθεση των Afghan Whigs.

Την εποχή που καταστάλαζαν στον ήχο τους, το 1991, επέλεξαν να μεταμορφώσουν ένα φανταχτερό, αλλά και αμυδρά σκοτεινό σουξέ των The Supremes σε ένα ολοκληρωτικά μελαγχολικό άσμα, εναρμονισμένο με τις κιθαριστικές εκρήξεις της τότε εποχής, κρατώντας όμως την ραχοκοκαλιά του soul τέμπου. Δεν διστάζουν μάλιστα να το κυκλοφορήσουν και ως την 1η πλευρά ενός 12″ με το οπισθόφυλλο να αποτίει τιμές στον ήχο της Motown. Πραγματικά όμως η συναυλιακή εκδοχή αυτής της διασκευής, όπου προστίθεται και μέρος στίχων από ένα άλλο άσμα των Supremes, το “I Hear A Symphony, η οποία κυκλοφορεί ως b side στο ep What Jail Is Like, ξεπερνά κατά πολύ τις στουντιακές τους επιδόσεις, με το σχεδόν τετράλεπτο κομμάτι να απλώνεται σαγηνευτικά σε μια επτάλεπτη οργασμική εκτέλεση.

Άκρως επιτυχημένη η πρώτη επίσημη καταβύθιση στον κόσμο της μαύρης μουσικής και αμέσως η μπάντα κυκλοφορεί το ep Uptown Avondale όπου και εδώ διασκευάζουν Supremes στο τραγούδι “Come See About Me”, μαζί με άλλα τρία κλασσικά rythm ‘n blues κομμάτια. Ένα από αυτά είναι και το “True Love Travels On A Gravel Road” του 1969, το οποίο έχει ερμηνευθεί μεταξύ άλλων και από τον Elvis Presley! Εδώ όμως αποδίδεται αργά, στοιχειωμένα και με τρόπο ιδανικό για ηχόστρωμα σε χωρισμούς ή μοναχικά μεθύσια, όπως άλλωστε και όλο το ep. Καθόλου τυχαία στην Αγγλία (όπου τρέφουν μια αδυναμία στο αμερικάνικο r ‘n b) η κυκλοφορία αυτή διέπρεψε στα ανεξάρτητα -και όχι ινδικά, όπως μπερδευόντουσαν στα μέρη μας- indie charts.

Η μπάντα έδειχνε να μην έχει σταματημό, βγάζοντας από τα κιτάπια της παλιά αγαπημένα της τραγούδια και ντύνοντάς τα με τα δικά της ηχητικά ενδύματα. Από προσθήκες αποσπασμάτων άλλων (όπως το “The Wall” των ξέρετε ποιων) μέσα σε live εκτελέσεις δικών τους τραγουδιών, μέχρι ηχογραφήσεις αρκετών διασκευών για χάρη επίσημων δικών τους και όχι μόνο κυκλοφοριών, ο κατάλογος ολοένα και μεγάλωνε. Μια από αυτές τις ηχογραφήσεις ήταν η εκτέλεση του “Dark End Of The Street” με το οποίο πρώτος έκανε επιτυχία ο James Carr στα ’60s. Εδώ η μπάντα επιλέγει διαφορετική οδό προσέγγισης στα blues, με τον οποίο η πρώτη ύλη παραμένει αυτούσια και η ερμηνεία δεν ξεφεύγει αρκετά από το πρωτότυπο χωρίς, όμως να πατάει και ακριβώς πάνω του.

Η αλήθεια είναι πως οι AW δεν έχουν δηλώσει αγάπη και σεβασμό μόνο για τη soul και τα blues, εφόσον δεν είναι μόνο αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα της μουσικής τους. Υπάρχει το πρώιμο punk rock, οι Beatles, διάφορα σύγχρονα τους συγκροτήματα κ.α. που πλαισιώνουν τις απόπειρες να προσεγγίσουν ερμηνευτικά κάθε σύνθεση με την οποία καταπιάνονται. Άξια αναφοράς είναι η διασκευή τους στο “Lost In The Supermarket” των The Clash, όπου έξυπνα τοποθετούν τη δική τους εκδοχή στο ρυθμικό μπάσιμο μιας άλλης σύνθεσης του βρετανικού αυτού συγκροτήματος, του “Train In Vain”, για να βγάλουν ένα πιο γκρουβάτο τέμπο και να δώσουν έναν πιο ελαφρύ τόνο στην σύνθεση.

 

 

Ερχόμενοι στο σήμερα κυκλοφορούν φήμες για περίεργες διασκευές που θα μας παραδώσουν επί σκηνής, ενώ είναι πραγματικότητα η στουντιακή τους επιστροφή με το “See Don’t See” της Marie Queenie Lyons. Πραγματικά η μπάντα του αλλάζει τα φώτα απεκδύοντας το πρωτότυπο από τα χορευτικά του στοιχεία και μεταμορφώνοντας το σε μια σπαρακτική ακουστική μπαλάντα.

 

 

Όπως μ’ ένα reunion (στην προκείμενη περίπτωση), το συγκρότημα αναστοχάζεται πάνω στο παλιό του υλικό κοιτώντας ίσως με άλλο βλέμμα τις πίσω του σελίδες, αναλόγως με τις διασκευές παλιών κλασσικών τραγουδιών επιστρέφουν στις πηγές της έμπνευσης τους.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.